Past In The Past Quotes นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko mapigilan ang hindi magtaka kung bakit biglang dumami ang mga negatibong komento tungkol sa coffee shop ko sa social media. Lahat ng sipag at passion ko inilaan ko rito, pero ngayon, iba-ibang salita ang naririnig ko, lalo na tungkol sa pastries namin. Ang sabi nila, “mapait,” “parang luma,” at “hindi na katulad ng dati ang lasa.”

"Even so, isa pa rin ako sa mga taong nanakit sa kanya." "Ma, let's not dwell on the past. Mas makakabuti sa ating lahat na isipin na lang natin ang ngayon at bukas. Leave our painful past behind para po maging masaya tayo. Sinabi ko rin iyan kay Tim. Let's just give him some time. Hindi siya katulad ko na madaling natanggap ang lahat." "Mukhang matampuhin pa rin siya." "I think so. Hindi po ba noong mga bata kami ay hindi niya tayo iniimikan kapag nagtatampo siya?"

“Nasasaktan ko lang sila, Paul. And only God knows that is the least thing I want them to experience. Tangina, alam kong ang gago ko pero pinagsisisihan ko naman. Kung pwede lang bumili ng time machine para sana hindi ko nagawa yung mga nagawa ko noon kahit mamulubi ako, bibilhin ko eh. Pero tangina wala eh, the past was already in the past, hindi ko na mababago pa.” Isang beses muli akong tumungga sa alak at mariin akong napapikit nang dumaan ang pait noon sa lalamunan ko. Pero kahit na, wala pa ring tatalo sa pait na nararanasan ko ngayon.

Napakurap-kurap naman ang mata ko at kahit wala pa naman ay todo na ang kaba sa dibdib ko. "N-Nakakahiya..." mahinang usal ko. Napabuntong-hininga naman siya tsaka lumapit sa akin. "I'm so proud of you for being strong women. If something bothered you and it was your past... again." Alam niya kasi na 'yon ang kahinaan ko, ang past ko. "Just think that past never define what's you in the future. Okay?" Hinaplos niya ang ulo ko tsaka matamis ns ngumiti.

I just want to be free from the promise of yesterday. "Elle, I'm sorry . . ." When a lone tear escaped from my eyes, I wiped it immediately. I looked into his eyes, and I gave him a small smile. "I am upset with you; you know that? I thought you're not the same as others, but I guess you're no different from them. Maybe the equivalent of promise nowadays is sorry, huh?" He sighed and was about to say something, but I cut him off. "Can we free ourselves from the chain of the past? I want to move forward, Z. I want to forget all the words you said and restart my life without depending on your promises."

I want to give up all the pain in the past para mas maging mabuting magulang at asawa ako kay Lucian. Hindi na bumalik sa dati ang inay at payapa niyang nilisan ang mundo. I just wish na napatawad na din niya ang itay sa lahat ng pagkukulang niya sa amin. I am happy at kuntento ako sa buhay na mayroon ako ngayon. Hindi man naging madali but God made sure na sa huli, magiging maayos ako at mahihigitan ang lahat ng paghihirap ko in the past.

"I tried to forget them. Sinubukan ko ring ipakita sa'yo dad na nakalimutan ko na 'yon because I know how much you care for me, but I didn't." "Trina, but you know how much I love you, right—" "Of course. Kaya nga naisip ko na hindi ko naman kailangang kalimutan yon. I don't need to forget my past, all I need is to use that as an inspiration to be a better person. Also, yung past ko dad ay natakpan ng magandang memories ko with you."

Pero may isang bagay siyang pinagtataka, ang huli nitong sinabi. "What do you mean happen on the past?" "Addi may nakakaalam ba saating lahat kung saan at ano ang nangyari sa kaniya for the past four years? Wala diba. Noong nasa resort tayo at kadarating lang natin doon ng makausap ko siya. Sabi niya... 'Years ago I've face the life and death. Hindi ko akalain na mabubuhay pa ako pero alam mo? Kung pababalikin ko ang nakaraan ay hindi kona nanaisin na mabuhay pa,'

Na kapag muling nagkrus ang landas namin… hinding-hindi ko na siya pakakawalan. End of Flashback Tahimik lang akong tinitigan ni Alex matapos kong ikuwento ang lahat. Hindi ko mabasa ang iniisip niya. Hanggang sa nagsalita siya. “Past is past,” sabi niya, may bigat sa boses. “Ang mahalaga, alam mo na. At hindi na natin mababago ’yon. Ang pinoproblema ko ngayon… ang anak natin.”

Kahit papaano naiibsan ang lungkot at pangamba na nararamdaman niya ngayon. "I miss the old days, Gio. Marami tayong panahon na sinayang dahil sa hindi pagkakaintindihan. Hinayaan nating sirain tayo ng mga galit at pride natin." "It was all in the past now, Armani. We can't take back the time. Gusto ko man na bumawi tayo sa mga nawala sa tin, hindi ko na magagawa pa. Isang araw baka hindi na ako magising pa."