Photojournalism Captions Novels & Stories

Pagkatapos ay marahang lumapit. Nakatayo na siya ngayon sa tabi ni Rhylle. Magkadikit halos ang kanilang mga balikat. Hindi niya namalayang... Mabilis na naman ang tibok ng kaniyang puso. "Smile!" Sigaw ng photographer. Sabay-sabay silang ngumiti. Click! Sa iisang litrato... Hindi lamang isang bakasyon ang nakuhanan.

Puno ng exciment na tanong ng lalaki habang itinutulak nito ang plunger gamit ang hinalalaki nito. "Excited huh?" Tanong ng lalaking nagseset up ng camera. Mulhang tapos na ito dahil nagpa-pagpag na ito ng kamay. "A-Anong plano niyo?" Kabado na tanong ko habang pabalik-balik ang tingin ko sa mga ito. Sabay na ngumisi ang mga ito. "Recreating? Just like what he said and wants." Kibit-balikat na sagot nung lalaking nag-set up ng camera.

Maganda rin kasi ang lighting dahil sa araw. Kusang gumalaw ang kamay ko para tingnan ang caption niya. Umawang ang labi ko nang makitang matagal na pala niya ‘kong ginawang cover photo. Bago pa lang kami nagteam building. Hindi ko rin naman kasi ugali ang mag-stalk ng mga F* account kaya wala akong alam. At isa pa, nakaprivate ‘yon. And the caption was short. Love.

I took a great shot. Ang tamis ng ngiti ng lalaki. Masyadong mataas ang araw at naka-shades ito at cap. Hindi niya masyadong makita ang mukha nito. Pero tila nakita na niya ito. Ngunit mas natuon ang pan sin niya sa mamahaling camera nito. May logo ang strap niyon ng National Geographic. Nahiya siya at baka nakakaistorbo siya.

May kasama iyong larawan na magkasama sila. The photo was taken last night at the rally. It was Kane with his arm around Vesper, both of them smiling at the kids. It was candid and surely, it's real. Binasa ni Vesper ang nakadraft na caption. [“Us. Then, now, and going forward. Thank you, San Agustin, for seeing us.”] Binasa iyon ni Vesper ng ilang ulit bago tumingin kay Kane. “Sigurado ka ba dito?”

"Sana mabait at mapagmahal ang susunod na mag-aampon sa iyo." Nag-iyakan ang lahat. One.two. five seconds. Five seconds niyang niyakap ang bata na parang hindi naman naliligo. Maraming press ang nakapaligid sa kanila at kinukuhanan siya ng picture. "Aw. Ang bait talaga si Ms. Berry. Ika-caption ko ang luha niya. The empress' tears," komento ng isang photographer as he took photos of Berry crying.

Ngunit dumating si Calix at nagbato ng isang bombang sumira sa lahat nang iyon. Biglang nagulo ang buong lugar. Agad na hinawakan ng mga reporter ang kanilang camera at nagsimulang magkuha ng larawan, saka mga videos nang mabilis at walang tigil. Para sa kanila, iyon na ang kanilang pagkakataon na makakuha ng isang nagbabagang balita at siguradong magbibigay sa kanila ng magandang pagkakataong makilala.

Maging ang camera crew ay itinutok ang kanilang liwanag sa kanila upang makuha ang kanilang mga litrato. Nang makita niya ang eksena sa kanyang harapan, awtomatikong inabot ni Jennica ang kanyang kamay para takpan ang maliit na mukha ni Elijah. Pagkatapos, binuhat niya ito at hinawakan sa kanyang mga bisig upang ang kanyang likod ay lumingon sa mga reporter.

Ang daming reporter sa paligid namin, alam kung kitang kita na ako sa live ngayon pero bahala na this is my work. Hawak ni Alejandro ang kamay ko hanggang sa maka pasok kami ng tuluyan sa loob. Doon mas sinalubong kami ng maraming camera, na paka hirap palang maging artista at ito ang daming kukuha ng litrato sayo.

At sa mismong sandaling iyon, muling nag-click ang camera. “Smile!” malakas na sambit ng photographer na ikinatawa ng lahat ng staff na nanonood. Napuno ng halakhakan at halimuyak ng bulaklak ang buong paligid, ngunit sa puso ko, tanging ang init ng yakap ni Arthur at ang halik niya ang umiikot sa aking mundo.