Poem About Students Mga Nobela at Kwento

dagdag pa ni Theodore, ang tingin ay hindi inaalis sa mga estudyante nito. Bawat estudyante ay ramdam ang bigat ng salitang iniwan ni Theodore, wala na silang lakas ng loob na magbiro o magsalita man lang.

"Sa ating lahat, bigyan natin ng karangalan ang ating mga magulang, ang ating paaralan lalong higit ang ating sarili. Mabuhay tayong lahat na puno ng kabutihan at pagmamahal." Mabilis na nagtayuan ang lahat at nakabibinging hiyawan ang pinakawalan ng lahat ng mga estudyante at guro na nasa loob ng gymnasium. mahigpit na nagyakapan ang bawat isa habang hindi mapigilang luha ang dumadaloy sa kanilang mga mukha. Ngunit biglang dumilim ang buong paligid, nawalan ng ilaw ang loob ng gym at tila nabalot ng pangamba at takot ang lahat.

Tumango tango naman sila, at yung babaeng studyante ay umupo na, batid ko sa mukha niya ang konsensya. "Sa tingin niyo students, may tao bang gustong maging mahirap? Wala naman sigurong may gustong ipanganak sa hirap kahit na iyon talaga ang nakatadhana sa kanila. But everyone had given a chance to change their lives and that is to study hard.

Everyone fell silent, all eyes fixed on me. "Thank you," I began, my voice steady yet filled with emotion. "Today, as we stand on the threshold of a new chapter, I find myself reflecting on the journey that brought us here. We've weathered storms of exams, danced with the thrill of discovery, and forged enduring friendships. But there's something else that has been a constant companion — the pressure to be the best." A knowing nod passed through the audience, as if each person had felt the weight of expectation at some point in their academic journey.

Muli na namang umulan: bagaman mahina lamang iyon, labis pa rin niyon na sinira ang mga inaasahan niya para sa araw na ito. Araw-araw nang may suot na kapote ang mga estudyante sa kanilang paaralan, wala na bang bago? Mahinahon siyang napasandal sa metal na hawakan sa kanyang likuran, pinagmasdan ang sariling repleksiyon sa haligi ng isang silid-aralang nasa harapan niya lamang. Ilang segundo niyang tinitigan ang sarili. Ni hindi gumalaw.

Kaya ang kanyang pagdating ay agad na nagdulot ng ingay. Masiglang nagtaas ng cellphone ang mga estudyante upang kumuha ng mga record at litrato. Magsimula na rin na magkagulo ang mga estudyante, at lumitaw ang ilang bulungan. “Tingnan niyo, narito si Amanda sa ating University!”

masayang bati niya, habang may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. She need to pretend that everything is okay. Ayaw ni Hadassa na maapektuhan no’n ang pagtuturo niya, isa pa ayaw niya ring idamay ang nga estudyante sa personal niyang buhay. “Good morning, teacher! We missed you!” sabay-sabay na bati ng mga ito. “Aba naman, at talagang na-miss ako ng mga batang ang gugwapo at ang gaganda!” papuri niya.

Kumalat din ang ilang litrato naming dalawa habang naghahalikan kami sa harap ng maraming studyante. Mas lalo pang nabuhay at naging maingay ang pangalan naming dalawa. Halos daig pa nga namin ang isang sikat na artista, kung kami ay pag-chismisan at yurakan ng ibang mga estudyante. May nasisiyahan, natutuwa, kinikilig, naiinggit at siyempre mayroon ring nagagalit.

Tumingin ako sa kanya na parang walang nangyari. Bakit ngayon pa?! Anong problema ng mga estudiyante rito? Anong nagawa ko sa kanila? Bakit ganito ang pag-uugali? Bakit ganito ang pamamalakad? Bakit ganito sila? Bakit ganito sila sa akin? Ganito ba kahirap mag-aral dito? This KIS?! "Angas." Tiningnan ko ang nagsalita. Hindi ko ito kilala. "Kalat na kalat sa buong campus na binastos mo ang daddy ko!" Ang over acting at may dalawa pa siyang kasama, huh.

Noon, hindi ko alam kung kaya ko bang mag-isa sa college. Ngayon, kaya ko nang magsalita sa klase nang hindi nanginginig. Kaya ko nang magturo ng mga bagay na natutunan ko rin. Kaya ko nang magsabi ng hindi nang hindi nagso-sorry. Pero kahit ganoon, may mga bagay na hindi nagbabago. Sa sketchpad ko, isinulat ko... “Some summers stay with you forever. Some names too. Even when you try to bury them under exams and org projects, they stay. Like roots you can’t pull out.”