Novel & Cerita Reflection About Life

was one of the most traumatic experiences I've ever encountered. And this life... I stared at my reflection in the mirror, silently condemning those awful set of lifeless eyes. It's becoming harder and harder to live this life. This life full of fear, uncertainty, and warning signs...

Panakip butas sa pusong iba ang nilalaman. Tanaw ko ang reflection ng sarili sa glass wall. Kaawa-awa, taong walang iba kundi selos at sakit ang laman ng mga matang namamasa sa luha. Nagbabadyang tumulo ngunit pinipigilan. Kagat labing nakatitig, nilalamon ng insecurities. If I could wish one thing in life...I wish I was never been born.

Ramdam ko na. Sa kabila ng lahat, pilit kong kinakalma ang sarili ko. Kung sarili ko lang ang iisipin ko, sana ay hindi na ako humarap pa sa babaeng minsan ay naging bahagi ng buhay ko. Pero hindi ito tungkol sa akin. Hindi ito tungkol sa nakaraan namin.

Imahinasyon man ang lahat, masaya akong naging parte ako ng kwentong ako mismo ang sumulat. Sana ay may nakuha kayong aral sa kwento ko. Hindi lahat ng kwentong pag-ibig ay natatapos sa magandang paraan. Marahil hindi sila nagkatuluyan pero ang mahalaga ay ang mga napulot na aral. Hindi man maganda ang katapusan, laging tatandaan na sa buhay natin maraming pagsubok na darating at maraming tao ang makakasalamuha natin. Maraming tao ang papasok sa buhay natin pero hindi lahat ng pumapasok sa buhay natin ay nananatil, minsan dumarating sila para maging aral. I can say that I'm happy now. I'm happy that I have been part of this and that I've been part of his life even if it was just from my own

Sarap mo din bigyan ng parusa. Pero alam kong pagod ka nang harapin ang mga nangyayari sa buhay mo. Oras na para magpahinga tungkol sa mga bagay na yan Monina. Wag na wag ka gagaya sa akin na halos sampung taon ko ibinasura ang buhay ko sa wala namang katuturang bagay. Nasayang yung panahon ko. Somehow, I feel pathetic. Sh*t.

"Ang mahalaga, magpatuloy ako. Hindi ko kailangang maglakbay mag-isa. Hindi ko kailangang maging perpekto." Sa mga salitang iyon, nagbago ang pananaw ni Liza sa buhay. Alam niyang hindi siya kailangang maging isang superhero upang magtagumpay. Ang bawat hakbang, gaano man kaliit, ay mahalaga. Sa likod ng bawat pagluha at pagsubok, natutunan niyang tanggapin na ang bawat kwento ng buhay ay may kahulugan. At sa bawat pagngiti, may mga sugat na natutunan nilang paghilumin—sama-sama, bilang isang komunidad. ---

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

And I need to admit that I had an unforgettable journey. Isang karanasan na sinubukan ako sa maraming beses at paraan. Kahit ang buhay ko ay nalagay sa alanganin. Sabihin ng swerte lang na hanggang ngayon buhay pa rin ako. Hindi maipagkakaila na challenging din ang mga experience ko. This journey gave me so many lessons in life, turned me into someone that I didn't think of becoming before.

"College life gave us a roller coaster ride but admit it, we enjoyed it. You know these moments, even if it's painful it was truly a blessing. All of these moments are time and effort well-spent, every second of it, every blood, sweat, and tear was well worth it." I remember how everyone cried when we've got 'singko' in our report cards, dahil lang sa hindi pagkakaintindihan ng isang Professor at ng kaklase namin. but look at us now, para kaming tinuktok ng buhay na hindi porke hindi mo ginusto ay hindi ka na kasali. Minsan ang pagkakamali ng isa, kayang maturuan ang lahat. "These experiences have all become a part of our lives, the reasons we've become the person we see each day in front of

Bumulong siya sa sarili: “I’ve been running nonstop… it’s time to pause, reflect, and recharge.” Kinuha niya ang journal at sinimulang isulat ang mga saloobin: > “I’ve been through manipulation, jealousy, and professional sabotage… but I am stronger now. I have my focus. I have my mind. I have my skills.” Bawat salita ay parang maliit na sandata, nagpapaalala sa kanya na kahit gaano ka-busy o ka-stressful ang buhay, may karapatan siyang huminga at magpahinga.