Reflection Of You の小説・ストーリー

Aniya at mabilis itong naglakad papalabas ng aking opisina. Humarap ako sa salamin na bintana kaya't nakita ko ang reflection ko roon at napag tanto kong bahagya akong napangiti nang makaalis na ito. Why the fvck I'm smiling? Tumayo ako mula sa aking swivel chair at sinimulang iligpit ang aking mga gamit, kinuha ko ang aking cell phone at ang paper bag at dinala ito pauwi.

kausap niya sa sarili habang nakipagtitigan sa salamin. Unti unting humulma ang ngiti sa labi niya ar tumango tango habang nanatiling nakatingin sa sariling reflection. "Tama, mula ngayon ay mag isa na lang ako. Narito lamang ako para gumanti sa bruhildang iyon!" bulong ni Jesabell sa sarili bago muling naghilamos.

Sobrang naiinis siya sa Lucian na 'yon pero aminin man niya o hindi, binuhay nito ang kalandiang taglay niya. “Ay, ghorl. That’s how you know it's real,” natatawang sagot ni Mira sa kabilang linya. Sigurado siya na para na naman itong uod na inasinan sa sobrang kilig. “Ingat ka d’yan o baka naman si Lucian pa ang mag-ingat sayo. Mukhang konti na lang gusto mo siyang lamunin hahaha. Lucian Black is dangerous sabi nga nila. Pero kung matapang ka, girl, ride it—figuratively... or not.”

"How about... Samantha Miracle Dior Bryd?" "Miracle," ulit niya, parang nagustuhan niya agad. "Because she's our miracle. The proof of everything we survived." Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan ito. "Samantha Miracle Dior Bryd. I love it. Thank you, love, for giving me the greatest gift—our little Samantha."

Magtigil ka! Sinubukan kong tumakbo papalayo nang mabilis, dahilan para hindi ko mapansin ng nakaharang na bato sa daan na sanhi ng aking pagkadapa. Hayss, pagminamalas nga naman! Ang ganda rin ng timing mo Emerald! inis na usal ko. Akma na akong tatayo, when I saw in my peripheral vision the cute guy from earlier coming near me. "Diyos ko, nakakahiya! Parang gusto ko nalang magpalamon sa lupa. Sh*t! Sana may zombie rito, at magpapakain nalang talaga ako."

I’m not sure kung ginagamit ba iyon ni Levi sa pag-aahit. Napalunok ako nang may kung anong pumasok sa isipan ko. Hindi ko alam kung sinaniban ba ako ng isang demonyo ng mga sandaling iyon kasi bigla akong napatingin sa pulso ko. Lumakad ako patungo sa harapan ng salamin habang bitbit ko ‘yong naturang labaha. Tiningnan ko ‘yong reflection ko sa salamin. Ang putla-putla ko na. Mugtong-mugto na rin ‘yong mga mata ko.

HUMUGOT SIYA NANG MALALIM NA PAGHINGA. "All I need from you is to show a little bit of care to me because I am doing my best for you." Sa muli ay hindi kaagad nakasagot si Luca sa kabilang linya. Sandali itong natahimik. Kung hindi niya naririnig ang tilaok ng mga manok sa background nito ay iisipin niyang binabaan na siya nito ng telepono.

Parang ang tawa nito ay katumbas ng favorite niyang kanta. Gusto niya na lagi itong naririnig. Mabilis siyang napa-pikit ng mariin at ipinilig ang ulo. Iwinawakli kung ano mang sagot ang pumapasok sa isipan niya dahil mukhang hindi niya ito nagugustuhan. Takot siya at parang na-curious na rin. “Hindi ba masyadong obvious?” ngumuso ito na tinuturo ang wall paper ng cellphone niya. A picture of a girl na nakatalikod habang nakatingala sa kalangitan na punong-puno ng star. “Kahit

"You're a liar!" "And so you are, stop screaming that to me. At kung ayaw mong maniwala, don't! Sino ba ang may hawak ng flash drive mo? Sino ba sa klase natin ang pinaka-malapit sa kaniya? Ako iyon, Sappy. Ako lang!"