Reminisce In Sentence Novels & Stories

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

I admitted quietly. His eyes lifted slightly, attentive but not intrusive. I hesitated. Then continued anyway. “It’s not like pain. It’s… absence. Like something important used to be there, but I can’t remember what it is anymore.” Lucas didn’t interrupt. So I kept going. “I keep thinking maybe I should remember more clearly. Maybe if I tried harder, I could hold onto something about them. But every time I try, it slips away.” My fingers tightened slightly around the edge of the folder.

Yung luma, mananatiling remembrance na lang namin sa nakaraan. Nagsimula siyang magsalita. Habang tinititigan ko si Janine parang flashback lang ang nangyari sa nakaraan. Parang bumalik pati yung matinding pagmamahak ko sa kanya. Para lang kaming nahimbing sa mahabang panahon at ngayon na magkaharap kami, hawak niya ang daliri kong pagsusuutan ng singsing.

Parang gusto ko nang magpanic. "Okay," panimula ko habang isinasara ang pinto. "Anong gusto mong pag-usapan?" Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang takas. "You. Me. That night." Napaupo ako sa kabilang dulo ng maliit na sofa. Kailangan ko ng distansya. Kailangan ko ng hangin. "Atticus, I don't even remember half of what happened." "Then let me remind you," aniya, leaning slightly forward.

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.

Memories after memories are keep on flashing after my eyes. I know that what I was reminiscing right now are the things that I'd been praying to experience again--memories I have with him, with Michael. But fate was just too cruel to me, it was as if telling me that I need to stop grasping something that keeps on slipping away. If I just can return the time, I would with all my heart. I gaped my mouth open. I was too overwhelm by my surrounding, and my mind wasn't helping.

"Because you're becoming someone you don't even know." Adrian nodded. "I think that's why I'm scared of remembering." Natahimik siya. Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin. Kaya hinawakan lamang niya ang relo. Mabigat ito. Malamig. Mahal. Ngunit sa kamay niya, isa lamang itong relo. "Do you remember anything about this?" Adrian looked at it. "Sometimes." "What?" "An office."

I asked but he shook his head. "Don't force yourself to remember. Nakakasama iyon sa'yo. Just let your memory go back without forcing it. Dahil kung pilit mo iyong aalalahanin ay malaki ang posibilidad na hinding-hindi na ito babalik. Magpahinga ka na muna. Tell the maids if you need anything," he said. Naiwan ako sa malaking kwarto na pinagdalhan niya sa akin.

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.