Quotes On Silence And Pain Novels & Stories

“Salamat po sa panahong ibinigay ninyo sa amin. Ngunit kailangan kong sabihin nang tapat—ang isang buwan na iyon ay hindi naging dahilan upang humina ang aming nararamdaman. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw at gabi na wala kami sa tabi ng isa’t isa, lalo naming napatunayan na hindi namin kayang mabuhay nang magkahiwalay. Ang paglayo ay hindi nagpawala ng pagtingin, kundi lalo lamang nitong pinatibay ang aming paniniwala na ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta natitinag ng panahon o utos.” Umitim nang bahagya ang mukha ni Don Nathan. “Ano ang ibig mong sabihin? Sinunod ninyo ba ang aking kondisyon? Sinunod ninyo ba ang utos kong huwag magkita, huwag mag-usap, at huwag makipag-

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

“You lost the right to care when you chose your pride over us.” Bumigat ang hangin. Hindi ko alam kung paano lalabanan ‘yung totoo. Kaya tumango na lang ako. “Then let me care from a distance.” Tumalikod na ako. Pero bago ko tuluyang iwan ang pinto, narinig ko ‘yung mahinang boses niya. “Adrian… distance doesn’t heal what silence keeps breaking.” Hindi ko alam kung paano siya sinasaktan nang ganito — pero masakit ‘pag alam mong tama siya.

Not yet. Not until all the pain, all the rage, all the guilt inside me were silenced. Not until my skin split and my bones ached. Not until every ounce of agony bled out of me like penance. Because this? This was nothing. Kulang pa. Kulang pa lahat ng sakit na nararamdaman ko sa mga gabing mag-isa siyang umiiyak. Sa mga oras na nilamon siya ng mundo habang ako, nasaan?

Habang pinagmamasdan ni Mariel ang locket sa mesa, pumasok si Billie, may dalang dalawang tasa ng kape. “Black for you, no sugar — just like old times.” “You remember?” “I remember everything that matters.” “Even the pain?” “Especially that. It reminds me that I’m still alive.” Lumapit siya, marahan. Hinaplos niya ang pisngi ni Mariel, habang pinagmamasdan ang liwanag ng araw na tumatama sa buhok nito. “You know, after everything… you’re still the only pulse I hear when the world goes silent.”

"Before I used to ignore the fact that I hate silence. I thought it was just inborn phobia. But when I grew up I realized that I hate silence because it makes me feel that I am alone. I used to believe that I am a monster while everyone is a diamond. But in the end, I discovered that I am a diamond too it just saw myself as a monster to make others shine more. And I forgot that everyone is a monster too. Humans are monsters. Monsters in their own hell. We become monsters to also fight those monsters that keep us in darkness. Anxiety, depression, pressures, other people who made us feel not enough nor sh*t, those feelings that give us suffering inside. Those reasons make our shine gone. We'

Puno ng pait sa kanyang tinig habang binabanggit ang mga katagang 'yon. "I'm sorry Iñigo, pero mali ang iniisip mo." Maagap na pag dipensa ko sa aking sarili. "Mahal mo pa rin ba siya?" Isang katanungan na hindi ko inaasahan'g mamumutawi sa labi niya. Sa halip na sagutin siya ay mas pinili ko na lang ang manahimik. "Silence means yes!" Bigla akong nag-angat ng tingin matapos niyang sabihin 'yon. Nilapitan ko siya at lakas loob na niyakap.

“Marami akong naiisip kapag tahimik ako. Minsan nago-ovethink, may mga maaalala, basta! Ayoko ng tahimik.” “Well for me, I want silence.” “Bakit?” “Ang payapa kasi kapag tahimik. Kapag tahimik, pinagmamasdan ko lang 'yung paligid tapos mawawala ang mga ibang iniisip ko dahil naaaliw ako.” “Baliktad talaga tayo,” aniya. “That’s why we’re not friends.” “Hoy, Nico!” Here she is. Mag-iingay na naman. I should not have said that.

"l love astronomy, galaxy and the entire universe pero hindi kasama ang mga aliens although I believe that they exist too. If I just have a way to apply to NASA then I would know. Hindi ko sana pinagtitiisan ang demanding kong amo na parang ako ang sinisisi sa lahat ng kamalasan niya sa buong araw. Goodness, lighten up, will you?" Natatawa siyang napailing. "You always have a lot to say." "l do. Sabi ng Mama ko, I better say what I have in mind than forever stay in silence with a heavy heart." "Well, if you know that staying in silence will make someone else's life beautiful, there's nothing wrong in keeping your mouth shut." "Ay, how can you make someone else's life beautiful in silence? Ma

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.