Novel & Cerita Reflection About Life

Na hindi dapat ako umasa sa isang bagay na alam kong imposibleng mangyari. Lumayo na ako at posibleng habambuhay na kaming hindi magkikita. “Makakaraos din ako. Ang mga nararanasan ko ngayun ay hindi ito panghabambuhay. Pero, hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko na mapahagulhol ng iyak. Habang tinititigan ko ang sarili kong reflexion sa harap ng salamin, kaagad akong nakaramdam ng awa sa aking sarili.

he said, still pointing his gun at me. I almost agreed back then, that I have no reason to live. Even though I wasn’t living my life in a meaningless way, I still feel unsatisfied, there’s much more inside of me I want to express and I wanr to do. When you face death it was like looking at the mirror in which the true meaning of life is reflected, We all die, but the goal isn’t to live forever.

Kahit hindi ko tignan ay alam ko naman kung sino iyon dahil sa maitim na enerhiyang nararamdaman ko. “Hi sister,” malambing na tawag sa akin ni Mirabelle pag labas ko ng cubicle. Hindi ko naman siya pinansin at nilabas nalang ang face powder ko “What does it feel like living the life that’s supposed to be mine?” Natigil ako sa pag powder ng ilong ko dahil sa sinabi niya. Living the lfe that supposed to be hers? Nahihibang na ba siya? “I don’t know what you are talking about,” sagot ko pa sa kanya. Pinagpatuloy ko ang ginagawa ko.

At kung lalabas ako ay baka abutin na naman ako ng isang basong red horse. "Hirap ng buhay kapag masyado tayong solo flight..." muling usal ko sa sarili at natawa na lamang. At sa loob ng mahabang oras nang malalim na pag-iisip ay agad ding umayos ang utak ko at mas lalo ko pang naintindihan ang sarili ko. Hindi ko magawang bitawan ang pagsusulat ko.. dahil isa iyon sa mga dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nabubuhay pa ako at nasusuportahan ko ang sarili ko.

Hindi na ako nagbanyo o nag-ayos ng aking sarili ako lang naman mag-isa rito sa napakagarang mansiyon. Hanggang ngayon hindi pa rin nagsisink- in lahat ng pangyayari at pagbabago sa buhay ko. Pero sadyang ganito lang talaga siguro ang buhay walang permanente, ang tanging constant lang ay change.

Nakangiting usal ko kahit alam kong hindi ako nito makikita. I'm getting headaches from these emails, but ruining her moment with her son is not part of my plans. Marami siyang kailangan ikuwento sa'kin kapag nagkita kami ulit. Not that she needs to, but I'm interested to hear them. I checked my reflection on the vanity mirror. Ganito na kalayo ang narating ko. Mahaba pa, malayo pa. Pero onti-unti ko nang naaabot lahat.

Nawalan na ako ng oras para magmuni-muni. The older we get, the more we realized that being grateful because of simple things makes life more beautiful; waking up every morning, drinking a cup of coffee while reminiscing the dream we just had, looking forward to see the smile on children's faces and just wondering what will happen for the day or the next coming days. The older we get, the more we realized lots of things. More questions to ask and more answers to seek. There will be a time that we will asked ourselves if what we did or had was all worth it; the sacrifices, the pains or the heartbreaks.

mahaba muling tugon ni Aling Perla na siyang nakapagpagaan naman ng nararamdaman ko. Tama si Aling Perla. Ang buhay ay parang takip-silim. Lumulubog tayo, pero kahit na lumulubog tayo, maganda ito maranasan dahil balang araw, tatanawin natin ito pabalik at marerealize na lang natin na naging mas mabuti tayong tao, mas naging better tayong tao dahil sa paglubog na iyon.

I wanted so bad to compare my life to them dahil sa tingin ko ay anumang reklamo ko dahil sa hirap ng buhay, hindi ko mapapantayan ang pagsisikap nila para lang matakasan ang kani-kanilang mga problema. Iyon nga lang, naisip ko rin naman na may kaniya-kaniyang lebel ng pag-intindi at pagtanggap ang mga tao. Hindi dapag ikumpara ang isang tao sa isa dahil may kaniya-kaniya naman tayong problema at mga pagsubok na kinakaharap sa buhay. "Puwede naman na tayong umuwi kung hindi maganda ang pakiramdam mo," aniya dahilan para mapabalik ako sa reyalidad.

I've worked every little thing I have now. You can earn their claps and they will celebrate with your wins even though they were not present during the process of how you get there... Silly, right? Well that's life. Everything you make good to establish your good life, maraming mga matutuwa, pero mas maraming magagalit. Kaya galitin mo pa lalo. I just laughed at my own thoughts. Kapag talaga nag-iisa ako, kung saan-saan na lang naglalayag ang isipan ko, my mind is like a maze.