Roses And Champagne Chapter 82 นิยาย & เรื่องราว

Tumingin ito sa kanya, at sa katahimikan, may dumaan sa pagitan nila, pagkakakilanlan, hindi paniniwala, at isang bagay na mas madilim pa roon. Bahagyang kumurba ang mga labi nito. “Found you, Bella.” At noon niya lamang napagtanto na huli na ang lahat. Hindi na siya makakatakas. Muli lamang siyang tumakbo pabalik sa mga bisig ng lalaking ito. The church was beautiful in a cold, merciless way, high ceilings, marble floors, the faint scent of lilies mixing with incense and pretense.

RUBY Nagulat na lang ako nang biglang may tumapik sa kamay ko. "Hey, I'm asking you." Rinig ko tawag ni Kheimer sakin kaya agad ko siyang nilingon. "H-ha? Ano ba yun?" "Tsk, you're not listening again." Nakasibangot siyang lumayo sa akin at naglagay ng isang basong champagne sa glass niya. After dinner earlier, ay dito kami dumeretso ni Kheimer sa kwarto niya. He said he wanted to talk to me about our wedding.

I might break my; 'No cussing policy", right at this moment, because of this gorgeous lunatic. I furiously took the comforter off my, ' Oh, so hot body ', and marched furiously towards her direction. I meet her dull and expressionless upturned pair of dark eyes. She has the most alluring pair of eyes that I have ever seen. As my eyes lingered on hers. I become uncomfortable. As if I was being sucked by a powerful force from within. As if she can see right into my eyes. I lowered my gaze, when I can no longer take the uncomfortable feeling. As my gaze lowered, I witnessed how pointed her proud nose is. As proud as her.

NAPANGANGA na lang si Adelyn nang makarating sila sa greenhouse ni Don Juan. Napakaaliwalas doon at magaganda ang mga tanim nitong bulaklak. Some of the flowers were in full bloom. Nilapitan niya ang aisle ng mga pulang rosas at inamoy-amoy iyon. Ilang sandali pa at katabi na niya ang matanda na may dalang gunting. Ginupit nito ang isang stem at iniabot sa kanya ang roses. Sa sobrang excitement ni Adelyn nakalimutan na niya ang tungkol sa mga tinik noon at natusok siya.

sigaw ni tito Limuel sa 'di kalayuan nang samahan ko siya sa flower plantation. Crimson Chrysanthemums at mga pula ring rosas ang tanim nila ngayon. Gustong-gusto ko itong titigan araw-araw kaya ngayong nasa ikapitong buwan na ng aking pagbubuntis ay ipininta ko ito. I posted it on social media anonymously at hindi ko aakalaing marami ang maeengganyo sa mga ipininta ko.

Ang mga champagne roses ay nagkalat sa semento. Sa susunod na segundo, marahas siyang hinila patayo. Pasuray-suray siyang umatras ng ilang hakbang bago nabawi ang balanse. Isang malamig na boses ang bumasag sa hangin. “Ano ba talaga ang ayaw mong bitawan?” Natigilan si Conrad. Tumingala siya. Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa pagitan nila ni Haile, tila isang pananggalang sa likuran nito.

Pero paano ko pa matutuloy ang kasal kung kakapanood ko lang sa fiancee ko na may kasiping na iba? Tuluyan nang nabuksan ni Clarisse ang pinto ng kotse. "Belinda–oh my god! Why are you crying?! Your make up is now ruined!” gulat na tanong ni Clarisse. Pero hindi ko siya masagot. Mas lalo lang akong napaiyak. How could Victor do this to me? Akala ko ba ay mahal niya ako? Ni hindi niya nga ako ginagalaw daw nga malaki raw ang respeto niya sa akin. O talagang pinagloloko niya lang ako?

The moment I stepped into the hall, the scent hit me first. Sampaguita. White Roses. A hint of something foreign and expensive. It was beautiful. It was suffocating. And somehow, it felt like a warning. The guests were already gathered, their voices blending into a polite hum of expectations. Laughter echoed—but it didn't feel real. Nothing about tonight did. Then the room shifted. Not loudly Not dramatically. But enough for me to notice. “They're here.” I didn't need to ask who. The Del Rosario’s didn't just arrive.

Tumango si Jasmine at sumagot agad ang waiter, “Mangyaring sundan mo ako.” Mayroong sahig ng sayawan sa unang palapag ng bar at ang paligid ay buhay na buhay dahil may DJ sa lugar na iyon. Sa sandaling ito, pinangunahan silang dalawa ng water sa pangalawang palapag. Walang tao sa pangalawang palapag at kaunti lang din ang mga upuan. Ang mga nakaupo sa pangalawang palapag ay maaaring panoorin ang masiglang eksena sa baba nang walang abala. Bukod dito, mas madali silang makakapag-usap sa pangalawang palapag dahil ang tugtog ay hindi kasing lakas sa baba. Sa sandaling umupo siya, inutos agad ni Jasmine sa waiter, “Bigyan mo ako ng dalawang bote ng pinakamagandang 1982 Chateau Lafite Rothschild.

Pagkatapos ay tinutok ko ang dalawang palad ko sa kaniya at may sumulpot namang naglalakihang mga rose petals at pinalibutan si Damien. "Hoy! Ano 'to!" kinakabahang singhal niya sa akin at sa isang iglap ay nakakulong na siya sa loob ng isang dambuhalang rosas. Bago pa siya magwala sa loob ay mabilis kong ginalaw kaagad ang dalawang kamay ko para humaba ang higanteng tangkay nito na nakabaon sa lupa. Mahinang napatawa na lang ako nang marinig ko ang pagwawala ni Damien sa loob ng rosas nang maramdaman niya ang pag-angat ng kinalalagyan niya.