Quotes About Coffee Shop 소설 & 이야기

At hindi ko iyon magagawa kapag nasa iisang lugar lang kami ng asawa ko. Dahil wala naman akong gagawin sa gallery ay naisipan kong pumunta na lang sa coffee shop. I should spend some me time so I could think of things. "One cappuccino, please." I smiled to the waitress and she smiled back.

Utos sa akin ni Lufita. Tinignan ko ang mga card na inabot niya sa akin. Nasa CR kami ng isang coffee shop at busy sila na ayusan ang kanilang sarili. Hindi ko alam kung bakit ako pumayag sa kanila. I can’t relate to what they are doing to their faces. “Dali na, kesa sa nakatunganga ka lang diyan, tapos hanap ka na rin ng sit natin.” Sabi ni Lufita.

Masyado naman yata akong maaga para sa klase ko lalo na at hindi naman kalayuan ang condo ni Clara sa school namin kaya naman huminto muna ako sa isang coffee shop para makabili ng hot coffee. Maaga pa kaya naman kaonti lang ang tao roon pero may iilang estudyante na ang naroon na siguro ay naghihintay rin ng klase nila. Mamaya na ako papasok sa campus dahil maaga pa naman kaya sa coffee shop na lang muna ako. "One cappuccino," sabi ko sa barista nang makalapit ako roon. Nang makuha ang order ko ay pumunta na ako kaagad sa isang table. Sa isang sulok 'yon at tamang-tama dahil kailangan ko rin mag-review ngayon dahil may quiz kami sa isang subject mamaya.

she hopes that they won't be able to see each other. But as they are here now, wala siyang choice kundi harapin ang mga ito gaano niya man ka ayaw. "Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko, why here? Kung hindi mo pa gustong gamitin ang office mo, may coffee shop naman sa ibaba ng building, you could have your coffee there. Anyway, since you really waste your time coming here, marahil may espesyal na dahilan ka. Masarap siguro ang kape nila rito, am I right?"

Hindi ko naman sila masisi, it's their big day and everyone wants it to be perfect. Kaya dumaan muna ako sa isang coffee shop para uminom ng kape at magpalamig ng ulo. I need more caffeine para may energy ako mamaya. And to release my stress. Kahit kasi mainit na ang ulo ko sa dami ng demands ng client hindi ko naman pwedeng ipakita sa kanila. Kaya kahit kulang na lang ay murahin ako kanina pinilit kung ngumiti hangga’t kaya ko. Pasensya lang talaga minsan. I was peacefully enjoying my coffee when my eyes landed to the two young couples.

Salamat sa pagiging kaibigan, sa pagiging matapat, at sa pagtulong sa akin noong panahong hindi ko alam kung paano magsisimula muli. Masaya akong marinig ang tungkol sa bagong kabanata ng buhay mo. Ang coffee shop mo ay tunog perpekto para sa iyo—isang lugar kung saan maaari mong pagsamahin ang sining at pakikipagkapwa. Sigurado akong magiging matagumpay ka.

Pero isang gabi, habang naglalakad kami papunta sa parking lot, napadaan kami sa isang maliit na coffee shop sa city na bagong bukas. “Nakikita mo ‘to?” tanong niya habang nakatingin sa shop na may sign na “Kape Lang” sa harap. “Nakikita ko. Ang cute ng lugar.” “Actually, binili ko ‘to.” Napakunot ako ng noo. “What?” “Yes. Para sa iyo.” Hindi ako makapaniwala. “Pero bakit?” “Because I know you want to build something big. And I want to help you with that.”

Lumapit ako sa coffee section and got surprise, when I saw bunch of coffees that displayed in that area. "Justine look oh, coffee!" Nakangiting turo ko kay Justine sa mga kapeng nakikita ko. Mayroon naman palang ganito, bakit pinahihirapan ko pa ang sarili kong mag timpla ng punyetang kape para lang ma impress ang hudas kong amo? "Zafy mayaman din ako pero ni minsan hindi kuminang ang mata ko noong nakakita ako ng kape!" He sarcastically said that while smiling like as if I'm a fucking clown! Eh sa ngayon ko lang 'to nakita!

Ang coffee shop ay hindi lamang isang negosyo; ito ay naging tahanan ng kanilang mga pangarap, pagkakaibigan, at pag-ibig na unti-unting umusbong sa kabila ng lahat ng pagsubok. Ngunit sa likod ng mga ngiti, ang mga tanong at alalahanin ay hindi pa rin nawawala. Sa huli, ang kanilang kwento ay isang patunay na kahit gaano pa man kahirap ang buhay, palaging may pag-asa at bagong simula sa bawat tasa ng kape.

Nag buluntaryo na lang ako na ipagtitimpla ko ito ulit ng kape. Pinuri niya ang tinimpla kung black coffee dito "Dapat ganitong kape. Buti may alam ka sa pagtimpla ng kape?" habang nakatingin sa binabasa nito at humihigop sa taas ng kape. "May coffee shop Kasi ang friend ko kaya may alam din ako sa mga kape" walang buhay kung sagot dito. "I see" tumigil ito sa binabasa niya at dinanpot ang phone nito sa mesa at mukhang nag dial at may tinawagan habang naglakad patungo sa glass window. Sinundan ko nalang ito ng tingin.