Philippine Rituals Novels & Stories

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

hindi pa rin nagbabago ang tono ni Celeste at iyon ang muling nagpangiti kay Salvador. “Yeah? Ano naman iyon at bakit hindi mo pa sabihin?” tanong-sagot niya. Parang nakikita niya si Celeste na nakangiti nang mga sandaling iyon. Kaya hindi na siya nasorpresa sa kasiyahang kalakip ng tinig nito nang muling magsalita para sagutin ang tanong niya. "Grandpa! I’m coming back to the Philippines!" she exclaimed, her joy radiating even through the distance.

That's why they've been craving for letchon. Here in the Philippines it's part of the tradition that every ocation Letchon is always present. But only those people who can afford to buy a pig. Mahal na kasi ang baboy ngayon kaya bihira lang din kami makakain ng letchon naghihintay pa kami sa piyesta para makahuli ng libreng baboy. "Are you sure?" He asked again. Wala bang tiwala sa akin 'to? "Sure na sure."

NAGSIMULA NA RIN ang family day.At bago paman simulan ang mga aktibidad ay nag-dasal na muna ang lahat,at inawit ang Pambansang Awit Ng Pilipinas,bilang respeto at pagpapahalaga.

Tanong ni mom. After dad went to us at the botique where mom is busy choosing stuffs, we decided to eat in the Filipino restaurant. Nakakasawa rin kasi parating Japanese restaurant ang pinapasukan namin. Mas pipiliin ko pa rin ang Filipino cuisine kesa sa iba. "Ahm sa pagkakaalam ko po you are not allowed to talk when your mouth is full and it is also rude for them to criticize the food because in Máori tradition, food is sacred." I explained to them.

kalmado nyang sagot. "Bakit ikaw lang mag-isa umuwi rito sa Pilipinas? Oh my god it's been so long 'nong huli nating pagkikita." Patuloy pa rin ang palipat-lipat ng haplos ng ginang sa kanyang pisngi at sa ulo. Gumanti sya ng napakaliit na ngiti. "Yah it's been a long time, Tita." Wala sya masyadong maisip na maiisagot kaya't gumanti sya muli ng maliit na ngiti.

Napangiti si Ysa. “Sige! Gusto kong maglagay ng maliit na altar sa sala, tapos magbitin ng parol at maglagay ng mga kandila. Para ramdam ang espiritu ng Semana Santa,” sabi niya habang naiisip ang tradisyon ng mga pamilya sa Pilipinas. Medyo tradisyonal at simple ang gusto niya, ngunit punong-puno ng kahulugan.

"Siguraduhin mo lang na mag-e-enjoy kami rito, ha. Kapag hindi, uuwi ako ng Maynila." "Sige... Ako na din sisisihin mo kapag hindi ka nakahanap ng babae rito." balik biro niya Agad na nagtawanan ang lahat. "Hoy! Hindi babae ang pinunta ko rito." "Talaga lang?" "Talaga!" malakas na paninindigan ni Philip. "Sige nga, ulitin mo." "Babae ang pinunta ko rito!"

Philippines, is it? Tumingin si Rhett sa kanya kaya nama’y ngumiti lang siya rito at humugot ng malalim na hininga. “Tintanong kasi nila kung saan ipadidiwang ang kaarawan nila. Sinabi kong sa Pinas.” He nodded his head and kissed the top of Rora’s head. “Yes, baby. We’re going to the Philippines to celebrate your birthday.” “Comment appelle-t-on la langue parlée aux Philippines, papa?” muling tanong ng bata. [translation: What do you call the language spoken in the Philippines, Daddy?]

saad niya rito. Nakaka intindi at nakakapagsalita ang mga ito ng Tagalog. Sinanay nila ang mga ito para hindi ito mahirapan once na bumalik sila sa Pilipinas kaya lang minsan nagiging slang ang mga ito. "I'm excited na to see the Philippines. " saad nito sa kanya. Tumawa naman siya sa kadaldalan ng anak. Si Harold naman ay walang imik sa gilid niya at patuloy sa pagbabasa.