Racked My Brain 소설 & 이야기

My head hurts. That's the first thought that went in my head the moment I felt my consciousness coming back. It felt like it was being hacked open with a mallet, subukan ko mang diinan ang pagkakahiga ko sa unan na nasa ilalim ng ulo ko ay hindi man lang nito nababawasan ang sakit. These are the moments that just makes me say that I won't ever drink again.

Bibigyan ko lang ng alalahanin ang sarili ko. "Just trying to loosen up. My brain has been draining recently." Sagot ko. He didn't say a word. "I can't seem to get a grip of my emotions. They're killing me day and night. Minsan, nakakaisip ako ng mga desisyon. Kapag naman sinunod ko, mali pala ang nagawa ko. I'm regretting every decision I'm making." He nodded his head continually. He's just listening to my raves.

Ang bigat-bigat ng utak ko, parang puno ng buhangin. Everything was just too complicated in my mind. I sighed wearily and finally sat up. I needed to eat something para mabawasan man lang itong hangover ko. "Ouch," daing ko habang hawak ang sentido ko. Kumirot iyon, ramdam ko hanggang leeg ko. Sa dami ng nangyari, hindi ko na alam kung alin ang dapat o hindi ko dapat ginawa. But I was still grateful na dumating si Dean kagabi. Kung hindi... baka kung saan na ako napadpad ngayon.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag pero pakiramdam ko may malaking bagay akong hindi alam. At habang mas tumatagal… Mas lumalakas ang kutob kong may mangyayaring babago sa lahat. Napahawak ako sa noo ko. — Damn it. Tinapik ako ni Rick sa balikat. — Matteo, focus ka muna sa results. Pero kahit anong pilit kong ituon ang isip ko roon…

"Don't tell me it's noting. Ang lalim ng iniisip mo. Ni hindi mo pa nga napansin na tapos na ang meeting." Napatingin ako sa paligid at napasinghap nang mapagtantong kami na lang dalawa sa loob, e parang kanina lang nandito pa ang lahat at may nagpe-present sa harapan. Hell, I think my brain was malfunctioning. It can't work as normal because of bullshits that has been happening around me. These aren't normal for me. I'm new to all of this. "My mind was just slowly processing all of this," pagrarason ko at nasapo ang aking noo. "And I'm getting tired already. I don't know... dahil siguro ngayon lang ako nagkatrabaho at na-stress sa opisina."

Sa dami ng tumatakbo sa isipan ko ay para na akong nasa rollercoaster, nakakahilo at nakakapagod. Kung puwede lang akong huminto sa pag-iisip ay ginawa ko na. Dahan-dahan akong humiga sa kama at tumingin sa kisame. Sobrang nakakapagod mag-isip. Puwede bang maging patatas nalang ako ng pansamantala? Tsk. Marahan kong ipinikit ang mga mata ko at muling dumilat ulit dahil hindi ako mapalagay. Ewan ko ba, masyadong nag-iwan sa akin ng marka ang sinabi ni Barron bago ito umalis.

Hindi man lahat, pero atleast marami akong tama. Sa sobrang pagkapiga ng utak ko, wala na akong ibang masabi sa inyo kundi ang pag-uwi ko. Masiyadong na-drain ang utak ko ngayong araw, unang araw pa lang ng board exam pero tuyong-tuyo na utak ko. Punyemas. "You're so woebegone... mahirap ba ang exams?"

Alam kong may itinatago siya. And that bothered me more than I was willing to admit. Damn it. Napabuntong-hininga ako at nagpakawala ng iritadong tawa. I leaned back on my office chair, rubbing my temples. Hindi ko gusto ‘to—ang pakiramdam na parang may hindi ako alam. I hated being left in the dark. I tried to shake it off, pero habang lumilipas ang oras, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko. My mind kept flashing with fragmented images—blurred, indistinct, pero may isang consistent na detalye.

Mixed emotions kumbaga at nakaka-drain siya ng energy at brain cells. Binagsak ko ang katawan ko sa aking kama, senyales na patapos na ang araw na ito. Nakakapagod. I'm tired mentally, physically and emotionally. It's a damn motherfucking day. Isang bagsakan na eh. Hanep.

Hindi pa ba sapat ang naranasan ko nitong mga nakaraang araw? It's like the veins of my brain are ripped off because too many questions keep running through my mind. Maybe I'm just thinking too much about what my eye caught. Why do I still struggle with those problems?Hindi ba obvious na wala na siyang pakialam sa akin? Ako lang ang hindi matanggap na iniwan niya ako. Bakit ako lang ang nasasaktan and affected by the situation? Sinong mag-aakala na ito ang araw ko—ang araw na masaktan ako ng taong minahal ko ng totoo?