روايات وقصص ضمن Philippine Rituals

saad niya rito. Nakaka intindi at nakakapagsalita ang mga ito ng Tagalog. Sinanay nila ang mga ito para hindi ito mahirapan once na bumalik sila sa Pilipinas kaya lang minsan nagiging slang ang mga ito. "I'm excited na to see the Philippines. " saad nito sa kanya. Tumawa naman siya sa kadaldalan ng anak. Si Harold naman ay walang imik sa gilid niya at patuloy sa pagbabasa.

DAHIL maaga silang bumaba ng Baguio, bago ang pananghalian ay narating na nila ang San Ricardo. Isang probinsya sa Norte kung saan nakalibing ang mga labi ni Ara. Pero bago iyon ay minabuti muna nilang dalawa ni Jason ang dumaan sa isang flowershop kung saan sila bumili ng bulaklak at isang maganda at espesyal na kulay puting kandila.

“A… May pamahiin kasi rito sa Pilipinas. Kapag hindi pa nabibinyagan ang bata, lapitin siya sa sakit at aksidente kaya kailangan muna niyang mabinyagan. Sabi kasi ni Daddy, sa susunod na taon na lang daw iyon at kailangan namin mag-focus ngayon sa kasal.” “Ang sabi nila, marami naman daw pasyalan malapit dito sa Manila. Gusto mo bang pumunta sa carnival? Hindi pa tayo nakakapasok sa ganoon.” Sa tinig ni Seojun, mukhang mas excited pa ito kaysa sa kaniya. “Great! Gusto niyo bang rentahan natin ang buong –”

Pero napakunot ang noo ko nang makita ang kanyang seryosong mukha. "Uhm… It's fine po, tita. Go ahead," ani Myca. "Thank you. Usually, parents in the Philippines value their children's marriage before anything else. Lalo na kapag nag-iisa ang anak. Kadalasan ay gusto nilang sila pa ang pumili ng makakatuwang sa buhay ng kanilang mga anak kasi gusto nila na magkaroon ng magandang buhay ang kanilang mga anak. Do your parents practice that too? I mean, does your family have some sort of tradition? Although it’s not on the same context and it's not that obvious but we, the Tessimonds, are quite traditional too."

Gayun na lang ang pagkagulat ni Dexa nang makita ang lalaking naglalagay ng dahon ng saging sa mahabang mesa sa loob ng malaking kubo. “W-What is he doing?” She was in a panic when she pointed to Liam, who enjoyed preparing the food for them. “You haven’t experienced the infamous Filipino boodle fight?” takang anas ni Devance. “What is that?” nagtatanong ang mga mata nito. “My goodness, Sis! It’s a traditional Filipino method of eating with your bare hands.” Devance lectured her, and he mumbled, “That’s what you get for choosing to grow up in a foreign country.”

aso ang mga kalalakihang mambabarang na naroon sa kaganapang ito. Sa paglapit ng mga kasaping mambabarang sa namatay ay sinugatan nila ang kani-kanilang mga palad gamit ang inilaan roong punyal upang patuluan ng mapupulang dugo ang mga labi ni Maracela Acosta. Ang pagpapatulo ng dugo sa bangkay ay isang pamamaraan ng mga mambabarang na matagal na nilang ginagawa sa tuwing may namamatay. Ginagawa nila ito bilang pagpapaabot sa kanilang katapatan, paggalang at utang na loob sa yumaong pinuno na sa kanila'y naglingkod. Isa rin itong paniniwala na sa pamamagitan umano ng kanilang dugo at ng kaluluwa ng yumao ay magagawa nilang mabayaran sa mga diyos ang buwis ng pagkabuhay. At ang iba nama'y gin

Mga anim taon rin syang nawalay rito. "Di naman halatang miss mo na ang Maynila Rapahaelle?" Natatawang tanong ni Clyde sa kanya. "Iba pa rin kasi talaga pag nandito ka na sa Pilipinas. Napakagaan sa pakiramdam." "Tama ka.. Pero, kailangan na nating magpahinga. Maaga pa akong mag eensayo bukas." Ang tinutukoy ni Clyde ay ang pag

Umuwi nga pala ito sa pilipinas upang dumalo sa nasabing announcement party nila na ito mismo ang naghanda para sa mga close friends and relatives na hindi makakadalo sa ‘tunay’ nilang engagement party ni Garett. The Ting Hun is a formal engagement that's considered a turning point for the couple and their respective families. It's often a massive production back in the Philippines, Ito ang tunay nilang engangement party ni Garett. Dahil may dugo silang Chinese ay kinakailangan nilang gawin iyon.

Ito na ang realidad at isa sa mga consequences ng pag-uwi namin ng Pilipinas. Pagkahatid namin ay umuwi muna ako sa apartment ulit, at habang naghahanda akong pumasok sa ospital, napansin ko ang katahimikan sa loob ng bahay. Si Manang Cecil, gaya ng dati, maagang naglinis. May nakasinding kandila sa maliit na altar sa kusina, San Rafael, patron ng mga biyahero. “Ma’am,” sabi niya, “nag-alay po ako ng dasal para sa inyo at kay Sevi.”

“May relasyon man sila o wala, hindi na iyon mahalaga, kuya. Ang mahalaga ay kasal na sila.” Nagtatakang tumingin si Trey kay Animfa. “Kasal? Paano sila kinasal?” “Kung hindi mo alam ang ritwal na ginawa namin kanina, sasabihin ko sa ’yo. Iyon ang tradisyon ng kasal sa tribo namin. Sa mga mata ng buong tribo, mag-asawa na silang dalawa. Wala silang magagawa kundi isagawa ang pag-iisa ng mga katawan nila. Kailangan nilang magtalik bilang parte ng tradisyon at ritwal. Hindi sila maaaring tumigil hanggat walang nabubuong sanggol sa sinapupunan ng babae at sasabayan namin iyon ng pagdarasal. Kung hindi lumitaw ang krandular ngayon, wala ng silbi ang lalaki at itatapon na lang siya sa talon na ma