Rose And Champagne Ch 1 นิยาย & เรื่องราว

Habang unti-unting lumalabo ang kamalayan niya, parang may narinig siyang tumatawag sa pangalan niya. “Hoy, gumising ka.” Sa sobrang hirap, bahagya niyang iminulat ang mga mata. Bungad niya si Roxanne na nakatayo sa harapan niya, bahagyang nakakunot ang noo. “Pasara na ang bar.” Tinapik nito ang stool gamit ang paa. “Tayo na. Kaya mo pa bang maglakad mag-isa?” Umiling si Kris.

How dare he? Sa inis ko, my hand jerked—and my latte sloshed straight onto his expensive-looking cuff. Shit. Dominic stared at the brown stain spreading on his sleeve. Then at me. “Oops,” I said, trying not to laugh. “Pasensya na ha. Nagulat lang.” His eyes narrowed. “Ginusto mo ‘to.” I took a sip of what’s left of my latte. “Prove it.” --- Dominic's POV I walked into that bookstore slash café because I needed a break from the chaos sa construction site. Sino bang mag-aakala na ang first makikita ko ay si Rina Reyes in her natural habitat, looking all cute with her messy bun and oversized sweater?

Naghahanap na sana siya kung nasaan si Calix, nang biglang lumutang sa harapan niya ang isang napakalaking bouquet ng pulang rosas. Nanlaki ang mata niya. Nag-uunahan ang mga tingin ng mga tao sa paligid. Sino ba naman ang hindi ma-i-inlove sa ganitong eksena? Si Calix na matangkad at guwapong parang hinugot sa poster, may hawak na rosas na halos kasing laki ng maliit na kotse. Kitang-kita ang pagkapula ng tenga ni Cassie habang inaabot iyon.

Huminto Kami sa tapat ng isang pinto, binuksan iyon ng babae at nag bow pa saamin. "Welcome ma'am, sir.. Enjoy your romantic date, the wishis is your parents hope you have a twin!" Napanganga ako sa sinabi nito, what? Is this his parents plan? Why did he take me here!! Dahil sa sinabi nga ng babaeng nag assist sa kanila ay tumahip nanaman ng Mabilis ang dibdib ni Chloe, Lalo siyang nailang at naging madistansya Kay hanz. Pag ka pasok ay agad kaming binigyan ng menu, tapos may mga crew na nag hihintay sakin upang kunin ang aming order.

Banayad ang paghawak niya sa balakang ko bilang pag alalay sa aking pag upo. Dahan dahan ay umupo rin si Calvin sa harapan ko. Table for two ang set up ng table. May candle sa gitna at ang mas nakaagaw ng atensyon ko ay ang bouquet of yellow roses sa ibabaw ng lamesa. Kinuha iyon ni Calvin at inabot sa akin. Dumagundong ang dibdib ko. But not because of his gesture but because the roses reminds me of her. Reminds me of my GIRLFRIEND whom i left sleeping in my room. In my very own bed.

Marami pa. END OF CHAPTER 1

Nakasuot ako ng champagne silk dress na humahaplos sa aking balat gaya ng alon sa baybayin—banayad, malamig, pero may sariling lakas. Sa loob ng grand cathedral na punung-puno ng ivory roses at golden accents, lahat ng mata ay nakatuon sa aisle kung saan unti-unting naglalakad ang kapatid kong si Claudette—ang bride. For a moment, I forgot everything else.

Tumingin ito sa kanya, at sa katahimikan, may dumaan sa pagitan nila, pagkakakilanlan, hindi paniniwala, at isang bagay na mas madilim pa roon. Bahagyang kumurba ang mga labi nito. “Found you, Bella.” At noon niya lamang napagtanto na huli na ang lahat. Hindi na siya makakatakas. Muli lamang siyang tumakbo pabalik sa mga bisig ng lalaking ito. The church was beautiful in a cold, merciless way, high ceilings, marble floors, the faint scent of lilies mixing with incense and pretense.

“Maliban na lang kung bibigyan mo ako ng pagkakataon! Aera, wala na akong pakialam kung second marriage mo na ‘to, at huwag mo ring pakialaman ang nakaraan ko, kalimutan na natin ang lahat at magsimula...” Hindi pa siya natatapos sa pagsasalita nang biglang may humawak ng napakahigpit sa kanyang pulso. Napakalakas ng hawak nito na halos madurog ang buto niya, kaya nabitawan niya ang mga bulaklak. Nagkalat ang mga champagne roses sa sahig. Sa sumunod na segundo, bigla siyang hinila patayo at napaatras siya nang ilang hakbang bago nakatayo nang maayos.

There stood Celsius in the center of the restaurant, holding a bouquet of roses, his smile radiant and his eyes full of emotion. Napalunok ako, trying to smile while my heart raced wildly. Lahat ng tao sa paligid seemed to be watching, as if sensing something special was about to happen. Slowly, lumapit siya sa akin, and my heart skipped a beat. Gently, he took my hand and guided me to my feet. With a steady gaze, inabot niya ang flowers, and I could feel the warmth radiating from him. “Celsius,” I whispered, trying to process what was happening. “Y-You don’t have to—”