Quotes About Being Simple Novels & Stories

“Pero alam mo, kung mararanasan mo lang ang ganitong buhay, hindi mo aakalaing masayang mamuhay rito kahit na mahirap." “Masaya?” “Hindi lang sa pera at kasikatan umiikot ang happiness ng isang tao. Kundi sa simpleng bagay lang, katulad ng ganito” Magsasalita pa sana ulit siya ngunit hindi na niya naituloy nang tawagin kami ni Lola upang kumain.

The truth is, it’s a cruel world out there. “People will do more for you with a simple thank you.” Kapag ganito siyang makipag-usap, pakiramdam ko ay magkasing-edad kami. And although I don’t share the same views because I’ve been burned before, may sense naman ang sinasabi niya sa akin.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

“Maging praktikal ka, Hazel. Mas mahalaga na gumamit ng utak kaysa paninindigan. Hindi na masama ang tumanggap ng pera lalo na kung kusang inaalok ito sayo.” “Eh ayoko nga!” Hindi na nakapagpigil si Hazel. Tumaas na ang boses niya sa inis. “Hindi mo ako naiintindihan kasi hindi mo naranasan ang naranasan ko. Ang dali para sayo na sabihin na tanggapin ko ang alok mo dahil mayaman ka. Paano naman ako?” Tuluyan ng nabasag ang boses niya. Anumang sandali ay maiiyak na siya. “N-nabuhay po ako at lumaki na puro panunumbat ang naririnig. K-kaya nga po ngayon na nakalaya na ako sa amin ay nagsisikap po ako para sa sarili ko, n-na hindi umaasa sa ibang tao. H-hindi ko lang naman ito ginagawa dahil gu

"It’s breathtaking." Hinawakan niya ang railing, nakatingin pa rin sa tanawin. "Sometimes, we get so caught up in our lives that we forget to just... stop and appreciate what’s around us." Tumingin ako sa kanya, ramdam ang bigat ng sinasabi niya. "You’re right," sabi ko, tahimik. "Minsan, nakakalimutan natin ang mga simpleng bagay."

Tuloy-tuloy na sabi niya habang napapailing. “Well… that’s why I liked it here. Life is so simple. No hassles.” “Well… count me in. At sana nga ganito na lang talaga ang buhay natin—simple. ‘Yun bang walang inaalalang trabaho o ‘di kaya naman ay mga problema sa opisina.” “That’s very impossible to happen. Pero kung gusto mo naman, maaari kang magbakasyon dito paminsan-minsan if you feel exhausted at work. I could always let you do that,” nakakaunawang sabi nito.

"I'll keep that in mind. Pero sa ngayon, mas mabuti na mapag-isa na muna ako para makapag-isip-isip. Hindi pa ako sigurado pero kung kakailanganin ay baka maglagi na muna ako sa probinsya para palamigin itong sitwasyon at nararamdaman ko." Matagal na katahimikan ang namagitan sa amin. "Mahal pa ninyo pareho ang isa't isa pero ang komplikadong masyado dahil pareho rin kayong nasasaktan," problemadong turan nito. Tumawa ako nang pagak. "Madalang na lang talaga kasi ang simple sa mundo. Kung mayroon man, minsan may mga bagay na simple na nga pero ginagawa pa rin ng mga tao na komplikado. Katulad ng ginawa ko, hindi ba?"

dagdag pa niya. "I want a simple life that's why. Kung gusto mong maging simple ang buhay, aralin ang mga bagay na hindi nakasanayan at naranasan noong mga panahong alaga pa ako ni Daddy. Nakahanap ako ng peaceful life na gusto ko at iyon ay ang pagiging simpleng pamumuhay. Malayo sa gulo!" paliwanag ko sa kanila. "At sino ang mga dwende'ng mga ito?" pinalo ko sa braso ang bunsong pinsan ko.

"Ano ang uri ng pag-aasawa na gusto mo? Batay sa sinabi mo kanina tungkol sa lalaking gusto mo, parang gusto mong mabuhay tulad ni Thom." "Isang payapa at masayang pag-aasawa, hindi nakakabigat sa mga uso ng mundo na mas pinapahalagahan ang mataas na antas ng pamumuhay hanggang sa mawalan ng halaga ang pag-aasawa. Gusto ko ng lalaking simple ang pag-iisip. Biniyayaan ako ng katiyakan na ang ganitong uri ng buhay ay pupunan ng kaligayahan na hindi mapapalitan ng anumang karangyaan sa mundo."

Nang magsimula na kaming magpahinga, naupo kami sa gilid ng kama, nagkakuwentuhan pa tungkol sa mga pangarap namin sa buhay. “Alam mo,” sabi ko, “ngayon ko lang naisip na parang nakakatuwa rin ang mga simpleng bagay na ginagawa natin. Minsan, ang pinakamagandang bahagi ng buhay ay ang mga simpleng sandali.” Ngumiti siya, “Oo nga. Kahit na medyo magulo ang sitwasyon natin, natutunan kong mag-enjoy sa mga maliliit na bagay.”