Reflection About Life Novels & Stories

"Ang mahalaga, magpatuloy ako. Hindi ko kailangang maglakbay mag-isa. Hindi ko kailangang maging perpekto." Sa mga salitang iyon, nagbago ang pananaw ni Liza sa buhay. Alam niyang hindi siya kailangang maging isang superhero upang magtagumpay. Ang bawat hakbang, gaano man kaliit, ay mahalaga. Sa likod ng bawat pagluha at pagsubok, natutunan niyang tanggapin na ang bawat kwento ng buhay ay may kahulugan. At sa bawat pagngiti, may mga sugat na natutunan nilang paghilumin—sama-sama, bilang isang komunidad. ---

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

And I need to admit that I had an unforgettable journey. Isang karanasan na sinubukan ako sa maraming beses at paraan. Kahit ang buhay ko ay nalagay sa alanganin. Sabihin ng swerte lang na hanggang ngayon buhay pa rin ako. Hindi maipagkakaila na challenging din ang mga experience ko. This journey gave me so many lessons in life, turned me into someone that I didn't think of becoming before.

"College life gave us a roller coaster ride but admit it, we enjoyed it. You know these moments, even if it's painful it was truly a blessing. All of these moments are time and effort well-spent, every second of it, every blood, sweat, and tear was well worth it." I remember how everyone cried when we've got 'singko' in our report cards, dahil lang sa hindi pagkakaintindihan ng isang Professor at ng kaklase namin. but look at us now, para kaming tinuktok ng buhay na hindi porke hindi mo ginusto ay hindi ka na kasali. Minsan ang pagkakamali ng isa, kayang maturuan ang lahat. "These experiences have all become a part of our lives, the reasons we've become the person we see each day in front of

Bumulong siya sa sarili: “I’ve been running nonstop… it’s time to pause, reflect, and recharge.” Kinuha niya ang journal at sinimulang isulat ang mga saloobin: > “I’ve been through manipulation, jealousy, and professional sabotage… but I am stronger now. I have my focus. I have my mind. I have my skills.” Bawat salita ay parang maliit na sandata, nagpapaalala sa kanya na kahit gaano ka-busy o ka-stressful ang buhay, may karapatan siyang huminga at magpahinga.

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

“Hindi ko akalain na aabot ako sa ganitong pusisyon, sa ganitong puwesto na kung saan may nakasabit na medalya, na may mga karangalan at magbibigay ng isang mensahe at isang inspirasyon sa inyong lahat. Sumabay lamang ako sa takbo ng araw-araw na buhay… siguro nga’y tinumbasan lamang ng nasa Itaas ang aking pagsisikap sa pag-aaral kahit pa anong pagsubok at anong paghihirapp ang aking pinagdaanan.” Maihahawig ko ang pag-aaral at buhay ko sa isang “Kalyeserye”… Mabilis ang mga pangyayari, sa isang iglap, sa isang kislap may nangyayari. Iba’t ibang leksyon ang natututunan sa araw-araw, iba’t iba ang eksena… may kasiyahan, may kalungkutan, may pag-ibig, may pag-uyam, pangm

I'm so focused on finding my old memories, in the process that made me lose myself too. "Why does life lessons have to be learned the hard way? You are asking me if I am okay, I don't really know what's the answer." Nakita kong natigilan sya. Tears are continuously falling down my cheek. "I can't be not okay. I have too be okay dahil may umaasa sa akin. I know I am just over sensitive. I'm not supposed to cry today but I really can't help it. Alam mo yung, tipong tahimik ang buhay ko tapos bigla nalang nagulo? Gusto ko lang naman magtrabaho. Gusto ko lang mamuhay ng tahimik pero bakit biglang naging magulo ang buhay ko?"

Kung ang araw ay hindi napapagod na mag-bigay ng liwanaga, angbuwan din naman ay hindi napapagod an mag-bigay liwanag sa gabi na madilim, kahit saan ay may liwanag. Pero saakin, walang tao an mag-bibigay liwanag sa buhay ko. Hindi ko napapansin na kaya ko namang bigyang liwanag ang sarili ko. Kung ang ibang tao ay kaya kong bigyang liwanag ang buhay nila, how much more saakin. Kaya ko din, kaya kung ano man ang kakalabasan ng mga nang-yayare sa buhay ko. Dapat ay makayanan ko, para sa sarili ko.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.