Rabid Mga Nobela at Kwento

Hinawakan niya ang kamay nitong may hawak ng baril ng matumba ito. Naging mabilis ang kilos niya,sa isang iglap siya na ngayon ang may hawak ng baril. Itinutok niya ito sa lalaki,napataas naman ang kamay nito. “ You ‘ve messed with the wrong person!” Umiiling na sabi niya dito,napahawak siya sa tainga ng magsalita ulit ang kapatid. “ Brandon is wounded, Romanov is okay . He captured the sniper,and back up is already dispatch. Are you okay?”

CHAPTER THREE SUBSOB siya sa pagbabasa ng reports ng may magpop-up na message sa email niya. Nang mapagsino ang sender ay mabilis niya inopen at binasa. Galing kay Red ang mensahe. Red ang pinangalan niya sapagkat hindi niya alam kung sino ito. Lagi kasing red color ang ginagamit nito sa pag-email sa kanya.

madamdaming saad nito. Dahil sa ginawang aksiyon ni Lolo Marcus, ay nag-umpisa na namang nanalaytay ang kakaibang init sa katawan ni Alexa. Parang tinatambol na naman ang dibdib niya, sa simpleng pag dantay ng mga palad nila ni Lucas ay naghatid na naman iyon ng kakaibang sensasyon sa kanya. Ramdam niya ang pag-init ng mga pisngi, sigurado siyang, namumula na naman siya. Napayuko siya, para itago ang mukha niya.

Subalit pagkaupo niya. Narinig niya ang malamig na boses sa tabi niya. "You can relax. Hindi ako nangangagat." Pero hindi siya tumingin sa lalaki nang sumagot. "Don't worry. Kahit nangangagat ka pa, may anti-rabies vaccine ako.” "Good. Same here,” sagot naman nito. Lihim na lang na napabuntong-hininga si Marikit. Dahil hindi pa man nakakaalis, nagsisimula na yata siyang ma-stress dahil sa damuhong lalaking katabi niya...

“Meron rin akong ano?” “Meron kang kondisyon na madalas nakukuha sa kahalayan. Tinatawag itong human immunodeficiency virus—sa maikling salita, HIV.” Nabigla na naman ang babae. Pero nang nahimasmasan siya, nagwawala siyang tumili kahit nang tumakbo siya palabas ng klase, “Hal Lambert, hayop ka!” Pag-alis niya, namutla rin ang ilang lalaking nakaupo sa huling hilera sa lecture hall at tumakbo rin palabas.

Hindi ko naman kasi alam kong para saan ang celebration, mamaya pa siguro nila iaanunsyo, “It’s not safe here, this is not place where you can go around to play” Masungit na sabi nito. “dude your so rude, what’s go around to play? It’s obviously she’s here to breath some fresh air.” Natatawang sabi ng kaibigan nitong blonde ang buhok. “mind your own business Rogue” inis na sabi ni sir marcus sa blonde na lalaki na Rogue pala ang pangalan.

Ang di makapaniwalang tanong ko. "Ang sedative poison na tinurok kay Max ay may halong poison ivy leaves,mas malakas ang chance na mamatay ang isang tao oras na makaabot ito sa lungs niya,there's no cure." Pag amin pa niya." Pero,dahil anak ko si Max,natityak kong makaka isip siya ng temporary Aid para isalba ang sarili niyang buhay." "Kong ganun may chance pang maisalba niya ang-"

Kumibot ang sulok ng mga labi niya saka pinatay ang air purifier bago inabot ulit kay Carlos na siyang nagbalik niyon sa bedside table. "That leaf induces the mind to relax," aniya saka pinulsuhan ang matanda. "Prolong exposure leads to hallucination, frenzy, fear of bright light, and hydrophobia." Binitawan niya ang palapulsuhan ng matanda at inalis ang kumot na nakatakip sa katawan nito. "Kaya walang doktor ang kayang mag-diagnose sa kaniya dahil masyadong deceptive ang sintomas. Sa unang tingin ay rabies, pero kalaunan ay mari-realize ng mga doktor na hindi pala rabies ang sakit. They always fail to see the right diagnosis dahil bawal hubaran ang matanda."

kinuha na ni Mario ang pagkakataong ito para ituloy ang unang plano at bago pa niya muling kalabitin ang gatilyo, sunod-sunod na pagputok ng baril ang narinig galing sa kaniyang likuran, at namalayan na lang niya ang sarili na nakadapa na sa lapag habang naglalabasan ang mga dugo sa bibig at sa mga tama ng baril sa kaniyang katawan. " P*ta, sa wakas nagawa ko rin! " tuwang-tuwang wika ni Rodney na naglalakad palapit sa kaniya habang naglalagay ulit ng bala sa baril na ginamit. Hindi niya magawang lingunin ito kaya inangat na lamang niya ang tingin sa dalawang tao na nasa kaniyang harapan. Gusto niyang magsalita pero hindi niya magawa dahil sa panghihina. Nagtama ang mata nila ni Rostam na hi

Napapangiti ako, ngunit panandaliang napapawi ito sa bigat ng lihim ko. Lumapit siya, halos magdikit ang noo sa akin. Ang mga mata niya’y puno ng damdamin, pero may halo ding pangamba—parang alam niya ang panganib na dala namin. Huminga ako nang malalim, pilit kontrolin ang damdamin. Sa kabila ng init ng gabi, ramdam ko ang lamig ng takot sa dibdib ko. “Lucien…” bulong ko, parang nagtatakip sa buong mundo. “Hindi ko pa kayang sabihin.”