Quotes On Awards And Recognition For Students Novelas e Histórias

"Maraming salamat, sa lahat ng aking guro, mga kaklase, kaibigan at naging pamilya dito sa paaralan. kayo ang naging lakas at kahinaan ko upang maipagpatuloy ko ang paglalakbay at pag tupad sa aking mga pangarap. Lahat tayo ay may pangarap, at ang araw na ito ay isa sa ating mga pangarap. Pagtatapos man ito sa isang chapter ng buhay natin pero simula pa lang ito sa patuloy nating pakikilaban sa malawak na mundo." "Maya, congratulations sa iyo sa pagiging Highest honors mo, pero salamat dahil mas pinili mong ako ang mag- speech dito sa stage kaysa ikaw. Nagawa natin bestfriend, lahat at marami pa pero kapit lang, walang bibitaw." "Sa Mommy ko na nagtaguyod sa akin, ikaw po ang mundo ko, ikaw

Nakangiti habang paakyat pero alam kong kinakabahan siya dahil ang mga daliri niya ay hindi mapakali sa kakagalaw. "May we face the new challenges that are waiting ahead of us with full courage and perseverance. Continue to become an inspiration to the next generation. Congratulations, graduates." Huling pahayag nito. Agad akong natutop sa inuupuan ko nang tumingin ito sa akin bago bumaba ng stage. Dahil doon ay tinuon ko nalang ang atensyon ko sa ibang estudyante habang papalapit siya sa upuang nasa harapan ko. Maya-maya lang din ay isa-isa na kaming tinawag para tanggapin ang mga awards at diploma namin sa entablado.

merit awardee. Kada quarter kasi ay may recognition day sa skwelahan namin para parangalan ang mga may line of 8 as merit awardees, mga line of 9 as honor awardees, at yung mga pinakamalinis na classroom, pinakagloom na lalaki at babae, pinakabehave na klase at pinakamapagbigay na klase. Mayroong sinasabing award na "most solidarity class" o pinakamapagbigay na klase dahil mayroon sa aming skwelahan na tinatawag na solidarity fund. Ito yung magbibigay ka ng pera voluntarily para ang malilikom ditong pera ay pinambibili ng bigas at pagkain at binibigay sa mga less fortunate o sa mga pamilya ng nagsisikad-sikad din --- ito yung bicycle na tatlo ang gulong na parang tricycle. So yun nga parang

hindi ko na rin mapigilan ang mapatawa nang biglang may nagsalita sa stage, hudyat na magsisimula na ang awarding. "Good afternoon everyone," bati ng principal ng senior high, "it is an awesome and victorious day to honor every student who showcased their talents, strength, capabilities, and confidence in this sports fest!"Naghiyawan naman din ang mga studyante, "let the awarding begin! Let us call on the basketball champions from the Accountancy, Business and Management strand!"

Sabay ulit silang nag 'opo' kaya naman nagpaalam na ako sa kanila. Tumunog na ang bell kaya naman tumayo na ako para pumunta sa canteen para bumili ng pagkain. At nang makabili ako ay bumalik na ako sa faculty upang doon kumain. "The kasipagan award goes to Miss Elara Calliope Borja." Pabiro kong inirapan si Amor pati ang iba pang teacher na narito sa faculty. "Mga baliw," usal ko.

Matapos ang insidente ay kinamuhian ng tatay ang anak niyang lalaki kahit na wala naman ito ginawa, at dahil wala na nag-aalaga rito ay kinuha ito ng grandmother niya, na nanay ng tatay niya. "And our Summa cum laude for this year is no other than, Aida Salazar Paris! She also received the best Excellence Academic Award, the best Captain Volleyball player, the best Swimming Athlete, the best Math and Science Wizard as she gave an honor to our prestigious school for the first time again after a decade. Please let's all give her a round of applause! Congratulations," the woman announced cheerfully, and clapped her hands vigorously.

Habang pinapanood ko ‘yung ibang mga estudyante na umaakyat sa entablado para kunin ang mga awards nila ay naisip ko na minsan ay ganon din ako. Minsan ay naramdaman ko ang pagmamalaki na posible nilang naramdaman habang kinukuha ang mga awards nila. Bakit ako nagsisisi? Ginawa ko ‘to sa sarili ko. Hindi ako nag-aral ng mabuti, hindi ako pumapasok, hindi active sa klase, minsan ay hindi pa nga nagpapasa ng assignments.

namangha rin sila nang nakita nila 'yon. Same days keep rolling. Same routine: Practice. Relaxing. Enjoying the remaining college days with friends. Repeat. Dumating din ang araw na in-announce ang mga special awards and laudes. Siyempre, hindi ako kasali. Irregular ako. Kahit na bumubulusok ng uno ang grade weighted average ko, hindi talaga puwede ang Laude sa akin. Isa sa mga bagay na pinanghihinayangan ng mga kaklase ko. Pero ako, wala naman talaga akong pakialam kung may makuha ako o wala. Ang importante kasi rito, guys, na makapagsuot tayo ng itim na toga, makapaglakad sa stage para makuha ang diploma, at mapasalamatan ang mga magulang at ang mga nagpa-aral sa'tin, 'di ba? That's exactl

"I am not here in front you as someone who received the highest academic honor, nor someone who topped the board exam 'coz I never expected myself to be in this position. I am here because I overcame myself. I overcame all the failures , the heartaches, and all the pains. And I am glad to say, that you did too." "Medals and trophies fade over time, but the fulfillment of outdoing yourself is something that even the highest honor or recognition could never match. You are here because you are the best. The best version of yourself and no one else. And for that, I want to congratulate you for a job well done! No one did it for you but you...only you. "

“Sige po.” Pagkababa ko pa lang ng telepono, agad siyang hinimok ni Mary nang may kasabikan: “Bilisan mo, sigurado akong tungkol ito sa award mo! Napakagandang balita nito! Wala pang bagong guro sa paaralan natin ang nanalo ng award sa distrito sa loob lamang ng isang taon ng pagtuturo! Dati, ang mga award ay napupunta lang sa mga beteranong guro. Ngayon, tumutulong ka sa aming mga bagong guro na makakuha ng reputasyon! At kung makuha mo ang unang pwesto sa distrito, pwede kang sumali sa lungsod para sa kompetisyon!”