Poem About Students Novels & Stories

"You're right, that's me. I didn't expect that I was being known for that title. I appreciate it so much, thank you." Matapos niyang sabihin 'yon ay agad nagbulung-bulungan ang mga estudyante. Nagkagulo ang mga naroon lalo na ang students ng Department of Psychology. Among everyone, they are the one who most have heard about the mysterious perfect model student that inspired them.

wika nito. "Pero kung susundin natin siya, ano na lang ang sasabihin ng ibang students? Mayroon tayong pinapaboran? May iba tayong students dito na artista at model pero hindi natin pinayagan ang ganoon. I'm just being fair." "Choose. School's reputation or breaking the rule? Just once, JG. Pumayag ka na," "Sabihin mo nga sa akin paanong nakapasok ang bagsak na student na iyan sa school natin, ginamitan mo na naman ng connection mo?" Pang-iinsulto ko sa kanya.

Kailangan ko nang ibigay kaagad ang papel na ito para makauwi na rin ako nang maaga. Pumasok na ako sa building. Kung titingnan mo ang paligid ng buong school, para itong isang normal lang na unibersidad. Ang kaso, hindi katulad ng ibang mga paaralan, ang dilim ng ambiance nito. Siguro ay dahil na rin sa itim na kulay ng building. Paano kaya namo-motivate ang mga estudyanteng mag-aral sa ganitong klase ng school?

Ito ay mainit sa kanyang mga kamay. Hindi maiwasan ni Zephyr na tumingin ulit sa lalaking iyon. Nagreklamo siya sa malalim na boses, "Hinihingi niya ang iyong numero?" Tumango siya. "Ano ang iniisip ng mga estudyante ngayon?!" Mukhang nainis siya. “Mukhang masyadong kaunti ang pinapagawa ng paaralan sa kanila! Gugugulin lamang nila ang kanilang oras sa pag-iisip ng mga bagay na tulad nito kung wala silang marami sa kanilang plato!"

Iyong stand ko sa kaniya at sa iba ko pang mga students ay mananatiling malinis at propesyonal. Pero wala kami sa loob ng University ngayon kaya kung minsan ay nakaliligtaan ko na estudyante ko ito at Professor niya ako. In my head right now at sa nafe-feel ko, Polaris University is the only boarder line between me and my students and other people inside it. Weird, but I will discover it eventually later or sooner. "Ano po ba ang sinasabi ninyo, sir? Ang gulo-gulo na po ninyo. Hindi ko na kayo maintindihan. Anong ma-fall kayo riyan?

Nakakaawa naman. Itinuloy ko na lang ang paglalakad ko para makapunta na sa next room para sa next subject. English time na. Sa pagbungad ko pa lang sa pintuan, same pa rin ang nakikita kong gawain ng mga estudyante. Parang kanina lang sa Arts, puro daldalan, landian at kwentuhan. Pero sa mga ginagawa nilang 'yon, hindi ko feel na ordinary lang ang pinagkukwentuhan nila. Hindi ko alam. Weird ang mga estudyante rito.

Huminga ako ng malalim, malakas ang kalabog ng dibdib ko. Pinagmasdan ko ang mga taong nanonood sa akin. Ngumiti ako bilang pagsalubong sa mga tingin nila "Here we are. Every student may have a different situation. Every student and teacher give their best to become the best, or the better?" Inilibot ko ang paningin ko sa mga estudyanteng katulad ko na suot ang kani-kanilang mga toga.

Akmang mangingisay pa siya sa kilig. Hilaw akong napatawa na papunta na sa ngiwi ang kinalabasan. Dapat ba talagang umabot pa ang event na iyan sa school paper? Naghiyawan na ang ilang estudyante sa loob at parang tapos na ang laro.

Nilibot ni Yenna ang paningin at nakita niya ang mga students na nakangiti at masayang nakatingin sa harapan habang nag sasalita ang emcee. "This is a much awaited event in every student’s life, as it gives the returns to the efforts put in by the students throughout their academic endeavor. Say goodbye to the comfortable and secure life within college walls." Tumingin muli si Yenna sa unahan sa nag sasalitang emcee. "Get ready to march to the beat of your new journey! Today is the day full of joy, the day about pride and accomplishments." Pagtapos nito mag salita ay tumugtog na ang opening song nila.

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.