Perdão Mga Nobela at Kwento

Tila parang natigilan si mama at natagalan bago pa siya nakapagsalita salita. "Oh God, alam kong may naging pagkululang din ako. Nalaglag kasi sa lupa ang isang paris ng aking hikaw at kinuha o dinampot ko lang naman iyon without even thinking na_," biglang naputol ang kaniyang pagsalita habang nagpapakita ng lungkot at emosyon sa nangyari. "Oh I'm sorry ija, I know it was a big mistake. Im really really sorry, kung hindi lang sana kita inutusan kanina e-di sana hindi ka magkakaganito. Muntik ko nang mailagay sa piligro at kapahamakan ang buhay mo at ang buhay na aking magiging apo. Oh God please forgive me," emosyonal na sabi ni mama habang ito'y napaiyak sa aking harapan.

Sinong hindiatatakot doon? Isasara ko sana ang pinto pero hinarang niya ang kamay niya roon. "Hey, sorry na nga." Humarap ako sa kaniya at sinamaan siya ng tingin. "Sorry? You don’t sound sincere! Don’t apologize if you don’t mean it. Sorry is not just a word. " "I mean it," giit niya pa kaya mas lalong sumama ang tingin ko sa kaniya.

she looks bored kaya naman isinantabi ko na ang plano ko na kausapin siya in private “I’m sorry. I’m sorry I did that. I was a jerk! Hindi ako nakinig sayo. I’m sorry!” halos maiyak na ako sa harap niya pero siya, ni hindi man lang ata naapektuhan sa sinabi ko “I hope na mapatawad mo ako Sophia. I was so mad that time na hindi na ako nakapag isip. Alam ko na wala kang kasalanan and I’m sorry for hurting you.”

“Nga pala, tungkol sa nangyari kagabi, pasensya na talaga.” Natigilan si Semion. Sandali pa siyang lumunok bago seryosong umiling. “Please don't mention it again and don’t apologize anymore. Kasalanan ko rin. I feel bad if you keep apologizing for the mistake we both never wanted.” lumasa ang pait sa laway niya pagkatapos iyong sabihin kung kaya't muli siyang napalunok.

Puno na ng pagsisisi. “Gabe, forgive me just once, please? H-Hindi ko kayang mabuhay ng wala ka. Oo nagkamali ako. Aminado ako. Mali ako. Hindi kita dapat sinaktan ng ganun na lang. Maling-mali ang naging aksyon ko...”

"Ano?" Malungkot siyang tumingin dito. Huminga siya nang malalim saka pinakawalan ang mga salitang bihira niya lang bitawan. "Sorry. I'm really sorry." "Sorry saan?" Nakagat niya ang labi. Mahirap para sa kanya na humingi ng patawad, pero sa pagkakataong ito ay tanggap niyang kailangan niya 'yong gawin. "For what I've done earlier," mahinang sabi niya. "I shouldn't have done that. And you're right... I should've respected you and—"

In a slow motion movement, without hesitation, lumingon siya at patakbong lumapit sa ama na napatda rin ng mapagsino ang kasama ng yaya "Dad, I know, I don’t deserve your forgiveness. But where will I go without you? How can I live without you? Please forgive me. I am asking for your apology. I know I have done wrong. Will you please forgive me? Daddy, you are a big-hearted man. Everybody knows that, can you please forgive me and give me a last chance? I am really sorry. I will never do this again. I am very much ashamed and sad. Please give me another chance. I will not do this again. I know you will never be able to forgive my actions, but I hope the tears in my eyes will make you forgive

Hindi ko na siya pinilit na mag-stay for coffee kasi nahiya na rin ako and a little bothered kasi baka biglang dumating ang mga kapatid ko, mapag-isipan pa kami nang masama. I walked with him to our gate silently. Nang makarating sa tapat ng kotse niya ay saka lang kami nagsalita. "Thank you for letting me see you tonight," he said. Should I say thank you rin? You're welcome? Ugh! I don't know what to say so I just settled with a smile. "Ingat ka, Sir. Good night," I murmured. "Good night, Hope," nakangiti niyang sabi.

Puro sorry ang lumalabas sa bibig nito, pero wala kahit konting pagsisisi sa mukha. Hindi naman niya pinansin. Para sa kanya, pormal lang ang ganitong klaseng paghingi ng tawad—may halong patama pa nga. Mas ikinagulat niya na pumayag si Quenne na ibaba ang pride nito at sundin ang hiling ni Hades na mag-sorry sa kanya. “Salamat, Miss Gonza. Tinanggap ko ang apology mo,” maayos na sabi ni Persephone.

A fucking scary nightmare. “Thank God. You’re awake, baby. I thought I’ve lost you,” aniya sa naghihirap na tinig at yugyog ang magkabilang mga balikat habang kay higpit pa rin ng pagkakayakap sa dalaga. “I’m so sorry, mi amor, forgive me, it’s all my fault,” “Hush…wala kang kasalanan, mahal ko. Sorry rin dahil umalis ako mg mansion ng hindi mo nalalaman,”