Novelas y relatos de Quotes About Coffee Shop

Ni hindi ko nga naramdaman na halos maghapon na pala ako dito sa mall eh. "I think pagod ka na! Hanap muna tayo ng coffee shop para maipahinga ang mga paa mo." maya-maya pagyaya sa akin ni Lucas. Muli ko itong pinaunlakan kaya kaagad kaming pumasok sa isang kilalang coffee shop at umorder ng kape.

And there's no way he can have an any extra time lalo na kung wala namang kuwenta ang pag-uusapan. Nang makarating kami sa isang sikat at mamahaling coffee shop ay s'ya narin mismo ang umorder ng kape na madalas kong inumin noon. Nakahalukipkip na lamang ako habang nag-aabang na magsalita s'ya o kung ano mang importanteng sasabihin n'ya. "How are you?" Napatingin ako ng marinig ko ang tinanong n'ya.

Iddagdag mo pa ang trabaho niya. "Cappuccino na lang po," nakangiting sagot ko. Napakamaaliwalas ng ambiance ng coffee shop na 'to, hindi na 'ko magtataka kung bakit kilala ang shop na'to sa syudad ng Manila. Sino ba namang hindi makakapansin sa ganitong klase ng shop na may kakaibang disenyo at mga pagkain.

“So… coffee after a long day? Hindi ka ba sawang-sawa na sa kape?” “Coffee is not just caffeine,” sagot ni Seiichi, tiningnan siya saglit. “It’s an excuse. To slow down. To… be with someone.” Napatingin siya sa harap, pilit pinapabagal ang tibok ng puso niya. “So sino ‘yung someone ngayon?” “You,” sagot niya, diretso pero may bahagyang ngiti. ---

The coffee. “Good luck,” I said, sweet as poison. “Baka lang makalimutan mo—people come here not just for coffee. They come for the books. Something I doubt your soulless café will ever have.” “Ouch. May hugot.” He leaned closer. “Inggit ka lang kasi may budget kami for real design. Hindi tulad nitong shop mo na parang pinulot sa ukay ang mga furniture.” My cheeks burned. How dare he?

Not that he command me to make a coffee, or get one, pero bakit sinasayang ko pa ang oras ko dito? I didn't put any sugar, instead, I mixed it with milk whisked. May ibang tumitingin pa sa akin at bumabati, at binibigyan ko sila ng response na maganda. I am carrying Kamari's name, I should be kind. One of the staff suggests me to place the coffee on a box to protect from spilling, and since it was a good idea, ay um-oo ako. They had their own coffee shop at naka-imprinta ang pangalan ng kompanya sa mga lagayan nito.

Kahit gabi na gusto ko pa rin ng kape. Well, it helps me to keep up my sense. Lalo na kapag may mga importante pa akong gagawin na kailangan kong tapusin. Nakakatulong iyon para magising ang diwa ko. Agad na itinabi ko sa gilid ang kotse ko at lumabas saka pumasok sa coffee shop. I love the ambience as I went inside. It gives a chill vibe. “Good evening! Welcome to our best coffee shop!” rinig kong boses ng isang babae.

Napangiwi ako dahil hirap ito sa paglalakad sinalubong sya ng mga kaibigan nya na may ngisi sa labi at pinipigilan ang matawa. "Let's go!" Tatalikod na sana ito pero hinarap ako nito. "Ohh by the way ipapasara ko na ang coffee shop mong puro naman kamalasan!" Nyenyenyenye ewan ko sa lalaking yan ang sama ng ugali. "OHHH TANG*NA FVCK THIS COFFEE SHOP!" Nilakasan ko talaga ang tawa ko ng madulas muli ito ghad bulag ba sya at hindi nakita ang sign na 'CAUTION WET FLOOR'

Hanggang sa bigla akong alokin niya ng kape at habang naghihintay raw sa kotse ko. “Ma’am, nakakatiyak ako na hahanap-hanapin mo ang lasa ng kape namin dito.” “May coffee shop dito?” tanong ko sa lalaki. “Yes Ma’am mayroon po at para po sa mga costumer na naghihintay kaya po ako nagdagdag ng pagkakakitaan. Gusto ninyo po ba matikman ang masarap naming kape?” tanong nito.

May himig birong sabi nya. Pero hindi ako natutuwa kaya sinamaan ko sya ng tingin na ikinatawa nya ng malakas. Napalingon tuloy sa amin ang mga custumer sa loob coffee shop. "Hitsura mo pare parang gusto mo na akong barilin ah." Tatawa tawang sabi nya. "Talagang mababaril kita." Tumawa uli sya. Napailing iling na lang ako. Kahit kailan talaga malakas mang asar ito.