Novel & Cerita Philippine Poem Examples

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

Naglakad s'ya muli sa palapit kay Lever at hinawakan nito ang pisnge n'ya. "Wala ka pa sa mundo, pero nakaplano na ang pag punta sa lugar kung saan ka dapat lumaki." Lalong naguluhan si Lever sa pinagsasabi ng kan'yang Mama. "Ano bang mayroon doon sa Manila?" takang tanong ni Lever. Ngumiti si Xyra sa kan'ya. "Ito lang ang gusto kong sabihin sayo, wag kang gagawa ng kahit anong gulo na ikakapahamak mo," sabi ni Xyra.

She asked at umiwas ako nang tingin "Mama?" Tawag ni Zeus sa akin "Its a long story anak, but I have a good news! Uuwi na tayo sa Philippines at doon niyo na makikita sa papa niyo" Saad ko at nakita ko naman kung paano sumaya ang expresyon nilang dalawa. Kaya kahit labag sa loob ko ay uuwi ako, uuwi kami nang Pilipinas

Insultong saad nito sa akin. Ngumisi naman ako. "Cheap country? Aren't you aware that your country's massive producer of Gold is Philippines? And also pearls? Just because our language is not english you will already insult our country. Why? Do you really feel too high because you're american? Aren't you being racist? For a person who works with Government, you are a fool and filthy and narrow minded being that can't think what's right and wrong. You have no difference from Homo Sapiens." Sagot ko rito. "You better quit your job and just work with all english people, or better be, a cavewoman. Dun ka naman magaling eh."

Parang wala akong maalala? Hayaan na nga baka sumakit na naman ang ulo ko sa kakaisip ng mga ‘yan. Tinantiya ko naman ang signal na mayroon ako at hinanap ang kasalukuyang radio station sa Pilipinas na lagi kong pinapakinggan. Nang mahanap ko na ay bumungad sa’kin ang kantang… “Sa iyong ngiti ako'y nahuhumaling…At sa tuwing ikaw ay gagalaw…Ang mundo ko'y tumitigil…”

Kabanata 100 “Mommy, Ice cream! Ice cream!” Hila-hila ako ni Felecity patungo sa isang ice cream shop dito sa San Pedro. Hindi ko akalain na magiging ganito kasaya ang anak ko. Napangiti na lamang ako at nagpahila sa kanya. Pareho kaming naka-dress, parehong design at kulay. Pareho rin kami ng buhok, naka-bun.

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

Book 3, Page 112 – “Sa sobrang galing mo, minsan nakakalimutan ng mga tao na may puso ka rin.” Ang Book 4, isang compilation ng Philippine labor rulings. May sticky note sa loob na may isang tanong, "Page 204 – If I told you I miss our hallway talks, would that be unprofessional?" Napasinghap siya. Tumigil sa pagbabasa. Umupo sa kama, hawak ang librong iyon, habang nanginginig ang daliri. At sa pinakahuli, Book 5. Isang poetry book.

Midnight ang kanilang flight pauwi sa Pilipinas. "Can I visit you in the Philippines when I'm free?" malungkot na tanong ng matanda sa kaniya. "Mama naman. Siyempre po pwede kayong bumisita anytime. And we will call you everyday para hindi n'yo sila ma-miss." Pumila sila sa pagbili ng kape. There are a couple of people ahead of them.

sabi naman niya at saka sinuri ang result na nasa harapan. Nabasa niya sa kapirasong papel na ‘yon na walang kahit ano’ng komplikasyon o kung anumang nakakaalarmang bagay ang dahilan kaya hindi makapagsalita ang kaniyang bunso. “Yes, Ma’am. I encountered so many children with the same situation here in the Philippines. Ang magagawa lang natin ay maghintay. Kapag komportable nang magsalita si Callie, magagawa niya iyon nang walang problema.”