Quotes From The Heart の小説・ストーリー

Hinawakan nito ang kamay niya at kinuha ang tasa roon. "I don't want to hurt you, Tristan. I wish I could prevent all the heartaches. I'm sorry for choosing my sister's happiness than mine. I'm sorry for choosing her over you. Akala ko kasi . . . akala ko totoong mahal ka niya kaya nagparaya ako or maybe she can love you as much as I do. I'm sorry for letting you go, Tristan."

sagot niya. "Okay, ikaw ang bahala basta ang mapapayo ko lang sayo, laging rendahan ang puso hindi lahat ng mabuti ang pinapakita sa atin ay mabait na rin." wika niya. Napaisip ako na ganon ba talaga ang mga lalaki kapag nakuha na ang gusto sayo itsapwera ka na lang ba. Bakit naman si David, wala naman nakuha sa akin, pero niloko niya rin ako. Sumasakit talaga ang ulo ko ngayon at isa pa ang problema ko. Maya maya lang tumayo ako at nagulat ako sa sinabi ni Tina. "Ghorl may period ka ba?! tanong nito.

Pero sa isang dulong parte ng puso ko ay umaasa akong biglang bubukas ang pinto ng kwarto ko at susugurin niya ako ng yakap. Ang pag-asang iyon ang unti-unti kumain sa natitirang siglang mayroon ang puso ko, dahil hanggang pag-asa na lang iyon at hindi magkakatotoo. Ngayon na malapit na ang pasukan ay medyo nabuhayan ako ng sigla. Makakasalamuha ako ng mga bagong tao at baka magkaroon din ng kaibigan. Pero kaagad ding nawala ang munting sigla na iyon nang sabihin niyang Business Administration ang kukunin niyang kurso.

Parang quotes lang eh "Kapag ikaw ay nagmahal gamitin mo ang iyong utak para protektahan ang puso. Huwag gamitin ang iyong puso para di mawasak ang iyong utak." "Hala si doc Valdez ang lalim ng hugot. Parang may pinagdaanan ka doc,"sabi pa niya. Yes you guessed right, I was once using my heart and didn't protect my brain. I almost failed to survive but thanks to those good Samaritans around me sila ang naging mga anghel ko. Sinagip nila ako kaya heto ako ngayon bilang Heart Surgeon Doctor Sanjela Nieves Valdez.

Nakikita niya sa mukha ng binata na walang emosyon ang makikita dito. "Kung ano man ang namagitan sa atin, hanggang doon lang iyon hindi iyon aabot sa mga iniisip mo. There's someone stay at my heart and I don't want you to destroy it." Wika nito sabay subo ng pagkain. Para namang napapahiyang yumuko si Patricia habang hiniwa nito isa-isa ang bacon. Nabaling naman kaagad ang kanyang paningin nang bigla siyang sipain ni Margarith sa ilalim ng mesa. A mysterious smiles appeared on her mother face and she already knew, what's the meaning of it.

"Cómo estuvo tu día, mi corazón? Te quiro tanto, te adoro, te necesito. Me vuelves loco, mi corazon. Eres mi alma gemela. Mi corazon lati por ti. Este corazon es tuyo, Noah." ("How was your day, sweetheart? I love you so much, i adore you, i need you. You drive me crazy, sweetheart. You are my soulmate. My heart beats only for you, Noah.")

Awtomatikong napatitig ako sa guwapong mukha ni Raul. Why do I feel safe nang sabihin niya iyon? Does it mean nagtitiwala na ako sa kaniya ng lubos? But I don't know him very well. Tama ba itong nararamdaman ko? "I will protect you." Pabulong na sabi ni Raul habang magkalapat ang mga noo namin. I can feel the tingling sensation in my heart. What is this? "Thank you Raul." halos wala ring boses na sabi ko. "I tr—." hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang angkinin ni Raul ng aking mga labi.

" I can sacrifice for you. You need a heart? I will help you find one, we will not stop 'til we find one. If none then I will give you mine. I am willing to give you mine just so you can continue living. That's how much I love you. But you underestimated my love, you underestimated me. You trusted your friend more than me." "Mararamdaman mo naman ako diba kung nasa sayo ang puso ko? Sana sinabi mo sa akin. Sana hindi tayo umabot sa ganito. Wala naman akong problema eh. Ayos lang naman sana sa akin kahit na huli na, basta sinabi mo lang sa akin. Ganun kita kamahal Knight pero hindi ako ganun sayo."

Ang tibok ng puso ko ay parang lumalakas sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. “She holds my heart and my life,” sabi pa niya, halos parang panata. “And now… I’m very thankful that she took the risk of falling in love with me. So I will cherish her for the rest of my life.” Ang mga huling salita niyang iyon ay parang dumadagundong sa loob ng hall, mabagal, malinaw, at may bigat na hindi kayang itago ng sinumang naroroon.

Nakadaiti pa ang kanyang pisngi sa matipuno nitong dibdib at rason iyon para malaya niyang marinig ang pintig ng puso nito. Who would have thought that that heart was also capable of loving? Who would have thought that hat heart would fall for her? That in few months’ time, she would be his wife and she would start building a family with him? And above all, who would have thought that she would be able to tame... his stone heart? ---THE END---