روايات وقصص ضمن Recollections

Pakiramdam ko ay masisiraan na ng bait ka kakaisip ng dapat gawin. For a few moments, my mind was filled with recollections ranging from childhood through college. How I wish those recollections could help me solve all of my issues. I suddenly remembered something that might give me hope. Then I dashed up the stairs to my room. I looked through my old knapsack and found my old wallet. I picked a little card and dialed the number on my mobile. “Hello, Mr. Hart.”

Nasa daan na sila pabalik sa inuuwian nila. "Yeah, just thinking something." "You don't have to force yourself to remember." Mukhang concerned talaga ito sa kalagayan niya. Umiling siya. "No, I'm not trying to recall my lost memories. I just remembered the lady earlier. Her eyes are weird." Hindi niya alam kung namamalikmata ba siya kanina pero parang may nakita siyang kakaiba sa mga mata ng babae kanina. Gusto niya sanang magtanong kay Gio kanina pero dahil mabilis na iniba ni Dale ang usapan, hindi na siya nagpumilit na ituloy ang usapan.

Kaso mediyo luma na kaya nagbura na iyong picture ng lalaki, nasaan na kaya siya matapos ang car accident na nangyari sa kanila? "Aalis ka pa hindi ba?" "Ay kabayong multo! Bakit ka ba nanggugulat?" Inis na tanong ko rito. "Multo ako pero hindi ako kabayo." Napairap ako matapos niya itong sabihin. Ang hirap na nga makakita ng multo ganito pa siya. Hindi ko rin alam kung bakit hanggang ngayon hindi pa rin naisasara ang third eye ko, bata pa lang ako nakakakita na ako ng mga kaluluwa at bata pa lang ako ay kaibigan ko na itong multong si Mildia, ewan ko ba kung bakit hindi pa siya kinukuha ng nga Grim reaper. Basta palagi ko siyang kasama at sobrang kulit niya, akala mo naman talagang buhay ku

"Ano pa ang silbi ng likod mo? Puwede mo naman ako i-piggy back ride kung sakaling mapagod ako, easy peasy. Napakadali lang ng solusyon sa problema mo." Pinakawalan ko na ang ngiting kanina pa gustong lumabas. "At saka, mas gusto ko 'to," tinaas niya ang mga kamay naming magkasaklob. "Hindi matutumbasan ng kahit anong material things ang memories na mapagsasaluhan natin habang naglalakad, plus 'yong ganda pa ng scenery na nalalagpasan natin." Mahina akong natawa dahil hindi naman gano'n kagandahan ang natatanaw namin. Maingay na kalsada at mga sasakyang naglalabas ng maruming usok ang nasasalubong namin. "Gusto ko ang ganitong set-up kasi, nagiging saksi rin ang daang tinatahak natin sa mga

Yesha thinks that having him recall those moments was having a toll on him. “Papa, it’s fine if you are not comfortable recollecting the incident,” banayad na saad niya sa ama, habang marahan niyang hinaplos ang mabuto na nitong braso. Don Romualdo let out a cough, pero marahan itong umiling-iling sa kanya, “I am fine, anak. Jake was right. I need to tell you everything. And besides, recollecting those memories helped me in a way too. Naaalala ko ang mga bagay na maaring nakalimutan ko noon na baka sakaling makatulong sa pangangalap ng impormasyon ni Jake para tuluyang masampahan ng kaso si Clarisse,” paliwanag sa kanya ng ama.

some memories have been recalled. Tama si Red, I'm really into that place. Gusto kong doon ako ikasal, dahil naaalala ko na doon ko unang nakilala si Rezoir. Were accidentally bump to each other, hindi ko alam kung bakit kaya nakalimutan ko ang ala-alang 'yon? Because really, that time malakas ang tibok ng puso kong bumalik sa hacienda. Merong nakapaskil na ngiti sa labi, tuwang tuwa kahit pa na matinding hiya ang naramdaman kanina.

Kumakalma na rin ang kanyang paghinga. Ngunit wala ang pag-aalala niya sa kung ano man ang nangyari sa kanyang ngayon. What she’s thinking about are the scenes that flashed inside her head like a broken disc. Mariin niyang pinikit ang mga mata. “Ayos ka na?” “I’m starting to remember something,” she whispered and looked at Angel. “I’m starting to recall the pieces of my past.” Umaliwalas ang mukha ng kaibigan sa narinig. “Talaga? Anong naalala mo?”

Bahagya niya pang inayos ang kanyang manggas, at habang sumasabay siya sa mga hakbang ni Raeshin nang may elegante at madaling kilos, narinig ni Reeve ang isang hiyawan ng paghanga sa paligid "Ang guwapo oh!" Nagre-record si Reeve ng video, pero napakatatag ng kamay niyang may hawak ng cellphone. Her hand didn’t even tremble. But as she watched him dribble the ball, a wave of memories hit her— vivid flashes of him playing on the school courts back in the day. Ilang buwan na ang nakalipas, minsan ay naaalala niya ang mga nakaraang pangyayari sa kanila at malinaw pa rin sa kanyang isip ang kanyang pigura at mukha.

“Summarize the discussion. Eight key points.” Napakurap siya. Grabe. Sinadya. Alam niyang sinadya. “Noted po,” sagot niya. Pero sa loob— Napapamura na siya. Buti na lang— Naka-record siya. “If you can’t remember,” dagdag ni Rafael, nakasandal sa upuan, “I can help you recall.” Napatingin siya. May ngiti ito. Pero hindi mabait.

Biglang sumagi sa isip ko ang lola habang hindi papigil ang puso sa pagkabog. “Ija,” bakas ang pangulila sa kaniyang mga mata. “I was long forgotten the passage of time. Ngunit hindi ko malimutan ang nakaraang...humulma sa akin,” mapait siyang napangiti, nababalot ng kakaibang emosyon ang mata. “My memoire is left behind, keep by my child.” “Memoire?” “Ngunit hindi ako umasa pa sa sobra, ija, at marahil ay hindi niya 'yon mabasa,” sa unang pagkataon ay nabalot siya ng hinagpis.