Real Talk Patama Quotes Tagalog Novels & Stories

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

sungit kung saad dito "sungit naman nito.saad nito sabay alis "bakit ko naman kase ibibigay number ko e muka naman babaero, ang pait ng lasa diko kaya, san ngaba ulit yung cr. "pag harap ko isang lalaki ang bumangga saken at natapon ko ang kapit kung wine sa damit nito. "sorry, sorry hindi ko sinasadya pupunasan konalang (saad ko habang pinupunasan ito gamit ang tissue)

Aniti na napayuko. " Tinangap mo?" Tanonf niya gayong halata naman na ang sagot. "Yes. It's my dream alam mo yan, higit sa lahat ikaw ang nakakaalam na pangarap ko 'yun" Samo nito. Napahilamos siya sa mukha, at tinitigan ang dalaga. "If i say i love you and i will marry you would you stay?" Nakipagsapalaran na siya kapag umoo ito gagawin niya iyon.

Hindi mo ba nakita na galit ang isang magulang? Tumango si Alana: "Well, simple PK lang 'yon, madali lang tayong manalo." [Umagang Kay Ganda: kung matalo ka, aakyat ang aso sa hagdan] gingergirl: (?Д?)

ulit ko dahil akala ko hindi niya ako naintindihan. "Wag mong ulitin, nakakaintindi ako. What do you think of me?" mataray niyang sagot. "Malamang alam ko, pechay lang? Tanim ko to eh, paborito ko to kaya alam ko. Salig kay datu, di kailag pechay, paghilom uy!"(Palibhasa mayaman, kaya di alam kung ano ang pechay. Mabuti pa tumahimik ka!)

paliwanag ko wait bakit baako nagpapaliwanag tumingin sya saakin at ngumiti "how lucky IAm to have a wife like you Celina sadyang bulag lang ako dahil di ko nakita ang bagay nayo pero sobrang swerte ko i have a beautiful and loving wife " he said habang nakatitig saakin and hito nanaman ako nagsisimuala nanaman kabahan ano ba magsitigil ka nga heart tumikhim ako at tumayo mula sa paglakaupo ko sa upoan at kumuha nalang ako nang dalawang plato at mga kubyertos paglatapos kumuha narin ako nang mangga at naghiwa nito halatang matamis mukha palang nakakatakam na

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Wala talaga. "Wala." Mahina kong sagot. "Wala akong naramdaman." Napalingon ako sa kaniya. "Habang pauwi ako...pinilit kong damhin kung may sakit ba. Kung may selos. Kung may lungkot. Kung may pagsisisi." Bahagya akong ngumiti. "Pero wala." Huminga ako nang malalim. "Kapag mahal mo talaga ang isang tao...masasaktan ka kapag nakita mo siyang may iba." Tumango siya. "Pero hindi nangyari sa akin."

‎Mas personal. ‎“At kung hindi sapat ang nakaraan…” bulong niya, ‎“…sisiguraduhin kong wasak ang hinaharap.” ‎— ‎ ‎

“I saw it with my own eyes!” “Kung nakita mo,” sawang sabi ni Pamelle, “dapat nakita mo ring walang nangyari. Napakaaga pa ng umaga. Kung may nangyari talaga, sa tingin mo ba nakatayo ako rito at kausap mo? Malamang nasa kama pa kami.” Napapikit-pikit si Cyrill, at pinag-isipan ang sinabi ng kaibigan . ...May punto naman iyon.