Pinay Umiyak Sa Sakit Novels & Stories

hindi alam ni Yesha ang kaniyang isasagot. "H-hindi, a-ang sakit ng tiyan ko. H-humihilab, manganganak na yata ako." Mas lalo itong nag-panic na sa narinig. "Gagi? Talaga ba? Putek, sandali! Huwag kang aalis dito, tatawagin ko sila!" Binitawan nito ang kamay niya at saka tumakbo pababa. Napapahiyaw naman siay sa sakit.

Mabagal s'yang tumatakbo at umiikot -ikot sa ilalim ng papalapit na takipsilim. Sobrang saya n'yang tingnan. Mababakas sa mukha n'ya ang matinding kagalakan ng mga sandaling 'yon. Hindi ko lubos akalain na sa kabila ng masasaya niyang ngiti ay ang isang malubhang sakit na kan'yang pinagdaraanan. "Uupo ka lang ba d'yan? Hindi mo ba ako sasamahan na mag-tampisaw?" sigaw n'ya sa'kin.

Sinamaan ko siya ng tingin habang hinihimas ang noo ko para mabawasan ang sakit. “Anong tingin mo saakin dugyot? Para sa impormasyon bago at malinis itong panyo na hawak. Baka mas malinis pa to sa mukha mo.” Zen fired a lot of salts and all of it went exactly on my wounds. Grabe ka naman Zen! How dare you insult Lady Marina’s pretty face! I totally forgot na if I was petty, Zen is much more pettier than me! Plus the added saltiness.

Umirap ako sa kawalan. If ever I see his face again, I'll punch it to the core. Hard. 'Yung talagang manunuot sa buto ng gwapo niyang pagmumukha ang sakit. Kesahodang siya pa ang nagligtas sa akin. It won't change the fact he's an cocky hot guy!

"I'm slipping away, please be happy with Phenny." "Stop! Sa'kin ka ikakasal, enough!" "No! Let's finish this, ayaw ko na, tapos na akong lumaban, ubos na ubos na ako." "Please, don't," hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan. "I'm sorry," I sobbed. "This is the best way to end our pain. Sandali lang naman, e. Makakalimutan din natin ang isa't isa pagkatapos ng sakit."

agad itong ngumiti may sasabihin na sana ito ngunit may pumasok na na guro "Magandang araw" sabi ni maam lim, manggagamot din siya minsan tinuturuan niya kami pano gamutin ang sarili sa madaling paraan minsan naman may sinasabi lang siya "Ngayon iba naman ang ating tutukuyin, may iba't ibang klase ang paggamot, ang iba kaya ang sakit pero pag normal na sakit mahirap gamutin gaya na lang ng sakit sa utak at parte sa ating katawan, kung sa mahihirap na paraan pwdeng gamitin ang ng isang white witch lamang ang kanyang mahika upang maka sagip ng buhay" ito ang inaral namin noong unang pasok pa lang namin ah.

sabi nito sabay hila na naman sakin buti nalang hindi ako nakahiga, na parang kanina tulad kanina. "Ano ba bitawan mo nga ako gusto ko ng umuwi parang awa mo na." pagmamakaawa ko dito at pilit tinatanggal ang kamay niya sa braso ko sa totoo lang masakit na sobrang higpit kasi parang bumaon na ang kuko niya "Ang sakit" sinadya kong iparinig sakanya para naman luwagan niya ng kaunti ang pag hawak sakin.

SOMEONE says you will not know pain until you are staring at yourself in the mirror with tears streaming down your face while you're begging yourself to just hold on and be strong. Pero si Ara, ayaw na ayaw niyang makita ang repleksyon niyang mapanlinlang sa tuwing pinagmamasdan niya ang kanyang mukha sa salamin. Nakikita niya kung gaano siya kagaling magpanggap... na animo'y wala siyang dinaramdam na kahit na anong sakit.

Pinandilatan niya ang dalawa nang magkasabay ang mga itong lumapit. "Señorita, hindi ka namin hahawakan pero nakikiusap kami, sumama ka sa loob ng bahay nang magamot na iyang sugat mo, baka magka-impeksiyon iyan at lagnatin ka." Genuine naman ang nakikita niyang pag-aalala sa mga ito. "Walang mananakit sa iyo, pinapangako ko."

Tumagaktak ang pawis sa buong katawan dahil sa sobrang pangangalay. Nakati-ay ang mga paa niya para makalapit nang husto sa malaking salamin ng banyo. Nakadiin ang sikmura sa labi ng counter kaya parang nagkapasa sa tiyan. Mangiyak-ngiyak si Abigail dahil sa sobrang frustration. Mas maraming hibla ng buhok ang bumuhol sa kuwintas. Halos isang kumpol ang nagupit niya para lang mawala ang sakit sa anit.