Random Thoughts Mga Nobela at Kwento

Promise! Dahil sa weird thoughts ko ay nag flash sa isip ko ang mga unwanted things. Pumikit ako ng mahigpit, para sabihin sa sarili na. "Wala itong kabuluhan kaya wala kang nararamdaman." "I don't like her,"

I need a damn place where I can have a peace of mind. Everyday is tiring. Unti-unti akong nawawalan ng ganang makipag-usap sa kahit kanino. Ang interes ko sa ilang bagay ay naglalaho na rin. I feel like I’m losing everything again, even myself. I’m wasting my time just by laying in bed, cry at night, feed my mind with unhealthy thoughts, doing absolutely nothing until I fell asleep.

Nakasandal kasi ako dito sa kotse ko while waiting kanina sa kanya. "Huh? Saan?" Hindi ko pala nasabi. "Let's have lunch.. out." Itutuloy ko na sana yung naudlot kong pag galaw ng hawakan niya ko sa kamay. Guys.. Sa palad.. Not in my wrist and mind you.. That touch brings sudden electricity to my body that I could not explain. Napatingin ako roon, tila lumipad bigla ang isip ko. I'm calculating what was happening. It's just a simple hold nothing to think about seriously but why do I have these confusing thoughts?

She was halfway done when random thoughts interrupted her focus again and it causes her trouble because she lost count, so she neeed to start all over again. Nagtitipa na si Rain ng mga data sa kaniyang laptop nang mag-pop ang isang email doon galing sa hindi kilalang user, thinking that it's one of their customer or an agent, she was quick to check it... seconds after, a disgusting image of Art kissing a woman appears in her laptop.

"What are you thinking?" Bumalik sa reyalidad ang aking pag-iisip at napansing naghahain na ito ng makakain sa aking harapan kaya naman umayos ako sa aking pagkakaupo. Matapos nitong maihanda ang pagkain ay tinanggal niya na ang suot niyang apron at naupo na rin upang saluhan ako. "Nothing. Just some random thoughts," sagot ko at kumuha na ng aking makakain pero maging sa pagkuha ay nakaalalay pa rin siya. "Uncle Ilay, kaya ko na po. Ako na."

Is it inappropriate to be yourself just for a couple of seconds? Grievance . . . "Drama for this time?" Awtomatiko akong napapikit nang mariin habang kagat-kagat ang labi, pinipigilan ang sarili upang hindi tuluyang masigawan ang istorbo kong kapatid. Na-dysfunction tuloy ang flow ng aking pag-iisip nang dahil sa kanya. Except from the instability of my memory, my thoughts can easily be distracted. Fish tea.

Pati ba naman pilikmata lamang-lamang pa rin siya? Unfair talaga. Tila may kung anong humila sa akin palapit. Iyong klase ng impulsive thought na normally pipigilan mo dahil may natitira ka pang kahihiyan sa katawan. Pero dahil bagong gising ako at mahina pa yata utak ko... Hindi ako nag-isip. Marahan akong yumuko at mabilis na dinampian ng halik ang labi nito.

We don’t know what will happen in the future so I guess what we can do for now is live in the present and not think about the future a lot. Natawa ako dahil sa naisip ko. Nagsalita na naman ako na minsan ay hindi makatulog dahil sa pag-iisip kung ano ang magiging buhay ko sa future. Kung matutupad ko ba ang mga pangarap ko o hindi. Kung masusunod ba ang mga planong ginagawa ko ngayon o hindi. Pagdating ko sa bahay ay nakakapagtaka na wala parehas sina mama at papa. Baka may pinuntahan lang siguro at si Chance lang ang naabutan ko sa sala na abala sa panonood sa cellphone niya.

Kung noong nakaraang linggo, mabilis lang silang nagkausap, ngayon, ang tagal—mahigit sampung araw na. Noong huli silang nagkahiwalay, sinabi ni Raven na mag-focus siya sa pag-aaral at huwag mag-isip ng iba pa. Sinunod niya iyon at talagang nag-concentrate sa studies niya. Pero ngayon, bakit parang iniwan na lang siya ni Raven at wala siyang pakialam? Isang, dalawang, tatlo, o apat na araw pa okay lang, pero sobra na ang tagal, at hindi niya mapigilan ang sarili niyang mag-overthink at mag-wild thoughts.

She told herself she was overthinking. Na hindi lahat ng katahimikan ay pagtataksil. Na hindi lahat ng distansya ay paglayo. Pero may mga bagay na hindi mo kailangang hanapan ng ebidensya para maramdaman. At iyon ang pakiramdam na unti-unti siyang pinapalitan—kahit hindi pa umaalis si Raf Nagsimula ito sa mga maliliit na bagay. Mas bihira na ang good morning messages.