Racked My Brain Novels & Stories

“Damn it,” mura ko nang magsimulang mag ingay ang alarm clock ko sa may side table, agad akong humarap doon para patayin, my eyes are still closed. My head feel sore. My brain is still debating if I should sleep more or to finally get up because I need to workout today, ang tagal ko na rin nabakante dahil sa sobrang busy.

“Savrinna! Shit!” Ramdam ko ang paghawak ni Markus sa akin pero mas lamang ang kirot na nararamdaman ko. Ni hindi ko na nga naririnig kung may nagbabarilan pa ba. Parang sa isang iglap ay sakit lang ang napoproseso ng utak ko. Kung tutuusin, baka daplis lang ‘to pero dahil hindi ako sanay sa matinding sakit, kaya hindi ko talaga kaya. Lumabo nang tuluyan ang paningin ko hanggang sa nawalan ako ng malay.

Natapos ang makabuluhang paguusap namin ni Ryke nang napaalam na ito dahil marami pa raw siyang kailangang gawin. Okupado ang isip ko sa mga nalaman nang nakauwi na ako ng bahay kinagabihan. Hindi pa rin mag-sync in sa akin ang lahat. Hagod ko ang buhok kong naupo sa sofa at yumuko. Itinukod ko ang magkabilang siko ko sa tuhod at ang kamay palad ay nasa aking noo. Dahil sa pagod at sobrang pagiisip sumasakit ang ulo ko.

Nasira pa ang rack. Grabeng kaharutan ang ginawa ng matanda! Akala ko pa naman wala nang lakas makipagbakbakan yun pero nagkamali pala ako dahil parang ang lakas pa mambalibag ng gurang. Muntik pang mabagok ang ulo ko dahil nadulas ako sa shampoo na nagkalat sa sahig. Naitukod ko ang kamay sa control ng tower at bigla itong bumukas. Ang ending para akong sisiw na binuhusan ng tubig. Hindi ako dapat maligo dito sa bathroom ni Boss pero wala na akong choice.

Nagmukha tuloy akong parang asawa na hinihintay ang pag-uwi ni Azzurro. Wait! Did I just think something like that?! "Ugh! What the hell is wrong with your brain, Agathe? Walang ganun! Tumigil ka na nga sa mga iniisip mo!" Sermon ko sa sarili, halos pabulong kahit ako lang mag-isa sa bahay. Kahit di ko tingnan ang sarili ay siguradong namumula na parang kamatis na ang mukha ko dahil lang sa mga lumalabas sa utak ko.

I JUST DON'T HAVE THE ENERGY TO TALK OR DO THINGS. Gusto ko lang magpahinga. And maybe, reflect some things. May point din naman kasi ang sinabi ni Ryuu kanina. Masyadong nakaka-overwhelm ang mga nangyari sa akin these past few days. Naka Masyado na akong burnt out at hindi na ako nakakapag-isip ng maayos kaya napapadalas ang mga impulsive moves ko— mga bagay na ginagawa ko na lang basta nang hindi na pinag-iisipan pa.

I don't want it to be true. My heart resists the notion, pushing against the unwelcome thoughts that are creeping in. I don't want to entertain the possibility. I refuse to believe it. Ayoko! Masyado akong busy sa pakikipag-usap sa utak ko namalayan ko na lang na lumipad paharap ang ulo ko. “Hoy, Ellie ano idadala ka na ba namin sa mental, ano bumigay na ba mga brain cells mo?” nangaasar na sabi ni Vale.

Shit na malagkit ,natatanga na nga ako iba na yung takbo ng utak ko ehhh 'Ella ano yun ? Tanga tanga dyoskopo' it echo's in my brain habang paulit ulit yung nag flashback sa brain ko .I scold my self while still walking with my head down. Hindi ko talaga inaasahan na magagawa ko yun ,Basta kasi na bang u ha ako sa kanya tapos ang ganda Niya tingnan then ayun na wala na ,naubos na ang kahihiyan ko sa harapan Niya .Feel ko pa naman mas bata siya sakin Jokes on you self ,mas bata talaga yun sayo ,itsurahan palang ehh

They left me, dumbfounded. Parang lumutang saglit ang utak ko gaya ng pag lutang sa mga kagamitan kanina dahil sa sinabi niya. Bawiin? Ano ako, nirerenta ng mga Mortimer? Tsk. Pero may isang katanungan ang nasa isip ko. Paano ko nagawang palutangin ang mga gamit sa isang kamay lang? Kaimbyerna. Hindi naman ako magician. Pinilig ko ang ulo ko at sinuri ang buong sala. Everything's messed up now. May nabasag pa na mga vase at picture frame dahil sa kagagawan ko.

I held at my head, as if pulling back some strings to get me back on my senses. I just panicked, okay? May mga nababalitaan kasi akong napaprank ng ganyang padeliver kaya akala ko eh pati ako ay nadamay. Muntik ko pang mapabayaan ‘tong coffee shop. I was so immature and I was not thinking. Pinukpok ko nang bahagya ang sarili at nang maibalik ang isip sa reyalidad.