Poem About Students Novels & Stories

Palagi namang anak ang tawag niya sa mga estudyante niya. Tumango ako at tipid na ngumiti. “Leana, you’re the top of the school. A lot of students consider you as a role model. I hope you get back to your usual self soon. I’m not saying this because I don’t want the school to lose its pride. It is because I’m concerned.” “Thank you po.” Nginitian niya ako ng matamis bago tumalikod at naglakad palayo. Napapansin na nila? Grabe naman. Inililihim ko nga eh dahil ayokong mag-alala sila o magtaka sila kung ano ang nangyayari sa akin.

Kahit sa uwian, malayo na ako sa eskuwelahan. Maraming mga estyudante ang nagtatawanan, at alam ko na ito'y patungkol sa'kin. Hindi na ako nagsasayang ng panahon sa kanila, sapagkat sanay na ako, sa araw-araw ba naman na ganito. Sa 'di inaasahan, dumilim ang kalangitan, at papapatak na ang mapaminsalang patak ng ulan. Dali-dali kong kinuha ang aking payong, ngunit sa masamang pagkakataon, ito'y 'di ko makita.

Nakaupo na rin si Ingrid sa dulo ng higaan niya habang bagsak ang kaniyang balikat. “Aren’t the students of Lumina Academy taught to empower the vulnerable and protect those who can’t protect themselves?!” I asked, still annoyed as I recalled the academy’s vision and mission. “Hindi ba dapat ang mga estudyante ng academy ay dapat hindi nangmamaliit at nantatapak ng mga mahihina, kung ‘di dapat pino-protektahan sila?! Dito pa lang ganiyan na sila umasta, paano pa kaya sa labas?!” I added, pressing my lips together tightly, a sign of my extreme irritation. Ang bigat talaga sa dibdib magalit!

First day of school meaning new classmates, new teachers at new crushes but for me it is the beginning of torture. As for all you know, hindi naman ako yung tipo ng studyanteng masipag at matalino, average lang kumbaga pero nairaraos ko ang kada semester ng maayos at proud parin ang parents ko sakin.

Nasaktan siya sa isiping iyon na walang pag-asa ang nararamdaman niya dito. Pinilit niyang iwinaksi sa kaniyang isipan ang mga samu't-saring alalahanin na hindi nakakatulong sa kaniya. Itinuon niya ang pansin sa mga estudyante na isa-isang nagpapakilala sa harapan.

Punong-puno kasi ng kulay pula ang paligid. Bawat estudyante na nakakasalubong ko ay may dala-dalang rosas o di kaya ay tsokolate. Ang ilan naman ay magkahawak-kamay, magkaakbay o kaya ay masayang nagkukuwentuhan. Poor people. Paniguradong sa bandang huli ay iiyak lang naman sila. Napatigil ako sa paglalakad nang mapatingin ako sa kulay pulang tarpaulin na nakadikit sa stage.

“I am truly honored to be standing before you today, representing all the scholars here in our school. The road to get here was not easy, but it was made possible because of the support we receive, not only from our families but also from people like Mr. Cojuangco, who believe in the power of education to change lives." As I spoke, I could feel the weight of my words, realizing just how important this moment was—not just for me, but for all the students who had worked tirelessly to get to this point. This was our time to shine, to show everyone that despite the challenges we faced, we were determined to succeed.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

Naka ngiting sabi ko sa kanya. "At kayo," Muli akong napalingon sa aking mga kaibigan. "Where are your manners? Find your own seat. We are all students here, and you are not queens and kings of this University." Dismayadong saway ko sa mga ito at agad na silang tinalikuran. Minsan kasi talaga, hindi maganda na nagiging spoil sila eh. Masyadong nasasanay. Hindi naman nakaligtas sa aking pandinig ang pag buntong hininga ng mga ito.

She's so full of herself. Bigla nalang bumalik ang ingay sa paligid at nagsimula nang magusap-usap ang mga estudyante. Malalim akong napabuntong-hininga, talagang sumugod pa sila para lang sabihin 'yon sa akin? Ano ba itong pinasok ko, isang palabas na may aksyon at ako ang bida?