Poem About Yourself Novels & Stories

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Nagbuga ako ng hangin, baka maibsan ang pag-init ng pisngi ko at nagbabakasali na mawala ang mabilis ng tibok ng pusong ‘to. Hindi ko na talaga makilala pa ang sarili ko, hindi naman ako dating ganito. Gusto ko’ng isisi kay Lordan ang mga hindi angkop na nangyayari sa sarili ko lalo na ang nangyari kagabi. Kung alam lang n’ya, magdamag akong gising! Bakit kasi may pagbisita pa s’ya sa ‘kin?! Hindi naman kailangan ‘yon.

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

"Change you? Why would I want to change someone who is clearly good at being himself?" "Because sometimes being yourself is the armor you hide behind," sagot niya, malumanay. "And sometimes that armor is not enough." Hindi ko alam kung anong eksaktong ibig niyang sabihin, pero ramdam ko na may hinuhugot siya na mas malalim pa sa dinamika namin. Para sa isang segundo, napuno ako ng galit—galit na ang lahat ng effort ko, ang pride ko, at ang mga naiwang pangarap ko ay parang possibility lang na mahuhulog sa isang mundo na hindi ko kilala. Pero kasunod ng galit, may maliit na curiosity. Ano ba talaga ang nasa likod ng mga mata ng taong ito? Ano ang dahilan niya para gumawa ng ganyan?

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Ngunit parehas lang ang lungkot sa mga mata niya. Mukhang may mabigat talaga siyang nakaraan na nahihirapan siyang lagpasan. “Nobody ever has the answer to everything Nobody should define you as a piece of one thing And see it as a whole When you look at me You think you have the right to see me as who you think I am When you've never seen the real me behind the show's curtains We might be alike But that doesn't mean that you know everything I've been through…”