Poem About Students Mga Nobela at Kwento

Author's Pov: Tirik na tirik ang araw pero buhay na buhay ang diwa ng bawat estudyante. Ang kaninang tahimik na cafeteria ay parang biglang dinagsa ng libu-libong tao nang matapos ang morning classes nila. Bulungan, tawanan at sigawan na nanggagaling sa iba't-ibang boses ng estudyante. "Delicious, isn't it?" Nakangiting tanong ng high school na bata na si Waylen sa kaharap na si Sheena, isa sa mga kaibigan niya.

Ang kanilang pag-ibig ay hindi lamang naging inspirasyon sa mga estudyante, kundi isang tahimik na himno ng katapatan na maririnig sa bawat sulok ng akademya. Hindi na sila kailangan pang magsalita nang mahaba para magkaintindihan. Isang titig, isang haplos, o isang simpleng pagngiti ay sapat na upang ipahatid ang lalim ng kanilang damdamin. Ang mga dating pagsubok ay naging matibay na pundasyon ng kanilang relasyon, na nagpatunay na ang tunay na pag-ibig ay kayang lampasan ang anumang balakid.

Tapunan ng itlog, buhusan ng juice or kaya tubig na malamig mas malala itulak pa siya fountain na kong saan sintro ng atensyon ng mga istudyante dahilan para masanay narin siyang mag dala ng extra uniform. Hindi niya akala na sa ganitong edad ng mga taong nag-aaral ay umaasta paring mga bata ang mga ito at makikitid ang utak ,tila sila ang abgrabyado na hindi naman talaga dahil siya, siya ang agrabyado at imposibleng makita iyon ng mga taong may mga matang mapanghusga may mga bibig na masasakit mag salita.

Itinanim ng paaralan ang kakahuyang ito sa layunin na bigyan ang mga estudyante ng magandang lugar para makapagpahinga ang isip pagkatapos mag-aral, para manumbalik ang kanilang lakas at makapag-focus muli sa pag-aaral. Subalit sa katotohanan, iilang estudyante lang na seryosong nag-aaral ang pumupunta roon, sa halip, madalas itong pinupuntahan ng mga batang magkasintahan na sabik na sabik na sumisingit doon tuwing gabi kapag tahimik na ang lahat. Kaya naman, patagong tinatawag ng mga estudyante ang lugar na ito bilang kakahuyan ng panandaliang sarap.

Huminga siya nang malalim bago magsalita. “Actually… there’s something I’ve been wanting to ask you,” panimula niya nang marahan. “About my studies… things have been really hard lately. The students there keep talking about me, saying unkind things. It’s getting worse every day, and it gives me so much stress that I can barely focus.” Tumingin nang seryoso si Hitoshi sa kaniya. “I see. That sounds difficult. What do you think you should do?”

Naiiba pa rin ito sa lahat dahil ito ang kauna-unahang nakatanggap ng matamis na 'goodnight' mula kay Eros. Umagang-umaga pa lang pero tirik na tirik na ang araw. Parang mga langgam na nagsidausan sa quadrangle ang mga estudyante habang maya't maya ay papikit pikit ang mata upang iwasan ang nakakasilaw na sinag ng araw. Flag ceremony kasi ngayon kaya kaniya kaniyang tungo ang mga estudyante sa kani-kanilang mga pila.

"Duh ate, malaki ang school at madaming estudyante, syempre di talaga natin sila makikita." "But they should be famous. Alam mo naman ang heirarchy sa school. From elites to poor." napapailing na lang talaga ako kapag naiisip ang ganoong pangyayari. Ang kagandahan lang doon ay walang bully. Pero syempre may mga chismosa at mahilig pa din sa away.

Pagpasok ko sa gate, ramdam ko agad ang sigla ng mga estudyante, at sa malayo’y nakita ko ang kambal na sabik na sumalubong sa amin. Pagdating namin sa university, ramdam ko agad ang ingay at kasiglahan ng paligid. May mga estudyanteng nagmamadali sa klase, may iba namang nakatambay sa ilalim ng puno habang nagtatawanan. Ang amoy ng kape mula sa maliit na café malapit sa gate ay sumalubong sa amin, halatang paboritong tambayan ng mga estudyante. Pag-park ko ng sasakyan, halos hindi pa ako nakababa nang makita ko na ang kambal. Kumakaway na sila mula sa malayo, parehong nakangiti at tila sabik na sabik.

Madalas kasi itong tambayan ng mga estudyante. Tumatambay sila dito o di kaya dito sila gumagawa ng mga assignments, research papers, basta mga ganun. Minsan nga ginagawa pa itong praktisan ng sayaw eh. Maluwag kasi dito saka mahangin, perfect talaga sa mga ganun. "Hayy." nasabi ko sa sarili saka tinignan ang kabuuan ng campus. Mula kasi dito ay tanaw ang bandang harapan ng campus namin.

sabi ni Edward habang iginiya ang dalawa papunta sa kanilang upuan. Habang naglalakad, napalinga-linga si Pealle sa paligid. Nakaka-miss din pala ang buhay-kolehiyo, naisip niya. Ang ingay ng mga estudyante, ang mga pamilyar na mukha, at ang kakaibang enerhiya sa loob ng unibersidad. Marami rin siyang nakagawang kalokohan no'ng nag-aaral pa lamang siya.