Remembered Movie นิยาย & เรื่องราว

Ang ganda ng movie kaso distracted na ako dahil nasimulan ko nang mag-ingay. Kahit kailan talaga itong bibig ko! Hanggang sa matapos ang movie ay hindi na ako nagsalita pa ulit. Mabuti nalang naintindihan ko rin ang buong concept ng movie kahit na may mga hindi akong napanood na part dahil sa pagtatanong ko kay Ulap. Naging bata ang isang goldfish sa movie na pinanood namin, medyo magical ang ibang mga bagay-bagay. May point na naaalala ko si Tilaffy habang nanunood ako, naisip ko rin na baka maging bata rin si Tilaffy pero imposible ang iniisip ko HAHA! Weirdo.

Nambababae! Alas syete palang naman ng gabi at siguradong madaling araw na ako nito anantukin kaya manood nalang ako ng favorite kong movie 'A Walk to Remember' para pampalipas oras. Nag order din ako ng dalawang box ng pizza para masaya!

Nakayukong usal ni Mary. "Huwag mo nang alalahanin iyon. At saka, kung ano man ang nakita mo kalimutan mo na lang 'yon." Mahinahon kong usal dito. Isang malapad na ngiti ang binigay ko dito bago ako umalis. Ilang sandali pa ang lumipas at hindi ko namalayan ang oras. Kailangan ko nang makauwi dahil tiyak na naghihintay na sa akin si Avery.

Baling ni Maverick sa kaniya. "Medyo pagod lang ako. Baka namalik-mata lang ako," sagot ni Hexy saka tumingin ulit sa parteng kung saan niya nakita si Brix. "Let's go. Nagpa-reserve ako ng seats sa cinema," wika ni Maverick saka hinakawan ang kamay ni Hexy. Tumango naman siya. "Remember noong pumunta tayo rito? Tapos kinikilig ka pa kay Brix noon," sambit ni Maverick habang nanunuod sila ng action movie.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

“I can’t promise you that I won’t remember.” “…I’ll never forget what you and Oliver mean to me now.”

“I don’t… I don’t remember that.” A cold dread snaked through me. That hiking trip was etched in my memory. Thea’s infectious laughter as she emerged, mud-splattered and triumphant, her hair a tangled mess. It was a memory we all shared, a cherished moment of friendship. And she… she didn’t remember it. “How about that time we snuck into the abandoned cinema?” I tried, my voice trembling slightly. “You were the one who found that old projector, remember?” Again, the same blank stare. “No… W-Wala rin akong maalala tungkol do'n. Sorry.”

Magkikita ulit tayo pagdating ng ika-dalawampung taon mula ngayon. -Francisco This is work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious unless otherwise stated, any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental. All rights reserved. No part of this story maybe, reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means, without the prior permission of the author.

Kawawa naman. Since wala naman akong alam na movie, nag-play nalang ako ng kung anong makita ko. The movie's title is "The Fault in Our Stars". We watched through it and instantly, I regretted not reading the movie description. The story is really... sad. I even saw Mathieu wiping his tears while watching.

Nang matapos uminom ay sandali muna siyang naupo at nag-isip. If Doc Jamie's theory that he had amnesia is true, why does he recognize people around him? Why does he remember his daddy and his stepmom? Why does he remember Zayne and Analeigh? Why does he remember everything that happened since he was a child, if he really had amnesia?