Poor Man Novels & Stories

She saw firsthand kung gaano kahirap m*****d sa araw at ulan ang mga ito para sa pamilya at ekonomiya ng bansa, tapos may mga ganitong klase ng tao na hindi man lang naa-appreciate ang mga iyon? "Gaya ng sinabi ko, ate," idiniin pa niya ang huling salita habang malamig na nakatingin dito. Mabuti na lang at nakikisama sa Reagan at hindi umiiyak. "Walang nakakatawa sa mga sinabi mo. Hindi kayo siguro masaya sa buhay niyo kaya pati ang nanahimik na tao ay kinakawawa niyo." Ngumisi siya sa mga ito. "I pity you guys. Dahil mukhang pera lang ang nagpapasaya sa inyo. Too shallow.. too empty.. At least ako, masaya kahit walang pera. How about you? Masaya nga ba talaga kayo? Paano kung nawalan kayo n

"Sa susunod na duduruin mo ako hindi lang yan ang makukuha mo. Hindi ko gagamitin si Trayne dahil kapag ako ang gumalaw mas mabilis pa iyon kaysa sa pagkakakulong mo. Makikita mo nalang ang sarili mo sa may basurahan at naghahanap ng pagkain." Tumawa ito tila ba di makapaniwala sa aking sinabi. Hindi ko rin naman siya pinipilit na maniwala dahil makikita naman nito iyon bukas. Princess to pauper mas maganda iyon para matuto siya sa kanyang pagkakamali. "Mayaman ang pamilya ko at kaya akong ipagtanggol ng pera ng pamilya ko," mapangmataas na saad nito.

Mga naghihikahos din sa buhay ang mga pangalang nasa phonebook ko. May pera naman ako pero hindi pa yata aabot ng sampong libo. May ipon naman ako sa bangko pero wala pa iyong singkwenta mil. Kaya talagang sumasakit ang ulo ko sa kaiisip kung saan ako kukuha ng pera.

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"

ani lolo at nakita ko siyang tumalikod at lumayo. Sa estado ng buhay ng tao, mayroon tayong tinatawag na mayaman at mahirap. Kung iisipin ninyo malaki ang agwat at ang pinagkaiba ng dalawa. Kung palalawakin ninyo ang inyong mga isipan, kung mas lalaliman natin ang ating pagiintindi, ang dalawang uri ng pamumuhay ng tao ay hindi magkalayo. Karamihan sa mga tao ang tingin nila sa mayayaman ay ang mga nakakataas sa buhay, at ang tingin nila sa mga mahihirap ay mga walang pinagaralan, mga mababang uri ng tao. Kung iisipin natin, mas malaki ang naiaambag ng mga mahihirap sa ekonomiya ng isang bansa. Bakit nga ba maunlad ang isang bansa? Dahil sa mga taong nakapalibot dito. Kung mapapansin ninyo,

desolated. Nagulat man sa biglaan niyang desisyon ay banayad na humawak sa baba niya ang lalaki at saka iniangat ang kanyang mukha. "But you deserve better. We can have a church wedding sa kahit saang simbahan..." Gahibla ang layo ng labi ng binata sa labi niya. At bago pa niya mailayo ang sarili ay siyang paghinto ng isang motorsiklo sa tapat ng kotse.

“Damon, let’s talk. Zeus said he can compensate you as long as you let Lilly go. —Carlo Montreal.” Tumawa si Damon. Isang mapait at walang halong tuwang tawa. After five years of pretending to be poor, he learned the most valuable lesson—when you are an ant, no one cares about your feelings. But when you become a giant, everyone kneels and listens. Nag-reply agad siya: "The stock market will open tomorrow. Check the market."

napahinto siya at muli lumunok. “Kahit bata pa ako ng mga araw na iyon alam ko na na mali ang ginawa niya sa amin ni Mama. We don’t have a huge house like where I live now, we don’t have a lot of money, no cars…in short term we are poor. Dahil wala kaming pera parating galit si Papa and he became my abusive father. It was hard living with him, until we tried to escape. Pero hindi kami nagtagumpay. Dahil doon ay mas lalo pang nagalit si Papa kay Mama at maging ako ay nasaktan na niya…” napapikit si Sir Yusuf habang nagkukuwento.

Isang lalaking mapanganib mahalin, ngunit imposibleng takasan. Hindi siya nagsasalita. Napaisip tuloy ako kung saan nagsimula ang ganitong buhay niya. Paano siya naging ganito—malamig, mapanganib, at parang sanay na sa dugo at takot? Bakit ko pa ba tinanong? Hindi ko naman dapat pinapakialaman ang buhay niya. Pero habang nakikita ko siya, parang hindi ko maiwasang isipin na sa likod ng kayamanan at kapangyarihan niya, may malalim din siyang sugat na pilit tinatago. Sa bagay… may maganda ba talaga sa pagiging mayaman kung kapalit naman nito ang katahimikan? Kung araw-araw kang napapalibutan ng panganib, pagtataksil, at mga taong hindi mo alam kung totoo ba o nagpapanggap lang.

Pero sa higpit ng pagkakahawak no'n ay malabong magagawa niyang ilayo iyon. "Ano bang meron ka, Hailey? Matalino ka lang, pero mahirap ka! Mayamanin nga ang pangalan mo, pero saksakan ka pa rin ng hirap! Hindi ka yayaman sa katalinohan mo, tandaan mo 'yan!" At saka siya walang awa na tinulak ng marahas. Kaya siya napasalampak sa malamig na tiles ng sahig. May nakapa pa siya na parang matikain at do'n niya lang napagtanto na mantika nga na may harina ang kaniyang nauupoan. Hindi man niya malinaw na nakikita, alam niya sa senses niya 'yun. "Once born poor, you'll die poor! Kahit anong kayud mo sa buhay, you will not be rich!" 'Thud!'