Poem About Students Mga Nobela at Kwento

Hindi ko pwedeng isuko ang mga pangarap ko, lalo't gusto kong pagdating ng panahon atleast may maipagmalaki man lang ako. Napatingin ako sa mga estudyanteng dumaan sa harapan ko. Nagtatawanan ang mga ito, masayang-masaya, maaliwalas ang mga mukha. Mabuti pa sila, walang pino-problema. Sabagay ano pa ba ang po-problemahin nila e halos lahat naman ng mga studyante maliban sa mga skolar na kagaya ko ay puro anak mayaman. As usual nag-iisa na naman ako ngayon dahil hindi na kami magkaklase ni Sam sa ibang subjects. Nagkikita na lang kami kapag nagpang-abot ang schedule naming dalawa. Mostly lunch time na lang.

— tumayo si Sir Richard at naglakad papuntang stage, palakpakan naman ang mga studyante. "Good evening to all the faculty and staff of the university, also to the SCO of this university and to all the students. As the school year will end and the students will graduate, there's a lot of memories that you guys build in our university. I witness everyone's weaknesses, happiness and fears. But behind of those emotion you guys stand up in your feet and face the unfairly world of education. You become brave in every possible way, this party is a despidida for all of you who became part of the university and to those who will bead a goodbye. So tonight, let's enjoy and party until it lasts. Thank

Magagawa na kaya akong tignan ng mga tao rito bilang isang normal na mamamayan din? I smiled more at my thoughts, dreaming about the impossible realm. Because I know, this is far away from permanent. This is just short-lived. Kailangan lang ipagamot kaya nakalabas nang ganito. Panandalian lang kaya hindi dapat mangarap nang husto. Ilang minuto pa, isang eskuwelahan naman ang nadaanan namin. Namangha ako sa kumpulan ng mga estudyante sa harap nito.

Maayos ang pakiramdam sa paligid at wala akong maramdaman na may mangyayaring masama. "Ang araw na ito ay ibinibigay sa mga estudyante ng akademya para magkaroon sila ng oras para sa pamilya nila at sa sarili nila." Napaligon naman ako sa kaliwa ko nang magsalita si Thana. "Nguit kalahati ng populasyon ng estudyante ay nilalaan ang araw na ito upang mas pagandahin ang kanilang mga katawan o mas hubugin pa ang kanilang talento sa kanilang mga larangan," patuloy nito.

Dahil siguro sa pagod. Nakatali ang kamay at paa ko ng packaging tape. Nagpapawis ang noo at leeg ko habang tinitingnan ang paligid. Ito ang lumang classroom na inabanduna na dahil may ginawa nang bagong class room building. Nag-umpukan sa sulok ang mga sirang arm chair. Mga lumang desk ng mga teacher sa faculty at mga vandalism sa dingding. Ito ang kilalang tambayan ng mga sira-úlong highschool students. “Kunan niyo ako, ah.” Biglang may nagsalita. Pumasok ang mga lalaking estudyante na amoy sigarilyo. May dala silang cellphone na sa tingin ko ay naka-on ang camera at nakatutok sa akin.

Samantalang siya ay dalawampu't isang taong gulang pa lamang—mas nababagay pa rin siya sa buhay sa paaralan. Sa eskwelahan, kahit pa simpleng puting t-shirt lang ang isuot ng mga estudyante, ramdam mo pa rin ang liwanag ng kanilang kasiglahan. Ang mga kabataang tulad niya ay puno ng enerhiya, parang araw na nagbibigay liwanag at inspirasyon sa bawat isa.

idad na ito, ay pag sisikapan po namin, na mas pag ibayuhin pa, ang kalidad ng ating edukasyon. Hiling ko po, na sana ay patuloy n'yo po kaming samahan at suportahan, para sa ating mga mahal na anak, na nais maka pag tapos sa mga nais nilang kurso. Nais ko rin pong ipa- alam sa inyo, na ang paaralang ito, ay mas palalawakin pa ang saklaw, para sa mga estudyante'ng may malawak na kaalaman, upang tulungan sila na makamtan, ang kanilang pangarap sa hinaharap. Mas palalawakin pa po natin, ang pag bibigay ng mas marami pa, para sa ating scholarship program. Dahil alam ko po, na hindi lahat sa paaralang ito ay may kaya, upang suportahan ang mga kailangan nila. Kaya isa po sila, sa mga nais po nati

Sa mahal ng ibinabayad na tuition dito ay dapat lang na maganda rin ang school! Sa pagpapatuloy ng aking paglalakad ay mas lalo kong narinig ang maingay at nakabibinging paligid. Ang daming estudyante. May mga elementary na nagtatakbuhan habang kanilang hila-hila ang mga de gulong nilang bag, may mga juniors, seniors, at syempre, mga college na halos nagpupulahan ang mga pisngi dahil sa kanilang make-up. Ako? Tamang pahid lang ng kaunting pampapula sa labi para hindi ako magmukhang clown katulad noong babaeng kadadaan lamang sa aking harapan.

My mind remembered Ansel pero umaaapaw ang tuwa ko para lang bumalik sa pag-iisip ng ginawa niya kaya naman i let go of it immediately. "Saan tayo pupunta?"almost all the classroom door there is closed ,malamig na kasi sa loob kaya naman mas komportable na silang tuluyang isara 'yon .There are trees so they won't really try hard to see who's who outside ,isa pa ,palaging mahigpit ang first years sa mga grades dahil pabor sa kanila ang mga susunod pang taon kahit pa bumaba ng kaunti ang ranggo nila.I though of the election before our final march ,that would be next year.They're trying hard to get into the student council group because,of course it's favourable.Nilingon ko na lang si Ada ulit

Pero, hindi lang naman ako, lahat kami. Ang buong paligid ng field ay puno ng mga student na kinakabahan, na para bang bawat isa, umaasang makakapasok sa magandang rank. Ang daming estudyanteng nakatayo sa harapan ng stage, sunod-sunod kaming nakapila, parang mga sundalong naghihintay sa magiging hatol sa paghuli ng mga baboy ramo kanina. Ang mga prof, seryosong nakatingin sa paligid. Palagi na lang silang seryoso kapag haharap sa amin. Madalang ang mga ngiti sa kanilang mga labi.