روايات وقصص ضمن Philippine Poetry

“Fernan… asawa ko… pamilya na tayo. Tapos na ang dilim… nandito na ang liwanag natin.” Ang mga taon ay lumipas nang tahimik at masaya. Ang Philip Empire ay lumago nang higit pa sa ilalim ng pamumuno nila mga bagong proyekto sa Manila, mga charity para sa mga biktima ng pang-aabuso, at isang pundasyon na pinangalanan sa magulang ni Lorie. Ang mga anak nila ay lumaki nang malusog at masaya si Fernan II ay matapang at matalino, si Elena Lorie ay malambot at may malaking puso.

He was waiting for his girlfriend and he won't give a shit to other people, lalo na sa mga taong mapanghusga. "Welcome to the Philippines," wika na lamang niya. Wala namang bago sa bansa na ito. Kaya hindi ito umaangat dahil sa mga Pilipino na walang ibang kayang gawin kun'di ang husgahan ang iba. Sa Pilipinas ka lang makakakita na pati pagdala ng lalaki ng payong ay gagawing isyu. Bakla raw ang gumagawa noon.

Hindi ko alam. "Yes, we do have that here and dini-discuss din ito sa lessons sa school. Haven't you heard about it? Philippine Mythology." Ang talas mag-english nitong kausap ko ha. "The Philippine Mythology is divided into three kinds: The Deities in Luzon, The Deities in Visayas, and The Deities in Mindanao. But anyways, gusto mo bang marinig ang story nilang dalawa?" "Sige, ano ba 'yon?"

I will not cover my bestfriend's addiction! I don't even know why I'm still staying here. Tapos na ang mga dapat na gawin ko pero mas ginusto ko na manatili pa. Maybe because I was exhausted with the air that the Philippines have. The toxicity in the Philippines suffocates me! Bigla pangsumusulpot si Papa sa condo para mangbulabog. Feeling close!

Tanda iyon ng pagiging miyembro nila ng Wolves Organization. “My wife is from the Philippines kaya impusible na hindi namin alam ang inyong lengwahe. But that is not the main point, gusto kong tanungin kayo kung mayroon bang nangyayaring gulo o pagulo dito ngayon sa Philipines underworld? Kung meron magsalita kayo para masulusyunan agad,”

Napatango naman ako ng mahina sa sinabi niya. It has been ten years… My life in the Philippines was never easy. Ang dami kung pinagdaanan. I was the one who fed myself, worked for my education and settling in marriage at the age of eighteen was a disaster. A catastrophe that made me who I am today. Broken and vague. I scoff and play with my hands as it trembles with coldness. "what for?" I laugh feebly. Niyakap ko ang sarili ng mas lalong lumamig ang hampas ng hangin. Living near the coastal is always been my dream. Sitting in front of the ocean tonight just restore my energy to continue life tomorrow despite how unruly it would be.

Napalingon naman siya kay George na kumakain ng tinapay. “Oo, maganda don and I bet living there would be so great dahil araw araw refreshing ‘yong view mo.” Napatango tango naman ako sa sinabi ni George. Totoo naman napaka refreshing at sarap umpisahan ‘yong umaga lalo na ang dagat ng Siargao ang una mong matatanaw. “Masaya manirahan sa isla, simple lang. Totoo napaka refreshing nga. Mahirap man ay masaya pa rin.” Sagot ko naman sa kanilang dalawa.

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

Bumalik na din ako sa kuwarto na nakaassign sa akin at sandali lang ay agad din akong nakatulog dala nang pagod, wala pa si Xavier nang dumating ako naramdaman ko na lang ang mahigpik na yakap sa akin ng binata at nang araw na iyon ay walang nangyari sa amin, we just cuddle and feel each other's heartbeat. The following day finally nagsimula na ang tour namin sa buong Palawan, unang pinuntahan namin ay ang Ugong Cave kung saan kami nang hike na sobrang naejoy ko matapos non ay nag underground river din kami na sobrang ganda, no wonder na kasama ito sa seven wonders of world.

Pumasok ako pagkatapos kong kumaway sa kanya. “Goodbye, Philippines! Goodbye, Ghon! Pinapangako ko na sa pagbalik ko ay wala na akong nararamdaman para sa'yo. Na kaya n a kitang titigan nang hindi tumitibok ang puso ko...at hindi na ako nasasaktan pa.”