Proud Messages Novels & Stories

Ngunit kusa niyang binuksan ang conversation nila ni Gabby. Wala siyang balak magpadala ng mensahe. Tinitigan lamang niya ang screen. Maya-maya'y may pumasok na notification. Gabby: "Salamat sa gabing ito, nag enjoy ako sa dinner natin" Hindi niya napigilang mapangiti. Mabilis siyang nag-type. "Salamat pala sa paghahatid. Nag enjoy din ako sa dinner. " Halos ilang segundo lamang ang lumipas.

Ngunit ngayon, kumpara noon, ang matinding pagkakaiba ay nag-iwan kay Lucas na hindi makapagsalita sandali. Ang Messenger account na ginagamit nito ngayon ay sumagot lamang sa kaniya ng isang salita. OK. Wala man lang dagdag na punctuation mark na maaaring bigyang-kahulugan bilang lambing. Para bang ang lahat ng init na minsan nitong ibinigay sa kaniya ay naubos na sa mga lumang chat record na iyon at hindi na kailanman mababawi.

" Isa pa, wala na silang mahahanap na butas doon, at kung mayroon man, sigurado namang masasagot ko rin 'yon. Manood kayo bukas saamin sa auditorium para malaman niyo kung gaano kalaki ang na-improve ng Pipol's. " " Talaga ba? Hindi na ba ma-d-delay ng halos isang oras 'yong message na ipadadala? " tila pang-aasar ng isa ngunit sa halip na patulan ito ni Arman, mas ipinagmalaki niya ang proyekto nila ni Sergio. " Oo, seryoso! Makikita niyo, sampung taon simula ngayon, ang Pipol's na ang pinakasikat na messaging app! Magiging number one 'yan! "

Takot pa rin ba siya sa mga lalaki? “Nag-away kami ni Jan n’ong isang gabi ta’s tatlong araw na hindi niya pa rin ako kinakausap or dinadalawan kahit sa ADS. Nagsosorry na nga ako sa kanya sa message hindi man lang niya ako nirereplyan. Ang taas-taas ng pride niya,” irap na sagot ko. Napagod ako kakaplease sa kanya dahil hindi man niya ako pinapansin. Bahala siya sa buhay niya basta ako wala naman akong ginagawang masama. Hindi ko siya niloloko o ano.

Ang dami pa rin nilang tanong, chika, at kilig na hindi matapos-tapos. Sakto naman pagka-end ko ng stream ay may pumasok na message sa phone ko. Nag-vibrate agad iyon sa kamay ko kaya mabilis ko itong chineck. Isaiah: Hi, Sis. I just watched your live. Congratulations ang dami na namang viewers. Napangiti ako. Kahit simple lang na message, nakakagaan ng pakiramdam knowing na supportive si Kuya. Nag-type ako ng reply.

nang biglaang nakita ko ang red na triangle na sumulpot sa screen ko, saying “You cannot message this user!!!” “OH MY GOSH?!?!?” I gasped as i continuously try to send a message sa phone number nito, ngunit the same notification kept on popping into my messages. Habang ako’y pindot nang pindot eh, hindi ko na namalayan na umiiyak na nga pala ako; and for some reason, I feel so hopeless just thinking about this.

Subukan niya lang. Nang mabuksan ko ito ay sabog-sabog ang notifications niya sa dami at halos umabot na ata ito nang libo. From friend requests to messages. Wow, perks of being handsome. Halos lahat ng friend requests niya ay puro mga babae, lalo na 'yung messages niya. As in sobrang dami, almost hundreds for exact at lahat ay puro unread. Sa sobrang dami ay tinatamad na siyang magbasa at makipag-communicate. This is why I hate too much exposed social media platform.

My God! "Uyy sorry. Diyan ka pa ba?" Minessage ko siyang muli. "San ka na! Sorry! Am just kiddin'" pangungulit ko. “Pssst!” “Uyy!” “You there???” “I’m sorry if I offended you.” Lahat iyon ang message galing sa akin. My God! Desperada na naman ako. Naghintay ako ng reply niya kahit offline ang status niya sa messenger.

Mukhang matapos maresolba ang lahat noon, naglakas-loob itong humingi ng tawad Pero hindi niya iyon nabasa. Noong umalis siya ng bansa, gumawa siya ng bagong account at tuluyan nang iniwan ang luma. Ngayon lang niya nakita ang mensahe At kahit huli na, may kakaibang gaan pa ring dala ang simpleng paghingi ng tawad na iyon. Dahan-dahan siyang nag-scroll pababa. Hanggang sa mapunta siya sa pinakaunang naka-pin na chat.

Tapos siya nagpadala ng voice message —one word nabaliktad: "proud" Kinilig 'yan ako. Walang nonsense. Gusto ko tanggapin yun. Para sa sarili ko. Pagdating ng Saturday gabi ng gig, may dinala ako—shirt ng parents ko, with small hidden message: "Balance starts with trust." Binibenta kami ng merch habang nagpe-perform. Paglabas ng set, yakap ako ni Mama. "Ang gagaling," sabi niya. Si Papa, nakangiti at yakap niya sa likod ko—yii.