Encountering Novels & Stories

Mauupo siya sa kama ng ilang sandali pagkatapos ay tatayo nanaman upang tumungo sa pinto para idampi ang tenga doon, upang subukan na pakinggan ulit ang nagyayari doon, pero wala pa rin siyang marinig mula sa labas, kalahating oras rin siyang ganoon hanggang sa marinig na ang pag-iikot ng siruadura ng pinto. Napapigil na lang siya ng hininga nang makita ang dahan-dahan na pagbukas noon. Nakahinga lang siya ng maluwag at napangiti nang makitang papasok na si Raymond. Dali-dali niya itong sinalubong, nawala na lang ang ngiti niya nang makita ang malungkot at parang nanghihina nitong mukha. Bigla na lang nanumbalik ang kanyang pangamba lalo pa nang ipukol na nito ang kakaibang tingin sa kanya.

Ako ang napapagod sa kanilang dalawa. This moment seems fun to become memories kaya kinuha ko ang selpon at kinuhanan siya ng video. I can blackmail him through this if he annoys me again. “Ayan na, malapit na!” Sigaw ng ilang nanonood nang maaabutan na sana ni Viscenzo ang baboy. He moved toward the pig with careful steps but fully focused. Just as he reached out to grab it, the stubborn animal managed to escape once again. Lumusot ito sa kaniyang paa.

"Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa atin. Pero kailangan ko siyang sundin dahil kapag hindi ko siya sinunod ay kayo naman ang mapapahamak. Ayokong mapahamak kayo nang dahil sa akin." Hindi niya alam kung anong panganib ang kakaharapin nila sa gagawing pag-akyat sa bundok ng Biringan. Balita kasi na ang sino mang tao na umaakyat sa bundok ng Biringan ay hindi na nakakabalik pang muli. Matulad din kaya sila sa mga taong nagtangkang umakyat sa misteryosong bundok na iyon na hindi na nakabalik pang muli? At ano nga ba ang mas mapanganib sa kanila? Ang mga engkanto sa bundok ng Biringan o ang mga taong katulad ni Mr. Ricafort na halang ang kaluluwa at gagawin ang lahat makita lamang ang hin

Halos magkasabay naman kaming mga natira. "Sir, mauna na rin po kami," paalam ni Clarisse nang nasa tapat na kami ng sasakyan. "Kay Hope ka na ba sasabay?" Sir asked. "Yes, Sir," Clarisse answered. "Mauna na kami, Kuya Mike, Kuya Nate. Nice meeting you two na rin," she added. "Nice meeting all of you rin!" Masiglang sabi ni Kuya Mike. Nate just smiled at us.

Sunod niyang tinawagan si Ren, at laking ginhawa niya nang agad itong sumagot. “Ren.” “Eunice? Bakit napatawag ka?” “I need your help.” “Nasaan kayo?” “I’m here in Hacienda, malapit sa burol. We are stranded.” Tumingin siya sandali kay Xander bago muling nagsalita. “Xander is wounded and injured. I need your help.” “Okay, papunta na kami diyan.”

Hindi niya alam bakit siya nangingiti na naman sa tuwing nakikita ito sa anumang itsura nito. NANG magmamabilis si Calvin sa pagmaneho napansin niya ang signage na dapat na pupuntahan nila ngunit nalampasan niya ito. Kaagad siyang humanap ng daan para bumuwelta pabalik. "Carls? Carls?" paggising pa niya rito kaya kaagad rin naalimpungatan ito. "Hmm?" "We're here." saad naman ni Calvin pa kaya napadungaw si Carly sa may bintana ng kotse.

Kung saan kumpol-kumpol ang mga malilit na tao at ilang building na nasa paligid ng kumpaniya na pamumunuan na niya magmula sa araw na ito. Walang pagsidlan ng galak ang namamayani sa kanya hanggang sa makarating siya sa sariling opisina. Ngunit natigilan siya sa nadiskubre, dahil hindi siya makakapasok sa pinto. Kailangan niya ng card o ang mismong eye scan niya. "Damn!" tensyonadong bulong nito habang nag-umpisang maglumikot ang mata niya.

Sumisingasing ito sa galit dahil sa pagkaantala sa malinamnam na hapunan. “Garreth, mag-iingat ka!” sigaw ni Nica nang dumaluhong ang nocturno sa binata. Kahit ito ang ikalawang pagkakataon na naka-encounter siya ng nocturno ay nasisindak pa rin siya sa halimaw nitong anyo. Ngunit sakmal man ng takot ang buong pagkatao ay hindi niya magawang iwan si Garreth sa ganoong kalagayan.

Naalimpungatan nalang ako sa kalagitnaan ng byahe namin ng marahas na tapakan ni enzo ang break ng sasakyan dahilan para mauntog ako sa biglaang pag preno niya! "Oh shit! You okay?" Tanong niya ng makabawi sa pag kabigla. "Aw! It's okay... Anong nangyari?" Tanong ko habang pupungas pungas pa dahil sa antok. "I don't know... I bumped into this car...nag overtake siya at bigla nalang huminto sa harap natin," sagot niya na pinapahid ang kaunting dugo na nakuha niya ng mauntog rin siya sa manibela.

Narinig ko ang usapan ng mga lalaki pero hindi ko ito maintindihan. Nakasubsob ako ng tuluyang makababa, medyo mataas ang bintana. Hindi alintana ang sakit na natamo, nagpatuloy ako sa pagtakbo. Nahinto ako nang makita ang dagat sa harap. Nilibot ko ang paningin ko sa buong lugar. My mouth went hanging when I realized I am in the middle of nowhere, dagat ang nasa harapan ko ngayon at walang senyales ng lupa, wala akong tsinelas at naglalakad ngayon sa buhangin. Walang ding kahit isang bahay at tao.