Philippine Poetry Novels & Stories

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

CHAPTER 1: The Visitor Malapit na ako sa mismong lugar, at habang tinatahak ang mga magandang daan ay kita ko kung gaano kaganda at kasariwa ang hangin sa parting ito sa Pilipinas, hindi gaya sa US na puro buildings at minsan ka nalang makakita ng mga puno sa paligid. Pero sa lugar na ito, sariwa at mamumuhay ang mga puno ng maayos.

) Artist: "Malhae ju-syeoss-jiman, uri-neun geu-ga eolmana yumeohanji jalmollass-eoyo. Teukhi geu-ga Piliphine-eseo on salam-inda-boda, modeun salam-i geu-e daehae aljineun anh-ass-seoyo. Geu-ui jomyeong-euro uri-neun deo gaeseonhal su isseoss-go, geu-neun na-wa dong-gae-jiman, daehwa hal ttae manhi seong-sughamnida."

Meaning ay may importanteng lakad na naman siya, saan naman kaya iyon. Tinignan ko ang oras at madaling araw palang pala. “Philippines,” simpleng pagtugon niya lamang sa akin kaya napakunot ako ng noo. Something popped up in my memory when I heard the country he will visit. “Are you, alright?” bigla itong lumapit nang makita niya sigurong nakahawak ako sa aking ulo. Tumango lang ako bilang pagtugon dito.

Kahit sampung minutong biyahe iyon mula sa kanila. Nais ni Philip na naririnig ang mga along humahalik sa baybayin. Nais nitong sabihin niya ang kulay ng dagat tuwing dapit-hapon. " Kahel, pula, ginto..." sagot niya sa nagsisikip na dibdib. Hindi niya mapigil ang pagkawala ng mga luha.

"Alam n'yo... nakakalungkot din minsan dito. Kapag wala akong kasama, sobrang tahimik ng buong isla." Nagkatinginan silang lahat. Bahagya itong ngumiti. "Kaya thank you dahil binisita n'yo ako." "What?!" halos mapasigaw si Philip. "Nalulungkot ka pa rito? Kung ako ang may-ari ng ganitong resort, hindi na ako babalik sa polluted na Manila!" Napailing ito habang nakatingin sa mala-kristal na dagat. "This is heaven, bro!"

At 14, I have already matured at mas nilalawakan ko ang aking pang unawa sa mga bagay-bagay. Sa totoo lang, I never had the chance to have friends in the Philippines. Dahil ang tingin sa akin ng mga tao, nakatataas because of my surname. Hindi nila alam, I am also like them. I am longing for a friend which I hope I get to find. These past few days and months, I feel like all my energy has been drained dahil na rin siguro sa mga sunod sunod na mabibigat na kaganapan sa aming buhay.

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

(One of your songs can be given in the Philippines, because one of your songs was used in the Philippines and sung by one of the singers for the new drama series. "Geuleohjyo, geuleonde wae pillipin-e gaya hanayo?" banggit ko naman at nang manager ko. (Really sure, but why should I go to Philippines?) "Waenyahamyeon dangsin-eun enteoteinmeonteu Zandovar jijeom-ui gasuga doegi wihae pillipin-eulo jeongeunhal yejeong-igo ije dangsin-eul wihan jean-i seung-indoeeossgi ttaemun-ibnida."- chairman