Poem About Yourself Novels & Stories

That's because I know myself more than anyone. People can call me weird or a self-centered person but I will never change who I am just to please them. Karamihan sa mga tao ay pipilitin kang magbago at habang tumatagal ay hindi mo na namamalayang mimamanipula ka na pala nila. People are good deceivers. If you're not sharp enough to see that, they will turn you into a wonderful toy.

Pero hindi ko pwedeng sabihin sa kanila kung saan ako nabibilang, na isa akong anak ng lobo at bampira. “Hindi ko po alam, hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag basta nagising na lang akong ganito na ako.” humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang hirap mabuhay ng kahit ang sarili mo ay hindi mo naman kilala.

bahagya siyang humarap sa akin habang nagsusuklay, "Gawan mo nga ako ng autobiography." Naibuga ko ang laman ng bibig ko pagkatapos marinig ang sinabi niya. I grabbed a tissue and wiped my messed up lipstick. Humarap ako sa salamin at pinagmasdan ang aking sarili. The lipstick that Shiyuri put is now erased. Better. "Did you listen to your teacher or nah?" hindi makapaniwalang tanong ko. "No one can write your autobiography but you. It's the biography of a person written by that person itself."

Na ang simpleng pagihip ng hangin, paglipad at ang pahuni ng ibon, ang musika, ang magagandang tanawin, ang araw, ang buwan at ang mga tala ay may makubuluhang simbolo na nagpapahiwatig sa ating buhay. Andrea said that a butterfly doesn't see how beautiful their wings are but other people can see the beauty of it. Parang tao lang. Nakikita ng ibang tao ang kabaitan at kapangitan ng ugali mo at mismong sarili mo, hindi mo nakikita. We often see the disaster of ourselves instead on focusing on how to appreciate the beauty and disaster of one self. I gathered air and courage to open the letter. This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy.

A person can't ignore their own heart when it comes to feelings or emotions as strong as mine and I feel with all my heart. Halos malunod ako sa mga katagang iyon. I don't know how to handle this! Ipinikit ko ang mata at hinayaan ang malamyos na malamig na hangin na tumama sa aking mukha. I've been feeling down on myself lately. In a court couple of hours ago, I tell myself all sorts of lies and discredit myself. I let my personality judge me. am starting to believe that self, I am not worthy. So many what if. So many maybe. So many doubts and so many possibilities.

Pagod na umupo ako sa kama. Fashionista ako pero sa pagkakataong to, i cant even dress myself. I want to look perfect. I sigh and lay the half of my body. Eotteokaji? ( what should i do?) I remember that i had this kind of scene on my mv. Napaupo ako. Ano nga bang ginawa ko dun? The song was all about being yourself. So the act was also about.. Being yourself.. Thats it! Napatayo ako at humarap ulit sa cabinet. All i have to do is be myself. I pick what clothes i think represent me. I smiled. This is me.

At sa pagkakataong ito, sa harap ng pag-alis, dala niya ang mabigat na katotohanan na hindi lang siya basta bayani—siya rin ay may karapatang masaktan, umiyak, at mangarap ng mas mabuti. Habang nakatingin siya sa bintana ng bus, lumipad sa isip niya ang mga linya ng kanta — isang paalala ng kanyang tunay na sarili, na higit pa sa mga imahe sa labas, higit pa sa mga inaasahan ng mundo. "I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..."

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng bangketa. Hindi ko na naririnig ang mga busina. Hindi ko na napapansin ang mga taong dumadaan. Pakiramdam ko, ako na lang mag-isa sa buong mundo. Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada. Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Tahimik akong umiyak. "Bakit ganito..." bulong ko. "Ano pa bang kulang?"

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”