Past In The Past Quotes の小説・ストーリー

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Ipinikit ko ang aking mga mata para ipaalam dito na wala ako sa mood makipagkwentuhan. Pero mukhang ayaw nitong manahimik, “Kung hindi lang isang beses nangyari iyon, ibig sabihin nag enjoy ka?” Di na ako nakatiis, nagmulat ako ng aking mga mata at tiningnan ito ng matiim, “Pwede bang wag na nating pag usapan ang tungkol dun? That’s the thing of the past now. Sa tingin mo anong iisipin ni Clarisse kapag nalaman nyang pinag uusapan natin ang tungkol sa ating nakaraan?”

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

"Kung ganun, okay lang sa’yo na tanggihan kita?" “Do you know that saying, ‘past is past’? There’s no point in dwelling on my past because the future is what matters. And you—you who can see the past—is useless—your useless. I'm curious, why did you suddenly show up at my house and offer to help? hmm. It doesn't matter. Come on, Toby. Umalis na tayo. Wala palang kwenta tong kapatid mo,” I said, my tone sharp and challenging.

"Parati mo na lang binabanggit ang salitang 'hindi na mababago', mommy. Puwede mo naman itong mabago kung sasabihin mo ang katotohanan.” “Paano?” tipid kong aniya. “Use your mouth, of course. Express everything to them. Talk to them.” “Madaling sabihin, pero mahirap gawin. Kahit sabihin ko pa sa kanila ang totoo, hindi na mababalik ang nakaraan because past is already a past. Walang tayong time machine, Naniel. Baka nga, ipagtabuyan nila ako o hindi kaya ihalintulad sa mga basahan na madaling itapon kung saan-saan.”

Siguro, kaya napansin ko agad siya kasi may kakaiba sa article patungkol sa kanya. "Past has a lot of unknown and unfinished stories, isn't it?" tanong na naman nung lalaki kaya muli akong napatingin sa kanya at ngumiti. "Pero may hindi dapat kinakalimutan para hindi mabago." Kasi hanggang ngayon, may mga taong gusto pa ring baguhin ang history. Well, they can't do that today. We will never forget. Never again.

mahinang tawag niya. “Hmm?” “Bakit ganun siya magsalita kanina?” tanong niya, halos pabulong. Natigilan ako. Hindi ko agad nasagot. Dahil kahit ako… alam kong hindi madali ipaliwanag. “Past is past,” malamig kong sagot sa huli. Ngunit imbes na tumango, lalo lang siyang naguluhan. “Pero parang… hindi pa siya tapos sa’yo,” dagdag niya.

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

Ilang sandali pa ay natagpuan na lang niya ang kanyang sarili sa loob ng kotse. “Paano mo muling makukuha ang tiwala ko niyan kung ganyan ka? At pwede ba? Anong pinagsasabi mong nagustuhan ko? The past is like age, it can't be returned, Atticus. Huwag mo ng lingunin iyon, please lang. Dadalhin kita ng hospital!”

"Pero hindi lahat ng tanong, dapat sagutin. Sometimes, we have to keep our mouth shut even if we knew something in order to save them from danger." Naramdaman ko na lang na tumulo ang luha ko. Nawawalan na ako ng pag-asa na makaalala pa. Nawawalan na ako ng gana na magkaroon pa ng ala-ala. Ang sabi nila, past is past. Huwag ng balikan pa ang nakaraan dahil nangyari na iyon. But here am I, seeking information about my past.