Poem About Yourself Novels & Stories

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Hindi kumibo si Jascha, pumikit ako at hinayaan ang sarili na mahulog sa antok. "You have your own way of being beautiful." I am not sure if someone talked to my dream.

Parang biglang uminit ang tenga ko at hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko sa sobrang hiya. “P-po?” halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Bahagya akong napayuko, pilit tinatago ang pamumula ng pisngi ko. Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng papuri----lalo na mula sa mga taong gaya nila. Sa totoo lang, kahit kailan hindi ko naman itinuring ang sarili kong maganda nga ako sa paningin ng ibang tao...

Nag-aagaw na ang liwanag at dilim sa kalangitan, unti-unti nang nawawala ang araw at nababalot na ng itim ang kabuuan. Maihahalintulad ko ang sarili ko sa tagpong iyon, tila nawawalan na ako ng buhay sa mga oras na ito at matagal pa bago muling makabawi. Tila nangangailangan ako ng mahabang panahon upang mabuo ang aking nawasak na sarili. Mas masakit pala kapag ang mga magulang mo ang wawasak sa puso mo. Hindi ko pa man nararanasang mabigo sa pag-ibig sa wari ko'y mas masakit kapag ang mga kadugo mo ang nanakit sayo.

Bago dumiretso sa banyo, tumingin ako sa salamin sa harap ko, ang mukha ko ay nammula mula sa galit at pagod, ang mga mata ay parang antok na antok na ngunit dilat pa. Isang ngiti na puno ng poot ang gumuhit sa aking labi habang tinitingnan ko ang sarili ko, isang ngiti na nagsasabing hindi ako papayag na hayaang sirain ng sinumang tao ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong itayo.

Siguro nga, sa mundong ito, hindi lang ako ang maraming pagdadaanan. Ang bawat tao'y may isang kuwento upang sabihin tungkol sa kanilang buhay. Napagtanto man natin o hindi, lahat tayo ay pangunahing tauhan sa sarili nating kwento. Ngayon naiintindihan ko na ako ay masyadong makasarili noon; Lagi kong iniisip ang sarili ko. Ang unang tao na naaawa ako kapag may nangyaring mali ay ang sarili ko. Palagi akong nasa ilalim ng impresyon na ako lamang ang nagdurusa, sa kabila ng katotohanan na ang ibang mga indibidwal ay maaaring humarap ng mas kakila-kilabot na mga hamon kaysa sa akin.

Isang single bed at isang maliit na mesa. Ipinatong ko ang dala kong bagahe sa kama. Inilibot kong muli ang aking paningin sa paligid. This world that I live in is empty. Sometimes our feelings don't always mirror our reality, so make sure to tune into these emotions whenever they arise. "Venice, kaya mo ito! Always remember that you are unique from the others. Hayaan mo sila." Pampalubag loob kong sambit sa sarili.

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

Ang tahimik ng paligid. Pero sa loob ko… parang may sumisigaw. Hindi ka anak ng Daddy mo. May taong gustong burahin ka sa mundo. Napapikit ako. Masakit. Hindi lang dahil sa nangyayari… kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ko na kilala ang sarili ko. “Hindi ko na alam…” mahina kong bulong sa sarili ko. “Hindi ko na alam kung anong totoo.”