Reminders Tagalog Novels & Stories

Bumaling sa kanya ang kapatid, “It’s Angkongs birthday, today. You moron!” Napamaang siya sa gulat, “What?! Hindi ba sa makalawa pa iyon?” Ngumisi si Rem. “Masyado ka yatang busy, Kuya. Nakalimutan mo na kung ano ang meron ngayon.” Napatingin tuloy siya sa cellphone niya. Pinindot niya iyon at lumitaw ang screen, kung saan nakalagay kung ano na ang petsa ngayon.

“Pareho pa rin ang mga aktibidad niya, pero patuloy pong nakabantay ang mga tauhan natin roon. Wala pong dapat ikabahala sa ngayon.” Bahagya akong napangiti—isang mapait, malamig na ngiti. Walang dapat ikabahala. Ang mga salitang iyon ay parang paulit-ulit na panlilinlang. Sa mundo namin, ang katahimikan ang pinakamasamang senyales. “Keep monitoring,” utos ko. “Anything unusual… kahit gaano kaliit. I want to know immediately. Naiintindihan mo?”

Pagkakataon na ito pa rin ang sasalo sa kaniya. Araw-araw niyang ipagpapasalamat ang lahat. Sila man o hindi, malaking bagay na nandito pa rin ito para sa kaniya sa pagkakataong ito. Gayon din, sa mga imahe na naglalabasan sa sistema niya. Isa lang ang ibig sabihin, ‘Remember Me.’ “Shit, Ano bang nangyari? Kinabahan ako ro’n,” dinig niyang komento ni Cierra makalipas na mapatulala sa nangyari.

LAUREN'S POV Nakatulala akong hinihintay ang tawag ni Lanche. Hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Maya-maya ay bumukas ang pinto ang bumungad sa akin si Lanche. Halatang nagulat siya ng makita ako. "Hon, sorry kung hindi na ako nakapag-text sa iyo. Nag-shutdown ang cellphone ko," sabi niya bago niya ako halikan.

hanggang sa abutin na nga ng ilang oras _________________ YOU can go back to the place, but you can't repeat the excitement you felt, Maaring masulyapan mo ang iilang pangyayari, ngunit hindi mo na ito mababalikan ng buo Marami na ang nagbago... Ayoko na ring humiling na maulit pa ang mga bagay na matagal ko ng iniwan.. Memories! "I told you, you may struggle to sleep tonight" Mula sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang pagupo niya sa kabilang upuan...isang mesa lang ang pagitan namin..

Paghindi pa kayo pupunta dito bibigyan kayo ng sinco ni ma'am Sanchez! ======= Napailing na lamang ako habang binabasa ang chat messages nila. In-exit ko na 'yong GC. Napabuntong hininga muli ako. Ano ba 'yong nakalimutan ko? Hindi ko maalala e. Ano 'yon, nakalimutan ko 'yong kinalimutan ko? Bakit parang ang tanga naman pakinggan? Tss... Di bale na nga. Scroll down ko na lang 'to, baka maalala ko lang kung ano 'yong nakalimutan ko. I stopped scrolling when I read a name, "An Lou Xue?"

Aba't— Kumuha ako ng pera sa wallet at ibinigay sa kanya. "Oh, 100. Kumain ka ng marami ha, mag hintay ka kay Mama dito sa gate mamaya. Mag ingat ka, wag makipag-away." Payo ko kay Kira "Oo na po. Sige na ate, baka ma-late ka pa." Saad ni Kira Hindi lang 'baka'. Late na talaga. Kumaway si Kira sa akin habang papasok sa school at nginitian ko naman siya tsaka ako sumakay na muli ng jeep papunta sa trabaho ko.

Inis kong sambit. "No! Kailangan ko ng remembrance," sambit pa niya ulit. Napailing na lang ako. Hanggang sa mapagod siya sa kakakuha nang letrato. Nagulat na lang ako sa sunod na sinabi nito. "Posted! Hashtag ang mabait na asawa ni Sebastian Sarmiento."

“NEXT TIME, SLEEP IN THE ROOM, PLEASE! I NEED TO GO TO WORK. SOMEONE WILL DELIVER YOUR BREAKFAST. SORRY FOR THE LATE DINNER I'M TIED UP WITH WORK YESTERDAY. IF YOU NEED ANYTHING CALL ME. TAWAG KA SA NUMBER NA TO KUNG MAY KAILANGAN KA”

Sinusubukan lang naman niya kaya ikinagulat niyang sumunod ito sa sinabi niya. “A. . .Alert?” sabi niya habang binibigkas ang mga salitang nasa email niya, “the state of being watchful. Synonyms, vigilant, wide awake. . .sa tagalog, listo o alerto, Ah. . .el. . .ar, t, Alert!” malakas ang tinig na sabi niya.