Quotes On Silence And Pain Novels & Stories

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

The cool evening breeze swept through the open veranda, carrying the scent of pine and fresh grass, but even this calm could not brush away the heaviness I saw lingering in her eyes. We ordered her favorite steak, cooked exactly how she liked it, yet as we ate in soft silence, I could still feel how much weight she carried inside. It showed in the way she paused between bites, in the faint, tired smile she forced now and then. So when she reached for another bottle of beer, I did not stop her. Instead, I opened one for myself and drank with her, realizing that sometimes you cannot fix pain with words alone—minsan kailangan mo lang umupo sa tabi nila at damayan sila sa katahimikan.

“Salamat po sa panahong ibinigay ninyo sa amin. Ngunit kailangan kong sabihin nang tapat—ang isang buwan na iyon ay hindi naging dahilan upang humina ang aming nararamdaman. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw at gabi na wala kami sa tabi ng isa’t isa, lalo naming napatunayan na hindi namin kayang mabuhay nang magkahiwalay. Ang paglayo ay hindi nagpawala ng pagtingin, kundi lalo lamang nitong pinatibay ang aming paniniwala na ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta natitinag ng panahon o utos.” Umitim nang bahagya ang mukha ni Don Nathan. “Ano ang ibig mong sabihin? Sinunod ninyo ba ang aking kondisyon? Sinunod ninyo ba ang utos kong huwag magkita, huwag mag-usap, at huwag makipag-

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

Tumango naman ito na parang isang maamong tupa. "Wala pa DYAN sa kalingkingan mo ang paghihirap ko. Ni Hindi mo maranasang mangapa sa dilim mahanap mo lang ang kailangan mo. Araw-araw kang nakakulong sa loob ng bahay para Hindi ka mapahamak. Ni hindi mo makita ang papalubong na araw nang dahil sa bulag ako! ALAM MO BA YON AH? HINDI KASI HINDI MO ALAM KUNG ANONG HIRAP ANG PAGDAAN ANG LAHAT NG YON! GUSTO KUNG ISISI SA INYO ANG LAHAT NG NANGYARI SAKIN NOON. PERO ALAM KUNG PAGSUBOK LANG YON SA BUHAY KO AT KAILANGAN KUNG HARAPIN AT MAGING KAHIHINATNAN NON. TINIIS KO ANG LAHAT NG YON. PERO NAGPAPASALAMAT PARIN AKO DAHIL MERONG NAGMAMAHAL SAKIN. HINDI NILA AKO INIWAN AT LAGING GINAGABAYAN. IPINAP

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

“You lost the right to care when you chose your pride over us.” Bumigat ang hangin. Hindi ko alam kung paano lalabanan ‘yung totoo. Kaya tumango na lang ako. “Then let me care from a distance.” Tumalikod na ako. Pero bago ko tuluyang iwan ang pinto, narinig ko ‘yung mahinang boses niya. “Adrian… distance doesn’t heal what silence keeps breaking.” Hindi ko alam kung paano siya sinasaktan nang ganito — pero masakit ‘pag alam mong tama siya.

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”

Not yet. Not until all the pain, all the rage, all the guilt inside me were silenced. Not until my skin split and my bones ached. Not until every ounce of agony bled out of me like penance. Because this? This was nothing. Kulang pa. Kulang pa lahat ng sakit na nararamdaman ko sa mga gabing mag-isa siyang umiiyak. Sa mga oras na nilamon siya ng mundo habang ako, nasaan?