Poems About Being Yourself Novels & Stories

“Be yourself. Whoever the hell that is. You tried so hard changing just to meet someone's expectations to the point that you had forgotten who you really are.” She stared at me. Then whispered, “Maybe I don’t know who I am anymore.” I looked at my empty glass and muttered, “Welcome to the club.” And we sat there—two messes, two masks slowly slipping—trying to laugh a little louder than our hearts could cry. Sa unang pagkakataon hindi siya nakakainis. Pakiramdam ko, naiintindihan niya ang nararamdaman ko kahit hindi ko sabihin at gan'on din ako sa kanya. We drunk to our hearts content. We talked without sarcasm. We laughed at ourselves and our own jokes.

’ ‘The day I saw your tears, I wanted to hug you, I wanted to comfort you, even though I didn’t know you. ‘Hindi ko inaasahan na gugustuhin at mamahalin kita nang sobra-sobra pa sa akala kong paghanga lang.’ ‘Kaya kung wala ka, napakahirap ngumiti, tila walang rason para ngumiti.’ ‘So don’t leave me, honey. But always remember: kung pipili ka kung ako ba o ang sarili mo, choose yourself.’ ‘Because choosing yourself is like me choosing you too.’

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

"Change you? Why would I want to change someone who is clearly good at being himself?" "Because sometimes being yourself is the armor you hide behind," sagot niya, malumanay. "And sometimes that armor is not enough." Hindi ko alam kung anong eksaktong ibig niyang sabihin, pero ramdam ko na may hinuhugot siya na mas malalim pa sa dinamika namin. Para sa isang segundo, napuno ako ng galit—galit na ang lahat ng effort ko, ang pride ko, at ang mga naiwang pangarap ko ay parang possibility lang na mahuhulog sa isang mundo na hindi ko kilala. Pero kasunod ng galit, may maliit na curiosity. Ano ba talaga ang nasa likod ng mga mata ng taong ito? Ano ang dahilan niya para gumawa ng ganyan?

Na ang simpleng pagihip ng hangin, paglipad at ang pahuni ng ibon, ang musika, ang magagandang tanawin, ang araw, ang buwan at ang mga tala ay may makubuluhang simbolo na nagpapahiwatig sa ating buhay. Andrea said that a butterfly doesn't see how beautiful their wings are but other people can see the beauty of it. Parang tao lang. Nakikita ng ibang tao ang kabaitan at kapangitan ng ugali mo at mismong sarili mo, hindi mo nakikita. We often see the disaster of ourselves instead on focusing on how to appreciate the beauty and disaster of one self. I gathered air and courage to open the letter. This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Pagpapalakas ng loob sa akin ni tita na sobra din naman talagang nakatulong. Kaya kalauna'y pumili na lamang ako ng isang simple lang na masusuot bilang replika sa tunay kong pagkatao. Tita Gorya was right. Dapat akong magpakatotoo sa aking sarili dahil ako lang din naman ang mahihirapan kung ipipilit ko na makisabay sa estado ng mga taong may kaya sa buhay dahil hindi naman ako nabibilang sa antas nila. All I need is to be me, to be the real me dahil ganitong ganito ang pagkakakilala sa akin ni Natalie na maaaring nagustuhan niya rin na katangian ko.

Ang talent ko, ang boses ko, ang sarili kong gusto—hindi na kailangan manatiling sikreto. Minsan pala, ang tunay na rebellion ay hindi sigaw. Minsan, ito ay isang awit. At sa unang beses, kumanta ako para sa sarili ko. --- Pagkatapos ng open mic night na ’yon, pakiramdam ko parang may parte ng sarili kong nabuo. Hindi dahil sa palakpakan, hindi dahil sa stage—pero dahil sa wakas, may ginawa akong bagay na hindi nakasulat sa “perfect daughter manual.”

Mahinahon ang kanyang tinig, ngunit ang mga salita ay tumimo nang malalim. “Kailangan nating hawakan ang sarili nating kapalaran.” Napatitig si Ysa. Sa gabing iyon, pakiramdam niya ay may librong dahan-dahang binuksan sa harap niya, isang librong puno ng karanasan at katotohanan. Hindi para sa iba. Kundi para sa sarili.