Poems About Being Yourself 소설 & 이야기

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

At sa pagkakataong ito, sa harap ng pag-alis, dala niya ang mabigat na katotohanan na hindi lang siya basta bayani—siya rin ay may karapatang masaktan, umiyak, at mangarap ng mas mabuti. Habang nakatingin siya sa bintana ng bus, lumipad sa isip niya ang mga linya ng kanta — isang paalala ng kanyang tunay na sarili, na higit pa sa mga imahe sa labas, higit pa sa mga inaasahan ng mundo. "I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..."

Hanggang ngayon nga proud ako sa sarili ko kase kinakaya kong sikapin na mag trabaho at buhayin si Elizabeth na mag-isa. "Alam mo minsan kase kapag alam mong walang nagmamahal sayo di, mahalin mo ang sarili mo. Iwanan ka man ng lahat pero yang sarili mo hinding-hindi ka nyan iiwanan, kaya nga sabi nila love yourself muna bago yong iba kase pano ka magmamahal ng ibang tao yong sarili mo ay hindi mo mahal o di mo alam kong pano mahalin yang sarili mo." Nakatitig lang ito sakin na para bang nag-iisip o may kung anong inaalala.

"Isa na naman 'yang malaking hakbang papunta sa pangarap mo." Napakamot si Cris sa batok. "Kinakabahan pa rin ako." "Huwag." Agad na umiling si Sol. "Be yourself." "Alam mo ba kung bakit gustong-gusto ng mga tao ang mga niluluto mo?" "Dahil hindi ka basta nagluluto." "Inilalagay mo ang puso mo sa bawat putaheng ginagawa mo." "Kaya kapag humarap ka na sa mga hurado, huwag mong isipin na competition 'yon."

Dagdag ko pa. "Huwag ka rin umasa sa ibang tao, matuto kang tumayo sa sarili mong paa. Huwag mo rin isipin ang sasabihin ng iba. Kung gusto mo isuot ang mga damit na 'yon isuot mo, you wear it for yourself not for others." Dagdag ko pa ulit.

Kaya nga nagsisikap akong makahanap ng trabaho at kung papalaring mag-ipon ay talagang babalik ako sa pag-aaral at unti-unti kong tutuparin ang pangarap ko sa buhay. At saka dapat naman talaga na simulat-sapul pa lamang ay sarili mo na agad ang maniniwala sa'yo. Kasi alam natin kahit kailan ay hindi nagsinungaling ang sarili natin. Kung alam mong ikaw ang pinaka-maganda, ikaw talaga. Lahat naman tayo ay maganda kahit ano pa ang itsura at kulay.

Marahan niyang pinisil ang aking kamay. "You just have to be true to yourself, Reyn.Hindi mo kailangan ipaliwanag ang sarili mo.Higit sa lahat, maging totoo ka dito." Pagkasabi niya ng mga huling kataga ay tinuro niya ang dibdib ko kung saan naroon ang puso ko.

Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi. "Be gentle with yourself, Ma'am. You only have you. If you will not love yourself, who else will? In this life, there are lessons that we need to learn the hard way. But it's okay, life is like that and we need to deal with it. Hindi naman natin pwedeng ipilit ang mga bagay na hindi naman talaga dapat pinipilit."

Hindi niya siguro napaghandaan ang tanong ko dahil napakurap pa siya ng ilang beses, bago lumabas ang kaniyang malamang ngiti. "You just asked the most common question. But why do I found it so difficult to answer?" Aniya pa at mahinang natawa. Babawiin ko na sana ang tanong ko kanina nang bumuntong-hininga siya. "I can give you the best answer with just two words. And that is, be yourself." She paused and looked away. "Life is short, they say. Kaya habang nabubuhay tayo, kailangan nating gawin ang mga bagay na makapagpasasaya sa atin. Hindi sa ibang tao. We have bosses, yes, and we are paid, but at the end of the day, seeing your boss's happy is a mere bonus when you found out that you were

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.