Novel & Cerita Piano In Tagalog

Amelia's Point Of View. Pagka pasok ko sa unang klase ko ay tinuruan ko na sila kung ano ang mga common piano chords. "Before I introduce to you the common piano chords, first, what is a piano chord?" tanong ko at mabilis akong napangiti noong may isang nag taas ng kamay. Mabilis ko siyang tinanguan at pinatayo. "A piano chord is a chord is created when more than one note is played at once, and contains two, three, or more individual notes," sagot ng lalaki dahilan para mas lalo akong ngumiti.

The sound of a piano. Naibaling ko ang ulo ko patungo sa living area, kung saan may isang lalaki na nakaupo sa isang grand piano, nakatalikod sa akin. Mabilis at malinis ang paggalaw ng kanyang mga daliri sa mga piyesa ng piano, habang tinutugtog ang Fantaisie-Impromptu ni Chopin at ang bawat nota ay nagbigay ng kilabot sa aking balat.

Gulat na gulat kong pinagmamasdan ang hindi mabibiling painting na pinira-piraso. Nakaramdam ako ng pamamanhid sa buong katawan. Nang dumapo ang tingin ni Julia sa walong milyong dolyar na piano pagkatapos, tinapunan ko siya ng malamig na titig. Naglakad siya patungo sa piano, ang kanyang tingin ay nakatuon sa makintab na ibabaw nito. Pagkatapos, pinasadahan niya ng kamay ang isang hilera ng mga piyesa. Umalingawngaw sa buong kwarto ang malamyos na tunog ng piano.

Sabi nya sabay balik ang atensyon sa piano. Umiling ako. " hindi. Bago to. Tignan mo." Binuksan ko yung application saka pumili ng kanta. Yung kantang tinutugtuog nya kanina ang pinili ko saka binigay sa kanya. Nakatingin saking kinuha nya yung phone. Nagpapatango ito ng magsimula na syang maglaro. Piano tiles 2 kasi ang pinalalaro ko sa kanya. Magandang pang-alis stress para saming mga musician.

Natakot ata ang ale sa naging reaksyon ko. “May kumalat na tsismis dito noon sa Baranggay Bangkal. Sumama daw si Diana sa ibang lalake. Tapos yung asawa niyang si Andres nasiraan ng ulo. Sabi nila totoo daw ang tsismis dahil isang araw bigla na lamang nawala si Diana at hindi na nagpakita.” Nagkatinginan kami ni Yuki. Hindi, hindi ganoon ang ate ko.

Ang piano ng kanyang Papa. Malungkot na pinadaanan niya ng mga daliri ang keyboard. Kaya pala hindi niya na ito makita sa maluwang nilang sala. Nakapatong sa ibabaw nito ang piano notes. Nang buklatin niya ito ay may nahulog na isang litrato, agad niyang pinulot iyon sa sahig. “Papa…” sambit niya nang makita ang nakangiting mukha ng ama sa larawan. May kasamang isang babae sa picture ang kanyang ama. “Siya kaya ang nag-iisang kapatid ni Papa?”

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

Pati ba naman sa pagpa-piano ay bihasa rin siya? Si Kina, na nakatitig lang nang husto sa kanya, ay nagsimulang pumatak ang luha sa sobrang tuwa, lalo na nang maunawaan ang ipinapahiwatig ng tinutugtog niya. Ang bawat melodiyang nililikha ng pianong iyon ay paraan niya ng pagsasabi ng nararamdaman niya. Kung gaano siya kasaya ngayon. Sa pamamagitan niyon ay ikinikwento niya sa lahat ang simula ng araw na nagkakilala sila na walang ibang nakakaunawa kung hindi si Kina lang.

Hindi inaasahan ng lahat ang sagot ni Irina. “Marunong po akong tumugtog ng piano.” Itinuro iyon sa kanya ng kanyang ina. Sa baryo nila, habang patuloy na binabatikos at nilalait ang mga Montecarlos, walang nakakaalam na marunong siyang tumugtog. Ang pagtugtog ng piano ang nag-iisang kaligayahan ni Irina—ang lihim niyang pagtakas mula sa reyalidad.

TAON 1979 " Nakagayak na ba ang lahat? Mayamaya lang ay aalis na tayo, " boses mula sa itaas ang nagpatigil sa pagtitipa ng binatang si Matias sa teklado ng kanilang piyano. Dumako ang kaniyang paningin sa hagndan at nakita roon ang pagbaba ng ama habang inaayos ang butones sa dulo ng manggas nito. " Luisana, nasaan ka na? Tawagin mo na ang mga bata at aalis na tayo. "