Reflection About Life の小説・ストーリー

Hindi talaga nawawala ang alak sa lahat ng bagay. Agad kong pinasok ang banyo at agad itong isinara. Umihi na nga ako sabay napaisip ng kung anu-ano. I don't know if it's just me, but I think, the best place to reflect and think is the bathroom. Ewan, para sa akin mas nakapag-iisip ako kung nakaupo na ako rito. Maraming impormas'yon agad ang pumasok sa aking isipan, mga katanungan at kung anu-ano pang bagay na bumabagabag sa akin. Hindi ko maiwasan ang mga ito na para bang mga multong patuloy na bumubulong sa aking tainga.

Tumayo siya at umalis na sa banyong iyon at ako naman ay napaiyak na naman at tiningnan ko ang reflection ko sa tubig at dahan-dahan akong humiga sa bathtub. Wala ng tatanggap sa akin dahil wasak na wasak na ako ngayon. Sigurado ako babalik na naman ako sa dating buhay ko na parating iniinsulto ng unang pamilya ko at makikita ko pa ang dating bestfriend at ang ex-boyfriend ko na masayang magkasama na mas lalong kinabiak ng puso ko. Hindi ko atah deserve mabuhay sa mundong ito. Mukhang hindi talaga ako plinano ng panginoon na maging masaya sa mundong ito.

Summer is right. Sunset is a reflection of our lives. Even though our day begins with a terrible start, there are still events that bring it to a satisfying conclusion, just like the sunset does. Sa kakatitig ko sa mga ito, hindi ko namalayan na nakatulog na ako. Nakatulog na may ngiti sa labi.

The longer we looked, the more stars we could see, until it felt like we were surrounded by a million tiny lights. As I looked back on my life, I realized that it had been a journey filled with highs and lows. There had been moments of joy and moments of pain, moments of success and moments of failure. But through it all, I had learned that it was okay to have imperfections. It was okay to make mistakes and to fall down, as long as I got back up and kept moving forward. It brought me to where I am now—happy, content, and surrounded by love.

Dali dali Naman akong naligo at agad ko namang nilinisan Ang katawan ko naalala ko na Naman Ang paghawak ng lalaking yun sa kabundukan ko kahit dinidistract ko Ang Sarili ko sa pagkanta kanta ay Hindi parin nawawala, sumasagi pa talaga ito sa isip ko. Nang matapos na ako ay nag bihis Naman ako kaagad, dahil Marami pa namang Oras at dali dali Naman akong nag ayus ng Sarili ko. Tiningnan ko Naman Ang reflection ko at bumuntong hininga. “Kalimutan mo na yun Llewela it's just an accident Wala namang nawala sa'yo” kausap ko Naman sa Sarili ko at pinakalma ko naman ulit Ang Sarili ko.

Kahit ilang beses mong madidinig yung isang bagay, mararamdaman mo naman yung iba't ibang impact nun kapag pinahalagahan mo "Minsan mag reflect ka din ng mga bagay bagay. Hindi yung puro ka nalang away"aniya saka ginulo ang buhok ko't umalis na Sumusulpot lang ba siya para magbigay ng lessons randomly? -- Naupo na ulit ako sa bench saka pinanood ang mga taong magpalakad lakad sa Puso ng Siyudad I'm glad I'm having time with myself.. And then, tears began to flow through my cheeks.

I hate the tingles that his simple acts send me. "One more." Huminga siya nang malalim at nag-isip saglit. "Everyone of them has roles in life, and they are living based on how they have made. They just simply being true—and their uniqueness make them beautiful. So," he gently squeezed my shoulder again, "the reflection is yours, Honey."

Parang hindi ako inabot ng ilang buwan na mag-ayos ng sarili dahil sa pagiging brokenhearted at pag-iisip kung paano matutulungan si Tita Miranda na makamit ang Hustisya. Mabilis akong umiling para alisin na 'siya' sa isip ko. While prioritizing myself and reflecting on everything that happen, I realized that I must continue living my life no matter what. Hindi naman kasi humihinto ang oras. At dapat, imbes na mas lalong maglugmok ay mas alagaan ko dapat ang sarili ko.

Different faces, but same cycle. Parang ganito na lang lagi: may lalapit, may titingin, may magko-comment, may mag-aassume, then I'll either explain myself or choose to stay silent. After that, I'll move forward... only to find myself in another version of the same situation. Cycle. That word keeps echoing in my head. Because that's exactly how it feels. Life is a cycle where you keep going through things you thought you already outgrew, just to realize may lesson ka pa ring hindi natutunan. Or maybe hindi pa talaga tapos, kaya paulit-ulit siyang bumabalik.

They only appeared to be one but it's just our atmosphere. Napakurap-kurap na lang ako dahil sa biglang panlalabo ng mata. I was unconsciously crying and my tears won't stop from falling. This year is the craziest year in my entire life. Napakarami kong pinagdaanan na minsan naiisip ko ng sumuko at bumitaw. But if had given a chance to repeat this, I will surely do coz this teached me a lot of things. Napakaraming masasaya, nakakalungkot at nakakatakot na memories ang naipon ko pero lahat ng yun ay habang buhay kong dadalhin at ite-treasure.