Quotes About Reuniting With Friends Novels & Stories

Ayaw niyang magsabi kay Michael, pero dahil nakita na nito ang malamya niyang mukha ay siguradong pipilitin siya nitong magsalita. "M-Magkakaroon lang kami ng reunion," saad ni Fortuna. "Bakit gan'yan ang mukha mo?" tanong pa ng binata. "N-Nahihiya akong pumunta sa reunion. Siguradong magaganda na ang buhay ng high school friends ko ngayon kumpara sa 'kln," paliwanag ni Fortuna. "Tss..." sambit lamang ni Michael at nailing kaya't kumunot naman ang noo ng dalaga.

Nakaramdam si Iza ng pagmamalaki habang pinapanood ang kanyang ina na lumapit sa kanyang mga dating kaibigan, ang kanilang mga mukha ay nagliliwanag sa pagkilala. Ang reunion ay umusbong na parang isang magandang habi ng mga alaala at tawanan. Lumipat ang tingin ni Aileen sa paligid ng silid, nakikinig sa mga piraso ng usapan, pinapanood ang kanyang mga ka batch na muling makipag-ugnayan sa mga kaibigan, nagbabahagi ng mga kwento na umabot sa tatlong dekada. Isang magandang paalala ito ng mga ugnayang hindi kayang sirain ng panahon.

"Two old friends who meet again... Wearin' older faces And talk about the places they've been Two old sweethearts who fell apart Somewhere long ago How are they to know Someday they'd meet again And require more than reminiscin' Maybe this time It'll be lovin' they'll find Maybe now they can be more than just friends She's back in his life And it feels so right Maybe this time, love won't end." “Oh, they're good to be together.” Ika ng isang panauhin sa kabilang lamesa. “Indeed a perfect couple. Ilang panahon pa at nahihinuha kung may merger ng mangyayari sa pagitan ng kanilang mga pamilya.” Bulalas ng isa pa.

Kahit na naguguluhan ay sinagot ko pa rin ito. "You will be with someone forever. No one can break the string that you both have. Handa kang sumuporta at intindihin siya para mas lalo pa kayong maging matatag sa bawat isa" "You're right, still not enough to describe what is the real meaning of friends or friendship"

"We were good, Theodoro. We were a formidable team. The best of friends." "We were," sang-ayon ni Theodoro, ngumiti. "And we could have been even better, if I hadn't messed it up. If my ego hadn't gotten in the way." "What's past is past," sabi ni Eduardo, ang kanyang tinig ay may bagong pag-asa. "But the future... the future is still unwritten. So, what do you say, Theodoro? Can we try again? Not as rivals, not as enemies, but as friends? Perhaps even better friends, this time around?"

He held his head tightly and then turned his back on me. "Ano 'to Vince? Lokohan? G*g*han sa loob ng nine years? Gusto mong itapon lahat ng pinagsamahan natin sa loob ng nine years?" I emphasized the words nine years just in case he forgot how long we had been friends. Kahit papaano maalala man lang niya. Sobrang sakit ng nararamdaman namin ngayon, it was as if he was crushing me every time he mentioned it and forcing me to end our friendship.

natatawa niyang sagot. ​"Hindi naman. Minsan na nga lang makapag-isip ng matino, eh." ​"Pfft. Matino pa ba sa'yo 'yang lagay na 'yan?" napailing na lang siya sabay liko sa kalsada. "By the way, kasama pala natin sina Kane, Declan, Jack, at Leonhardt." ​Bahagyang natigilan ang puso ko. Aray. ​"Oh, sure. Excited din naman akong makita ang mga kaibigan mo," pilit kong pinalabas na masigla ang boses ko.

"Come on dude, what are friends are for?" "Yeah!" Segunda ni Jude. "Have you forgotten our motto in life? Sabay-sabay na napatingin kami sa gawi ni Jude. Ngumiti naman ito na parang sa paraang iyon ay maipaalala niya sa amin ang bagay na iyon. "One for all, all for one?" Banggit nito sa motto namin. Mayamaya ay nagkaisang naglahad ng mga palad sa gitna ng pabilog na ayos at sabay-sabay na isinigaw ang salitang iyon.

Benedict'. • Photo of ID's of Paul and Nadine from grade 1 to grade 6 that represent that 'no matter what life brings, nothing can ever tear us apart'. • A personal message: "Through every stage of life, you’ve been my best friend and my greatest adventure." • "Do you remember when we were left behind on our last trip on our way home? We waited together for someone to pass by so we could hitch a ride. The conversations and laughter we shared still linger in my memory to this day."

"Yeah, sorry." Napalunok nalang ako sa sariling laway. Nagkakasagutan pa tuloy sila dahil sa'kin. "Siguro ako nalang ang uuwi." Sabay sabay silang napalingon sa'kin at gulat na gulat ang reaksyon nila. "Nakalimutan mo na ata yung motto ng barkada?" sabi ni Wein. I suddenly frozen for awhile. One for all, all for one.