Poem About Yourself Novels & Stories

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.

You don’t need someone to make you whole because you can do it by yourself. Repeat after me. I can buy myself flowers, I can love myself better, I can take care of myself than anyone. I can go everywhere, buy myself everything I want. Doing everything makes me happy. I love myself better than anyone. I don’t need someone’s love. Me is enough. Love yourself better. “Your worth is not determined by another person.” “What if dumating iyung right time? The right person.”

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

"I always believe that striving to be the best is not about a life of constantly beating or competing with other people so that you can be at the top. It's not about stepping down others so you can be above, rather, it is conquering a greater enemy other than the people around you. And that person is you...yes you! The person in front of you when you're looking at the mirror, nothing but you and yourself. " "Everyone fails but not all who fail is a failure, for failures are only for those who did not have the courage to stand up after they fall." I paused and look at them again, remembering the younger version of myself. Remembering those times that I stopped believing in myself, those times

Sa lahat ng mga salitang aking isinulat, sa lahat ng mga karakter na binigyan ko ng buhay, sa lahat ng mga emosyon na aking ipinasa sa mga pahina ngayon, ako naman ang nasa harap ng sariling salamin Ako ang kwento. Ako ang manunulat. At ako rin ang mambabasa ng sarili kong buhay. Lumaki ako na hindi laging sigurado sa direksyon ko. May mga araw na alam ko kung ano ang gusto ko, pero mas marami ang mga araw na parang nawawala ako sa gitna ng mga tanong na wala akong sagot Parang tao na naglalakad sa madilim na kalsada, umaasa na sa dulo ay may liwanag na maghihintay.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Kahit papaano ay masaya ako dahil siya ang lalaking naka-una sa akin. Tuluyan ko ng nilisan ang lugar na ito na magulo ang isipan. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa sarili ko dahil pakiramdam ko ay hindi lang puso ang nawasak sa akin kundi maging ang pagkatao ko. Dahil tuluyan ng nawala ang tiwala ko sa lahat maging sa aking sarili. Mabuti pa siguro ay lumayo muna ako, pupunta ako sa lugar na walang nakakaalam. Kailangan kong buuin muli ang aking sarili.”

--- --- "We only needed to give them a loved one." --- --- THE LAST PAGE --- Bago ko tuluyang isinara ang lumang journal ko... --- --- May isinulat akong huling mensahe. --- --- Hindi para sa mundo. --- Hindi para sa pangalan ng pamilya. --- --- Kundi para sa sarili ko. --- --- "I spent so much time searching for who I was." --- --- "I thought I needed to discover a hidden purpose." --- --- "But I learned that my purpose was never hidden."

I think of you every day tho, tainted as mud clay; Still, I've been waiting for you. Come to me sooner! - Your future wifey.” As usual nag-lipstick ako at inimprinta ko ang aking labi sa papel. Ipinasok ko ito sa itim na sobreng may katitikang ginto. Kumuha lang ako ng sweater para takpan ang manipis na sanding suot ko. Lumabas ako at lumingon sa katapat na pinto, mamaya ko na ilalagay ang poem ko para sa aking dean bebeloves. Tumungo muna ako ng 7-11, malapit lang sa dorm. Nakaipit lang ang buhok ko gamit ang ballpen at nakasuot ako ng mask para hindi ako makilala ng iba. Hindi naman sa feeling famous ah, nag-iingat lang ako baka may makakilala sa akin tas makikita nila ang dami kong binili

Hindi dahil sa mag-isa ako, kundi alam ko na marami silang nakapalibot sa akin pero kailanman ay hindi ko sila naramdaman na nandito para sa akin. Huminga ako nang malalim saka pinilit ang aking sarili na huminto sa pagluha. Masakit na ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, pero wala akong magawa, kahit ang indahin ito'y wala akong oras. Sapagkat, walang ibang magpapagaan ng aking kalooban kundi ang sarili ko lamang. Tulad nang aking nakasanayan. Tulad noon, na ako pa rin ngayon. Ako pa rin hanggang wakas. Ako lang.