Poetry About Mothers นิยาย & เรื่องราว

"Matulog kana baby ko at sana sa pag gising ay maalala mo na ako." "Matulog kana baby ko at sana sa pag gising mo ay maalala mo na ako." "Matulog kana baby ko at sana sa pag gising mo ay maalala mo na ako." Hindi ko alam kung para sa akin ba ang mga salita na yun o may naaalala siya sa akin kaya niya sinabi yun. Saka ko na iisipin iyon ang importante ngayon ay kung pa'no ko ihahanda ang surprise Mother's day celebration para kay mommy.

But…but this woman standing in front of me is my mother. Ang araw na dapat sana ay masaya, ngayon ay agad na napawi. Yung tuwang bumabalot sa puso ko kanina, ngayon ay napalitan na ng galit at poot. How can a mother say something so cruel to her child?

Huminto siya saglit at tumingin sa akin. "My mom is far away. Daddy told me she will come back soon. "Yes, are you excited?" "Opo!" Maya maya ay nakatulog naman siya sa bisig ko. I traced his face. Ang sarap siguro sa pakiramdam ng may anak. I'm starting to think of building my future with him. Ang sarap isipin. What would I be as a mother? Will I be great like my mom? There's no greater profession than being a mother. Others may retire, only mothers aren't.

That in span of those long years they lost their mom while I gained one. Parang kasalanan ko pa na sobrang unlovable nila kaya sila iniwan ni Mommy, a? Maybe, they were bad daughters kaya nangyari iyon. Maybe, hindi enough na mahal sila ni Mommy para mag-stay pa si Mommy sa kanila. All I know is that I gained what they have had lost. I gained another mother. A loving, caring and doting one. I am one lucky bitch. Malas na lang nila at hindi nila deserve na mahalin at pakaalagaan ni Mommy.

"Oh, Shane. Nakakagulat ka namang bata ka. Bakit gising ka pa?" Lumapit siya sa 'kin at ngumiti. She looks tired and yet, she still managed to let out a smile. Hanga talaga ko sa sipag at dedikasyon na ibinibigay ni Mama sa trabaho niya. Alam kong ginagawa niya ang lahat para mabigyan lang kami ng magandang buhay. No words can express how thankful I'm to have a mother like her. "Hindi po ako makatulog, eh. Saka nauhaw po ako."

Nagbaba siya nang tingin at tiningnan ito. "Saan mo narinig 'yan?" Ang naiisip niya ay baka school at binubully sila. "Nabasa ko po sa internet at ang sabi ang mga single parents daw ay matatapang dahil po sila lang po ang nagapalaki sa kanilang mga anak. Wala po silang katuwang pero po nakakayanan nila dahil isa silang amazing mom. At isa na po kami sa mga batang walang ama, pero meron naman kaming mama na pwede ding maging papa, At ikaw po ang the best mom para samin ni Thee."

She loves her Mom so much, and this heavy feeling inside of her keeps killing her all over again. Huling yakap na lamang pala 'yon, huling halik na lamang pala 'yon sa kaniyang noo, huling hawak na lamang pala 'yon sa kaniyang mga palad. She couldn't stop to blame herself, if she would just know that that'll be their last talk, Elyse will not allow her Mom to leave her on that moment. Sana pala ay mas nagmatigas siyang payagan itong umalis, hindi pa sana ito isang malamig na bangkay ngayon.

Pero nang tuluyan siyang makatapat sa puntod ng mama niya, tila wala na siyang pakialam sa init ng araw, sa malamig na hangin, o sa kahit anong nasa paligid niya. Tahimik siyang nakatayo sa harap ng simpleng lapida habang nakatitig sa mga tuyot nang bulaklak na nakapatong doon. “It’s been a while since dumalaw ako sa ’yo, Mom,” mahina niyang sabi, nanginginig ang boses. Dahan-dahan niyang pinalitan ng sariwang bouquet ang lumang bulaklak. “Kahit hindi ako madalas makapunta rito, lagi kitang dala sa puso ko. Umaasa pa rin ako na balang araw… magkikita ulit tayo.”

Gamit ang kaniyang boses na masarap sa tenga at may halong luha, mahina siyang nagbasa ng mga tula na para sa bata. ‘Mula sa araw na ito, magbabalik na ang pagmamahal ng iyong Mommy.’

"Parang may humihila sa puso mo palabas ng katawan mo." She wiped the corner of her eye. "People think motherhood is just about taking care of a child. Pero hindi nila alam... motherhood changes the way you love EVERYTHING." "You become more patient because of them. Mas naiintindihan mo na sacrifices ng nanay mo. Mas nagiging emotional ka sa maliliit na bagay. Kahit simpleng drawing na ibibigay ng anak mo, parang treasure na. Kahit simpleng 'Mama, love you' pagkatapos ng sobrang habang araw... enough na para maiyak ka."