Philippine Myths Novels & Stories

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Tila umigting ang bagang nito sa sinabi ko't nalukot ang gwapong mukha. "Sige-isa pang supot may makakadyot!" Nanggigigil na sabi nitong walang ingat na hinapit ang beywang ko, damang dama ko ang init ng katawan nitong dumaiti sa katawan ko. Parang binuhusan ako ng isang baldeng yelo sa narinig. Did he speak tagalog? Gosh Am I hallucinating? Nawala tuloy ang pilyang ngiti ko sa labi't nag-iinit ang pisngi ko sa hiya. "Akala mo hindi ko naiintindihan ang sinabi mo? For your information I am living in the Philippines all my life!" Napatameme ako sa narinig. God, I have never experienced so much shame in all my life except now! Bullshit!

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

Tahimik sa loob, at tanging tunog ng mga hakbang namin ang naririnig ko. Pagkaupo namin, biglang nagsalita si Sir Corvus, “Alam mo ba ang mga kuwento tungkol sa mga tagapagtanggol ng mga tao laban sa mga demonyo dito sa Pilipinas?” Napakunot ang noo ko. Oo, alam ko ang mga kuwentong iyon. Madalas akong makarinig ng mga alamat tungkol sa mga mandirigmang lumalaban sa mga nilalang mula sa dilim para protektahan ang mga tao. May mga kuwento pa ngang naglalaman ng mga kwento ng mga tagapagtanggol na hindi nakikita ng ordinaryong mata, mga bayani na naglilingkod nang palihim, pero hindi ko inasahang maririnig ko ang tungkol dito mula kay Sir Corvus mismo.

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

What I mean is, parang kuya. Parang mas matanda lang siya ng ilang taon kay Simon. A fully grown man! Ugh! Bakit ba naiisip ko pa rin ang isang iyon. When I left Philippines, I told to my self na isa siya sa taong kakalimutan ko na. Pero bakit para nananadya ang pagkakataon, dahil siya na naman itong nakikita ko? Nananaginip lang ba ako o nagha-hallucinate kaya nakikita ko ang mukha niya?

"W-wait. I never said that, sorry kung yun yung naisip mo, I never meant to offend you, what I actually meant was, I never thought that we had more cousins except Grig, meron kaming mga pinsan pero mga 2nd cousin ganun, ang akala kasi namin hindi nagka-anak si Aunt Loise." "I guess maraming sikreto ang pamilyang ito? My mother got pregnant when she came to the Philippines to search for your mom pero hindi niya nahanap ang Mom mo instead, ang nahanap niya ay yung Papa ko." Tumawa siya sa kwento ko, "What's funny?" "Wala lang. Naisip ko lang may pinsan pala kami na nakatira sa Pilipinas, baka mamaya nagkita na pala tayo hindi lang natin alam."

Habang nakatanaw sa medyo malaking lupain ko na puno ng bermuda grass ang lupa, at may isang matayog pa na puno ng acacia sa isang sulok ng bakuran, habang ramdam ang simoy ng hangin na paniguradong galing sa malapit na dalampasigan, sinubukan kong magsimula ng pwedeng mapag-usapan. "In Philippine Mythology, Sidapa was a tall and handsome god of death who wore a crown of golden horns. He fell in love with the moon god, Bulan, who descended from his heavenly abode, guided by the starlight fashioned into fireflies that Sidapa sent to him," I chanted out loud a part of an article that I read just this morning, after we ate breakfast. Napansin ko ang pagtigil niya sa pagkain, kaya napalingon ako